Marieke op haar vijfendertigste was ervan overtuigd dat ze nooit echt vrouwelijk geluk zou proeven, maar het lot met zijn bekende ironie had andere plannen. Ze raakten verknocht toen ze allebei de veertig al bijna hadden bereikt. Henk was toen al drie jaar weduwnaar. Marieke was nooit getrouwd geweest, maar had wel een zoon gekregen. Zoals ze in het dorp zeiden, voor zichzelf geboren. In haar jongere jaren had ze iets met de knappe donkere Maarten, die haar met huwelijksbeloftes verleidde en de jonge Marieke in vervoering bracht. Ze trapte in zijn woorden die later als lucht bleken te zijn. Het bleek dat de vrijer uit de stad al een vrouw had.
Zelfs Maartens wettige echtgenote kwam persoonlijk langs om te smeken dat Marieke geen andermans gezin kapot zou maken. De onervaren jonge Marieke gaf toe. Maar ze besloot het kind toch te houden.
Dat gebeurde ook. Ze baarde Joris. Voor haar werd de zoon haar grootste vreugde en enige steun. Joris groeide op tot een goed opgevoede jongen die prima leerde. Na de middelbare school ging hij naar de universiteit voor economie. Henk kwam meerdere keren bij Marieke langs. Hij stelde voor om samen te gaan wonen, maar zij aarzelde, ook al voelde ze zich tot hem aangetrokken. Ze schaamde zich een beetje tegenover haar eigen zoon en voor het idee om eindelijk gelukkig te worden.
Op een avond nam Joris het initiatief om met zijn moeder te praten. Hij zei dat hij er geen bezwaar tegen had: Ik, mam, woon toch al niet meer thuis. Oom Henk is een betrouwbare kerel. Zolang hij je maar niet kwetst. Voor mij telt vooral dat jij gelukkig bent. Ook de zoon van Henk zag het wel zitten.
Zo begonnen ze samen te leven. Ze trouwden met een bescheiden feestje. Marieke werkte in de dorpsbibliotheek, terwijl Henk als agronoom zijn werk deed. Alles deden ze samen. Ze runden het huishouden, hielden vee en bewerkten de tuin. Ze hadden veel liefde en respect voor elkaar, al had God hun geen eigen kinderen geschonken.
Hun beide zonen trouwden en er kwamen kleinkinderen. Telkens op de feestdagen maakten ze pakketjes klaar met zelfgemaakte eieren, melk, room, varkensvlees en kip voor de kinderen en kleinkinderen. Tijdens de feestdagen stroomde het huis vol gasten. Dan zaten Henk en Marieke aan tafel, genoten van het gezelschap en waren dankbaar dat ze iemand hadden om mee te vieren.
Alleen s avonds als het oudere stel naar bed ging dacht ieder stilletjes: laten we deze wereld als eerste verlaten Zodat je nooit eenzaam hoeft te zijn. De jaren lieten zich niet tegenhouden. En op een dag sloop het leed ongemerkt dichterbij s Morgens voelde Marieke zich niet goed toen ze net soep stond te maken in de keuken. De oudere vrouw zakte in elkaar. Henk schakelde met hulp van de buren de ambulance in. De dokters zeiden dat Marieke een beroerte had gehad. Alle lichaamsfuncties werkten nog, behalve één. Ze kon niet meer lopen.
Joris kwam met zijn vrouw op bezoek bij zijn moeder. Hij gaf wat euros voor de medicijnen en vertrok weer.
Henk huurde een auto om zijn vrouw thuis te brengen nadat ze uit het ziekenhuis was ontslagen. Met een buurman droegen ze haar naar binnen. Alles komt goed, stelde hij zijn vrouw gerust, jij hoeft alleen maar te blijven leven. Al is het maar door te zitten en met mij te praten. Leef gewoon. Ik red het wel. Laat me niet alleen, mijn duifje!
Henk verzorgde zijn vrouw met veel aandacht. Na een maand zat ze in een rolstoel. Ze hielp hem in de keuken. Ze bleven alles samen doen. Aardappelen en wortels schillen, bonen sorteren. Zelfs brood bakten ze. s Avonds praatten Marieke en Henk over hoe ze verder zouden leven. De winter stond voor de deur. En Henk had niet meer de kracht om hout te hakken.
