Het was oudejaarsdag, 31 december. Vrije dag, midden op de dag. Buiten was het volop winter en alles lag onder een dikke laag sneeuw. Grote vlokken kletterden tegen de ramen, het vroor dat het kraakte, en ik voelde een behoorlijke ijspegels in mijn hart. Weet u wat het is, oudejaarsdag op zo’n prachtige witte dag? Nou, precies dát was het. Ik was uit elkaar met mijn vriendin en had dus echt niemand om het nieuwe jaar mee in te luiden.
Naar familie gaan zag ik niet zitten. Geen zin in hun vragen over hoe het met me ging, mijn eigen ontwijkende antwoorden, en dan die meewarige blikken. Binnen en buiten was het ijs en ijzel. Zomaar.
Ik dacht aan mijn tante. De zieligste mens, ruste ze in vrede. Tot haar laatste dag hielp ze iedereen die ze kon, en ze zei altijd: “Op oudejaarsdag moet je alles wat je kan missen bij elkaar zoeken. Lekker eten, dekens, en dan de straat op. Geef elke kat en elke hond die je tegenkomt te eten en leg er een warme deken bij.” Zo deed ze dat.
Ik ben een luilak. Hooguit een keer of wat ben ik in het park geweest en heb wat droogvoer gestrooid.
Het was blijkbaar mijn beurt, dacht ik. Tijd om de raad van mijn allerbeste tante te volgen en haar te eren. Ik vulde twee grote tassen. In de ene zat gekookte kip en een hoop kattenbrokjes, in de andere handdoeken en een paar oude dekens.
Ik trok een warme jas met capuchon aan en ging naar buiten. De wind sloeg me met sneeuw in het gezicht. Rillend liep ik verder. Ik zocht lang, maar vond niks. De katten hadden zich vast verstopt voor de kou, of ik kon ze gewoon niet vinden. Helemaal afgemat en niet wetend wat te doen met die spullen, kwam ik bij een klein pleintje.
Wonderlijk: overal gierde de wind, maar hier scheurden de wolken open en bleef een eenzame zonnestraal hangen, precies op een bankje in het midden – en daar zat iemand.
Ik liep ernaartoe en ging naast hem zitten. Ik was zo moe, en het was zo fijn om even in dat zachte zonnetje te zitten.
Het was een vreemde oude man in een gebreide muts, met een bos tulpen in zijn handen, en hij staarde voor zich uit.
“Gezellig hier,” zei ik in het luchtledige. “Aangenaam en warm,” antwoordde hij.
“Waarom gaat u geen oud en nieuw vieren?” vroeg ik. “Zo meteen,” zei de grijze man, “ik heb nog veel te doen, ik rook even mijn sigaret op en doe nog één ding.” Hij keek me aan. “En jij? Waarom ga je niet?” Hij glimlachte. “Ik heb niemand om het mee te vieren,” aarzelde ik. “En mijn tante zei altijd…” Ik wees op mijn tassen.
“Je tante zei dat je op oudejaarsdag alles moet pakken wat je kan missen. Lekker eten, dekens, en de straat op om het aan zwerfkatten en -honden te geven,” vervolgde de oude man en hij keek me recht in de ogen.
Mijn mond viel open en mijn sigaret viel op de grond. “Hoe weet u dat?” stamelde ik. Toen flitsten er sterren in zijn ogen. “Ga maar,” zei hij. “Je moet opschieten, want er wacht iemand op je. Denk af en toe aan je tante. Ze was een schat van een mens.” Hij stond op, liet het bos tulpen op de bank achter, liep het zonlicht uit, stak de weg over en verdween plotseling achter een passerende bus. Alsof hij in het niets oploste.
Ik stond op van de bank en zag ineens vier katten met hongerige ogen naar mijn tassen kijken. De geur van kip had ze blijkbaar gelokt.
Eerst kwamen er twee harige knappe katten met pluizige staarten.
Toen kwamen er nog twee uit de struiken, grappig door de sneeuwduinen springend.
“Jullie zijn het die ik zoek,” zei ik tegen ze, en ik strooide al het lekkers uit en legde de dekens onder een klein afdakje dat de katten goed beschermde tegen de sneeuw.
Met een licht hart liep ik naar huis, de lege tassen weggooiend. Ik baalde alleen dat ik niet had gevraagd aan die oude man met de sterrenogen wat hij bedoelde met dat er op me gewacht werd. En ik had ook nog wat over mijn tante willen vragen. Altijd hetzelfde. Ik vergeet het belangrijkste en knoop er een bende van. Mijn hele leven al, foeterde ik op mezelf.
Zonder het te merken brachten mijn benen me naar huis, en ik was net bij de portiek toen mijn blik naar beneden viel.
Daar, in een struik, in een sneeuwhoop, zat een piepklein grijs katje en huilde, met een pootje tegen zich aan geklemd.
Ik hurkte voor hem neer en vroeg: “Wat is er, kleintje?”
Het katje snikte en stak een klein, nat en ijskoud pootje naar me uit. Ik haalde beide handen uit mijn zakken en nam het vast. En ineens, volkomen onverwacht, ontsnapte me:
“Papa’s handen zijn heel genezend. Zo meteen wordt het zonnetje weer beter voor je.”
Ik pakte het trillende lijfje voorzichtig in mijn handpalmen, drukte het tegen me aan en liep de portiek in.
Nu had ik iemand om voor te zorgen en om het nieuwe jaar mee te vieren.
Toch had die grijze man met de sterrenogen niet gelogen. Er werd op me gewacht. Echt op me gewacht. En dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste. Dat er iemand op je wacht.
