Trouw met me, mama wil het graag
Margrietje, je moet niet aan je werk denken, maar aan trouwen! zei mama aan de telefoon. Je bent al dertig! Geen man, geen kinderen. En ik wil kleinkinderen.
Mam, ik heb echt geen tijd, we praten later wel, antwoordde Margriet. Ze hield niet van dit gesprek, en bovendien had ze écht geen tijd.
Hoezo geen tijd?! protesteerde mama. Je hebt áltijd geen tijd! Zo vliegt je leven voorbij!
Mamalief, schatje, smeekte Margriet, ik moet echt gaan, over vijf minuten heb ik een vergadering. Ik bel je vanavond, en dan mag je me weer de les lezen, deal? Oké, lieverd, dag, kusje!
Margriet haastte zich naar de vergadering, onderweg nog snel wat instructies gevend aan haar secretaresse. Haar hele dag stond tot op de minuut gepland. Zoveel te doen, en morgen vertrok ze alweer voor een zakenreis. Al twee jaar leefde ze in de non-stopmodus. Ze werkte en studeerde altijd al veel, maar sinds ze directeur van het bedrijf was geworden, wist ze niet meer wat rust betekende.
Margriet wist dat mama gelijk had: ze moést ook aan haar privéleven denken. Maar waar vind je een man als je altijd aan het werk bent, en relaties op de werkvloer voor jou uit den boze zijn? Het laatste wat ze wilde was dat mensen over haar liefdesleven zouden roddelen of het nu lukte of niet, de praatjes waren er toch. De enige met wie ze hierover kon praten, was haar jeugdvriendin, Iris. Zij waren als zussen.
Margriet, er bestaan toch datingapps, adviseerde Iris toen Margriet haar over het gesprek met haar moeder vertelde, maak een profiel aan, misschien kom je nog een normale man tegen. En kijk eens goed om je heen. Er zit vast wel een fatsoenlijke, ongetrouwde man tussen.
Prima, morgen herinner ik mezelf eraan om daarover na te denken, grinnikte Margriet. Iris wist: als Margriet zoiets zei, dan was het onderwerp voor haar al afgehandeld.
Morgen veranderde al snel in als ik terug ben van mijn zakenreis. Eenmaal teruggekomen, plaatste Margriet, zoals beloofd, haar profiel op een datingwebsite. Over haar functie schreef ze niets bescheiden vermeldde ze alleen econoom. Meteen kreeg ze een bericht van een man met een opgeblazen ego en een dramatisch taalniveau (sorry, lezers, voor het volgende zinnenmisdrijf, maar anders snap je Margriets pijn niet): hoi, je hoef nie meer te zoeke want ik ben de beste.
Margriet kneep haar ogen dicht, hopend dat deze spellinghel vanzelf zou verdwijnen. Reageren deed ze niet, maar ze overwoog serieus om haar profiel meteen te verwijderen. Toen kwam het volgende bericht: waarom reageer je nie. En nog één: geef je nummer, waar woon je, laten we afspreke, geef adres ik kom langs, trouw met me, ik zie dat je online bent waarom reageer je nie, je bedriegt me, weet dat ik de beste ben, je wordt toch van mij, ik ben een echte vent als ik het zeg dan is het zo.
Misschien zitten er wel fatsoenlijke mannen op die site, maar niet voor mij. Alsof ik nog gekken nodig heb. Echte vent, serieus? dacht Margriet, kopieerde de monoloog van de beste en stuurde die naar Iris met de tekst: Geluk komt aanwaaien. Ik ga nu huilen.
Haar profiel verwijderde ze meteen. Nog een paar van zulwe aanbidders, en ze zou óf gek worden van hun opdringerigheid, óf blind van hun spelling.
Margrietje, wanneer ga je nou eens trouwen? drong mama weer aan terwijl Margriet onderweg was naar kantoor.
Margriet sloot haar ogen, haalde diep adem en antwoordde rustig:
Binnenkort. Oké, mamalief, ik moet gaan, we praten vanavond wel.
Ze keek naar de chauffeur van de dienstauto. Hendrik-Jan keek haar aan met een klein glimlachje. Een jaar of tien ouder dan zij, slim, nuchter, ex-militair. In de tijd dat hij haar rondreed, was hij meer geworden dan alleen een chauffeur. Hij was haar echte vriend. En hij was al een paar jaar gescheiden.
Hendrik-Jan, trouw met me, zei Margriet luchtig, zonder enige emotie. Mama wil het graag.
Nou, als mama het wil, Margriet, dan doe ik het, antwoordde Hendrik-Jan net zo droog. Je zegt nee tegen veel, maar niet tegen je moeder.
Eigenlijk voelden ze allebei wel iets voor elkaar, maar de professionele verhouding hield hen tegen. Margriet had hem nooit als potentiële huwelijkskandidaat gezien, en Hendrik-Jan voelde zich door haar hoge functie niet goed genoeg. Toen Margriet zélf de vraag stelde, zei hij natuurlijk ja. Hoewel hij stiekem dacht dat ze een grapje maakte. En Margriet dacht op haar beurt dat híj grapte toen hij meteen instemde.
En zo trouwden ze, half voor de grap maar toch ook serieus. Hun huwelijk werd gelukkig. Ze vonden zelfs tijd voor een privéleven naast hun werk gedeelde interesses, respect, liefde. En twee kindjes, tot groot plezier van opa en oma.