Misschien nemen de kinderen ons wel mee om de winter door te komen, en in de lente en zomer redden we ons zelf wel
In het weekend kwamen Joris en zijn vrouw. Schoonzus Annelies inspecteerde de hele kamer en concludeerde: We moeten jullie, schatjes, uit elkaar halen. We nemen je moeder volgende week mee. Laat mij de kamer alvast klaarmaken. En dan komen we haar ophalen.
En hoe zit het met mij? fluisterde Henk verlegen. We zijn nooit uit elkaar geweest. Kinderen, dat kan toch niet.
Dat was vroeger toen jullie nog de puf hadden voor het boerenleven en voor jezelf konden zorgen, maar nu ligt het anders. Laat je eigen zoon jou ook meenemen. Niemand neemt jullie samen.
Joris en zijn vrouw reden naar huis. Henk en Marieke zuchtten diep en vroegen zich af wat ze nu moesten doen. Terwijl ze in slaap vielen hoopte ieder stiekem dat hij niet meer wakker zou worden om dit alles niet te hoeven aanschouwen een ironische maar heel menselijke wens van een verliefd oud stel.
Het weekend erna kwamen beide zonen. Ze begonnen de spullen te verzamelen. Henk zat naast het bed van Marieke. Hij staarde naar haar, dacht terug aan hun jonge jaren en liet de tranen de vrije loop Hij boog zich naar zijn zieke vrouw toe. En fluisterde: Vergeef het me, Marieke, dat het zo is uitgepakt We hebben blijkbaar een steek laten vallen in de opvoeding van de kinderen. Ze splitsen ons als ongewenste katjes. Vergeef me. Ik hou van je.
Marieke wilde zijn wang aaien, maar ze had er de kracht niet meer voor Henk vertrok terwijl hij met zijn mouw zijn tranen droogde. Eenmaal in de auto hield hij daarmee op.
Daarna pakten de zoon met zijn vrouw en de buurman Marieke in. Ze wikkelden haar in een deken en droegen haar het huis uit voeten eerst. De zieke vrouw vond dat dit wel erg symbolisch was, alsof het lot nog even een klein wrang grapje maakte.
Marieke verzette zich niet; ze was al verdwenen toen Henk wegging. De zieke vrouw wenste alleen maar dat ze de avond niet zou halen.
Er ging een week voorbij. Op een mooie herfstdag precies op Allerheiligen werd hun stille wens werkelijkheid. Marieke en Henk herenigden zich in de andere wereld.Marieke op haar vijfendertigste was ervan overtuigd dat ze nooit echt vrouwelijk geluk zou proeven, maar het lot met zijn bekende ironie had andere plannen. Ze raakten verknocht toen ze allebei de veertig al bijna hadden bereikt. Henk was toen al drie jaar weduwnaar. Marieke was nooit getrouwd geweest, maar had wel een zoon gekregen. Zoals ze in het dorp zeiden, voor zichzelf geboren. In haar jongere jaren had ze iets met de knappe donkere Maarten, die haar met huwelijksbeloftes verleidde en de jonge Marieke in vervoering bracht. Ze trapte in zijn woorden die later als lucht bleken te zijn. Het bleek dat de vrijer uit de stad al een vrouw had.
Zelfs Maartens wettige echtgenote kwam persoonlijk langs om te smeken dat Marieke geen andermans gezin kapot zou maken. De onervaren jonge Marieke gaf toe. Maar ze besloot het kind toch te houden.
Dat gebeurde ook. Ze baarde Joris. Voor haar werd de zoon haar grootste vreugde en enige steun. Joris groeide op tot een goed opgevoede jongen die prima leerde. Na de middelbare school ging hij naar de universiteit voor economie. Henk kwam meerdere keren bij Marieke langs. Hij stelde voor om samen te gaan wonen, maar zij aarzelde, ook al voelde ze zich tot hem aangetrokken. Ze schaamde zich een beetje tegenover haar eigen zoon en voor het idee om eindelijk gelukkig te worden.
Op een avond nam Joris het initiatief om met zijn moeder te praten. Hij zei dat hij er geen bezwaar tegen had: Ik, mam, woon toch al niet meer thuis. Oom Henk is een betrouwbare kerel. Zolang hij je maar niet kwetst. Voor mij telt vooral dat jij gelukkig bent. Ook de zoon van Henk zag het wel zitten.
Zo begonnen ze samen te leven. Ze trouwden met een bescheiden feestje. Marieke werkte in de dorpsbibliotheek, terwijl Henk als agronoom zijn werk deed. Alles deden ze samen. Ze runden het huishouden, hielden vee en bewerkten de tuin. Ze hadden veel liefde en respect voor elkaar, al had God hun geen eigen kinderen geschonken.
