Dagboek van Willem de Jong – 15 mei
Toen Femke in haar oude spijkerbroek de winkel in wilde lopen, bromde Gijs: “Je bent nu een getrouwde vrouw, kleed je als een volwassene”. Ze kocht jurken die niet haar smaak waren, kamde haar haar zoals hij wilde, maar voelde zich een vreemde in eigen leven. Een middag kwam mijn vrouw Margriet bezorgd terug van bezoek; Femke zag er uitgeput uit en Gijs was “weer met vrienden gaan vissen”, terwijl zij thuis vastzat zonder eigen leven. Diezelfde avond vroeg Margriet in onze keuken: “Dochter, ben je écht gelukkig?”, waarop Femke na een lange stilte barstend in tranen bekende dat ze hun haastige huwelijk ernstig betreurde. Ze probeerde met Gijs te praten over wederzijds respect (“Mannen werken, vrouwen zorgen – zo hoort het!” snoof hij), tot ze op een dag stiekem solliciteerde bij het plaatselijk nieuwsblad en met vonkende ogen thuiskwam: “Ik word verslaggever!” Gijs dreigde met scheiding (“Blijf jij nou op je plek!”), maar Femke koos radicaal voor haar eigen pad en woont nu stralend in een klein huurappartementje, terwijl vrijdag haar eerste artikel verschijnt. Vanmiddag zei ze, terwijl we haar boekenkast opbouwden: “Alleen dat eerste, ondoordachte ‘ja’ in de bioscoop betreur ik, vader – ik leerde te laat dat liefde de vrijheid om jezelf te zijn juist ruimte moet geven”. Haar les is nu de mijne: echte wijsheid begint bij de moed om “nee” te zeggen tegen verwachtingen die je eigen stem verstikken.
