Hey, luister even, ik moet je iets vertellen van die natte woensdagmiddag in Amsterdam. Het regende met zon constante, woeste druppels dat het leek alsof de hemel de hele stad wilde afspoelen. Het asfalt glansde onder de lantaarnpalen, en kleine beekjes van water stroomden in de goot, met bladeren, sigarettenpeuken en het stof van de afgelopen dagen mee. In mijn auto draaide de verwarming zachtjes, zodat ik lekker warm zat. De kalme muziek uit de radio scheidde me af van het geklop van de regen, net alsof ik in een eigen bubbel zat.
Het was gewoon een gewone woensdagmiddag en ik reed thuis van mijn werk na een meeting die beter was uitgepakt dan ik had verwacht. Op de passagiersstoel lag een map vol papieren, en in mijn hoofd tolde nog een lange takenlijst. Maar alles stopte abrupt toen ik op de hoek van de Pijpstraat een klein, verschrompeld figuurtje onder de regen zag.
Het kind was niet eens acht jaar oud. Haar donkere haren zaten tegen haar gezicht geplakt van het water, en haar dunne jas leek eerder papier dan kleding. In haar handen knijpte ze een bos verwelkte bloemetjes, ingeplast in een gerimpeld doorzichtig zakje. Haar stoffen sloeppjes waren helemaal doorweekt.
Ik liet wat gas van het gaspedaal en parkeerde, zonder veel na te denken, langs de trottoir. Ik staarde een paar seconden naar haar. Ik had net zo goed kunnen wegrijden, zoals zo velen doen, maar de manier waarop ze de bloemen tegen haar borst klemde, alsof het haar enige schat was, hield me tegen.
Ik zette de motor uit en opende de deur. Een koude windstoot sloeg me meteen, vergezeld van het onophoudelijke getik van de regen. Ik liep dichterbij.
Hé, meisje! schreeuwde ze boven het gedonder van de bui. Wil je bloemen voor je vader? Ze zijn heel mooi ik kan ze goedkoop geven.
Haar stemje was zwak, maar ze probeerde vrolijk te klinken.
Ik trok mijn warme jas af en legde die over haar schouders. Hij was enorm voor haar kleine lijf, maar het hield haar toch een beetje warm.
Hier, zei ik terwijl ik ook mijn rode paraplu aan haar gaf. Je wordt wel ziek als je zo blijft staan.
Ze keek me aan alsof ik haar een diamant had gegeven.
Nee, meneer mijn moeder zei dat ik geen spullen van vreemden moet aannemen.
Je moeder heeft wel een punt antwoordde ik, maar dit is geen cadeau. Het is een leendingetje terwijl je werkt.
Even aarzelde ze, maar nam de paraplu uiteindelijk aan.
Hoeveel bloemen heb je? vroeg ik.
Twintig boeketten, meneer. Een euro per stuk ik kan ze voor achttien euro geven, want ze zijn een beetje nat door de regen.
Ik haalde mijn portemonnee en gaf haar twintig euro.
Ik neem ze allemaal.
Ze opende haar mond alsof ze iets wilde zeggen, maar er kwam niets uit.
Allemaal? Maar wat ga je met al die bloemen doen?
Ze uitdelen zei ik. Aan iedereen die hier langsloopt. Dan hebben ze allemaal een beetje meer kleur in hun dag.
Er verscheen een verlegen glimlachje op haar gezicht.
Mijn moeder zal het niet geloven.
Waar is je moeder nu?
Thuis, ze zorgt voor mijn broertje. Hij is ziek, dus ik moest vandaag uitgaan, zodat zij niet nat wordt.
Er knoopte zich een knoop in mijn maag.
Houd de jas en de paraplu maar. En ga nu snel naar huis. Je moeder maakt zich vast zorgen.
Ze klemde het geld tegen haar borst, zette een paar stapjes en riep net voordat ze de hoek omging:
Bedankt, meneer! God zegene u!
Ik zag haar weglopen, nu beschermd door mijn rode paraplu. Ik stapte weer in de natte auto, maar met een vreemd gevoel: een mengeling van verdriet, tederheid en een sprankje hoop.
Ik zette de verwarming weer aan. De geur van de bloemen vulde de auto, en terwijl ik ze begon uit te delen aan onbekenden op de straathoek, voelde ik dat er iets in mij was verschoven, al wist ik nog niet precies wat.
