Vorige week zag ik voor het eerst in jaren mijn eerste liefde terug op de begrafenis van zijn vrouw en sindsdien voelt het alsof mijn hele leven op zn kop staat. Ik ben veertig jaar, twee jaar geleden gescheiden, moeder van twee kinderen. Ik dacht dat ik inmiddels alles rondom liefde had meegemaakt en afgesloten, dat ik met alles in het reine was gekomen. Maar één blik op hem was genoeg om te beseffen dat sommige verhalen nooit écht helemaal over zijn.
Ik was zeventien toen we samen waren. Hij was mn eerste grote liefde. Zon liefde waar je van gaat dromen, je dagboeken volschrijft en samen een toekomst opbouwt in je hoofd. Maar mijn ouders zagen hem nooit zitten. Ze vonden dat hij geen diploma had, automonteur was, geen toekomstperspectief had jij verdient beter, zeiden ze altijd. De druk werd zo groot dat ik het uitmaakte. Niet omdat ik niet meer van hem hield, maar omdat ik me zo vreselijk onder druk gezet voelde. Kort daarna stuurden mijn ouders me naar Amsterdam voor mijn studie. Daar begon er een nieuw hoofdstuk.
Jaren gingen voorbij. Ik haalde mijn diploma, trouwde, kreeg kinderen, bouwde een gezin op. Van buiten leek alles keurig geregeld, maar mijn huwelijk liep spaak en uiteindelijk zijn we gescheiden. Enkele tijd geleden ben ik met mijn kinderen teruggekeerd naar mijn geboortedorp in Noord-Holland. Ik begon weer contact te krijgen met oude bekenden: klasgenoten, buren uit het dorp maar hij kwam nooit ter sprake. Ik vroeg nooit naar hem, niet uit angst, niet per se uit respect, maar misschien wel omdat ik voelde dat die oude wond weer zou gaan schrijnen.
Tot vorige week dus. Een voormalige klasgenoot stuurde me een berichtje: Heb je het van hem gehoord? Ik snapte eerst niet wat hij bedoelde. Toen vertelde hij dat zijn vrouw was overleden en dat collegas bloemen en een serenade voor de uitvaart regelden. Of ik ook iets wilde bijdragen, en of ik erbij zou zijn. Ik heb minutenlang alleen maar naar mijn telefoon gestaard.
Toch ben ik naar de begrafenis gegaan. Waarom weet ik niet precies, maar ik voelde dat ik moest. Toen ik hem zag staan bij de kist, met vermoeide ogen en een bleek gezicht, was het alsof mijn hart een klap kreeg. Hij was niet meer die jongen van zeventien, maar nog steeds dezelfde man. Onze blikken kruisten, even, van afstand. Geen knuffel, geen woord. Alleen oogcontact. En dat was genoeg om alles in mij weer op te rakelen.
Sindsdien kan ik niet stoppen met aan hem te denken. Aan hoe we samen waren. Aan wat ons niet gegund werd. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als ik niet zo gehoorzaam was geweest? Er zit een schuldgevoel in mijn verlangen, juist nu hij rouwt om zijn vrouw. Ik wil hem niet opzoeken, geen dingen moeilijk maken, hem niet in verlegenheid brengen. We hebben zelfs geen connectie op sociale media. Er is geen contact geweest. Alles gebeurt alleen in mijn hoofd en in mijn hart.
En hier ben ik dan veertig jaar, moeder van twee, een rustig en overzichtelijk leven en ik voel me weer dat zeventienjarige meisje dat voor de eerste keer verliefd werd. Ik weet niet of het nostalgie is, rouw om wat nooit is geweest, of of eerste liefdes altijd iets losmaken waarvan je dacht dat het allang begraven was.
Wat denken jullie? Ik weet even niet wat ik nu moet doen… Heb behoefte aan een goed advies.
