De regen kletterde alsof de hemel zelf een groot keukengordijn uittrok en de straten van Amsterdam onder een zilveren deken legde. Het asfalt glinsterde bij het gele schijnsel van de lantaarnpalen en kleine stroompjes stroomden door de gootjes, meegevoerd door bladeren, sigarettenpeuken en het opgehoopte stof van de dagen ervoor. Binnen in mijn Volvo trok de verwarming stilletjes aan, zette een warme deken om me heen. Uit de radio kwam zachte jazz die me een bubbel van rust gaf, ondanks het stormgeweld buiten.
Het was een doorsnee woensdagmiddag; ik reed van mijn werk terug na een vergadering die onverwacht vlot verliep. Op de passagiersstoel lag een map vol papieren, en in mijn hoofd ratelde een lijst met te doen. Plots, op de hoek van de Rembrandtlaan, viel mijn blik op een klein, knoeierig figuurtje dat zich onder de regen schuilhield.
Hij was niet ouder dan acht jaar. Het donkere haar plakte aan zijn gezicht, en het dunne jasje dat hij droeg leek wel papier. In zijn kleine handen klemde hij een bosje verwelkte bloemen, verpakt in een gekreukeld doorzichtig plastic. Zijn stoffen sneakers waren doorweekt tot in de zool.
Ik liet het gaspedaal een beetje los, parkeerde langs de stoep en zette de auto stil. Een moment staarde ik naar hem; ik had net zo goed kunnen wegrijden, net als de meesten die ik dagelijks zie, maar de manier waarop hij de bloemen tegen zijn borst kneep alsof het zijn enige schat was, hield me tegen.
Ik draaide de motor uit, opende de deur en een koude windprik stootte me meteen in het gezicht, vergezeld van het onvermoeibare getik van de regen. Ik stapte naar hem toe.
Hé, jongen! roeide hij boven het gekletter Wil je bloemen voor je vrouw? Ze zijn heel mooi ik verkoop ze goedkoop.
Zijn stem klonk zwak, maar hij probeerde toch vrolijk over te komen.
Ik trok mijn jas af en legde hem over zijn schouders. Het was een te grote, dikke winterjas, maar tenminste hield het hem warm.
Hier, neem het zei ik, terwijl ik ook mijn rode paraplu overhandigde. Je wordt anders nog ziek.
Hij keek me aan alsof ik een diamant had gegeven.
Nee, meneer mijn mama zegt dat ik niets van vreemden moet aannemen.
Je mam heeft gelijk antwoordde ik, maar dit is geen cadeau. Het is een leenstuk tot je weer kunt werken.
Hij twijfelde, maar nam de paraplu toch aan.
Hoeveel bloemen heb je? vroeg ik.
Twintig bosjes, meneer. Tien euro per stuk maar ik kan ze voor acht euro verkopen, want ze zijn een beetje nat van de regen.
Ik haalde mijn portemonnee tevoorschijn en overhandigde hem twintig euro.
Ik neem ze allemaal.
Hij opende zijn mond alsof hij iets wilde zeggen, maar er kwam geen woord uit.
Allemaal? Wat ga je met zoveel bloemen doen?
Ze uitdelen antwoordde ik. Aan de mensen die hierlangs lopen. Dan heeft iedereen een een beetje meer kleur in de dag.
Een scheutje verlegenheid verscheen op zijn gezicht.
Mijn mama gaat het niet geloven.
Waar is je mama?
Thuis ze verzorgt mijn broertje. Hij is ziek. Daarom ben ik vandaag naar buiten gegaan, zodat zij niet nat wordt.
Mijn maag trok even samen.
Houd de jas en de paraplu maar. En ren nu maar naar huis, je mama maakt zich vast zorgen.
Hij klemde het geld tegen zijn borst, zette een paar stappen en voordat hij de hoek omdeed, riep hij:
Bedankt, meneer! God zegene u!
Ik zag hem wegspringen, nu beschermd door mijn rode paraplu. Ik stapte terug in de natte auto, maar met een vreemde gemoedstoestand: een mengeling van verdriet, tederheid en een vleugje hoop.
De verwarming ging weer aan. De geur van de bloemen vulde de cabine, en terwijl ik later die bloemen begon uit te delen aan onbekende voorbijgangers, voelde ik dat er iets in mij was verschoven, al wist ik nog niet precies wat.