Hun beide zonen trouwden en er kwamen kleinkinderen. Telkens op de feestdagen maakten ze pakketjes klaar met zelfgemaakte eieren, melk, room, varkensvlees en kip voor de kinderen en kleinkinderen. Tijdens de feestdagen stroomde het huis vol gasten. Dan zaten Henk en Marieke aan tafel, genoten van het gezelschap en waren dankbaar dat ze iemand hadden om mee te vieren.
Alleen s avonds als het oudere stel naar bed ging dacht ieder stilletjes: laten we deze wereld als eerste verlaten Zodat je nooit eenzaam hoeft te zijn. De jaren lieten zich niet tegenhouden. En op een dag sloop het leed ongemerkt dichterbij s Morgens voelde Marieke zich niet goed toen ze net soep stond te maken in de keuken. De oudere vrouw zakte in elkaar. Henk schakelde met hulp van de buren de ambulance in. De dokters zeiden dat Marieke een beroerte had gehad. Alle lichaamsfuncties werkten nog, behalve één. Ze kon niet meer lopen.
Joris kwam met zijn vrouw op bezoek bij zijn moeder. Hij gaf wat euros voor de medicijnen en vertrok weer.
Henk huurde een auto om zijn vrouw thuis te brengen nadat ze uit het ziekenhuis was ontslagen. Met een buurman droegen ze haar naar binnen. Alles komt goed, stelde hij zijn vrouw gerust, jij hoeft alleen maar te blijven leven. Al is het maar door te zitten en met mij te praten. Leef gewoon. Ik red het wel. Laat me niet alleen, mijn duifje!
Henk verzorgde zijn vrouw met veel aandacht. Na een maand zat ze in een rolstoel. Ze hielp hem in de keuken. Ze bleven alles samen doen. Aardappelen en wortels schillen, bonen sorteren. Zelfs brood bakten ze. s Avonds praatten Marieke en Henk over hoe ze verder zouden leven. De winter stond voor de deur. En Henk had niet meer de kracht om hout te hakken.
Misschien nemen de kinderen ons wel mee om de winter door te komen, en in de lente en zomer redden we ons zelf wel
In het weekend kwamen Joris en zijn vrouw. Schoonzus Annelies inspecteerde de hele kamer en concludeerde: We moeten jullie, schatjes, uit elkaar halen. We nemen je moeder volgende week mee. Laat mij de kamer alvast klaarmaken. En dan komen we haar ophalen.
En hoe zit het met mij? fluisterde Henk verlegen. We zijn nooit uit elkaar geweest. Kinderen, dat kan toch niet.
Dat was vroeger toen jullie nog de puf hadden voor het boerenleven en voor jezelf konden zorgen, maar nu ligt het anders. Laat je eigen zoon jou ook meenemen. Niemand neemt jullie samen.
Joris en zijn vrouw reden naar huis. Henk en Marieke zuchtten diep en vroegen zich af wat ze nu moesten doen. Terwijl ze in slaap vielen hoopte ieder stiekem dat hij niet meer wakker zou worden om dit alles niet te hoeven aanschouwen een ironische maar heel menselijke wens van een verliefd oud stel.
Het weekend erna kwamen beide zonen. Ze begonnen de spullen te verzamelen. Henk zat naast het bed van Marieke. Hij staarde naar haar, dacht terug aan hun jonge jaren en liet de tranen de vrije loop Hij boog zich naar zijn zieke vrouw toe. En fluisterde: Vergeef het me, Marieke, dat het zo is uitgepakt We hebben blijkbaar een steek laten vallen in de opvoeding van de kinderen. Ze splitsen ons als ongewenste katjes. Vergeef me. Ik hou van je.
Marieke wilde zijn wang aaien, maar ze had er de kracht niet meer voor Henk vertrok terwijl hij met zijn mouw zijn tranen droogde. Eenmaal in de auto hield hij daarmee op.
Daarna pakten de zoon met zijn vrouw en de buurman Marieke in. Ze wikkelden haar in een deken en droegen haar het huis uit voeten eerst. De zieke vrouw vond dat dit wel erg symbolisch was, alsof het lot nog even een klein wrang grapje maakte.
Marieke verzette zich niet; ze was al verdwenen toen Henk wegging. De zieke vrouw wenste alleen maar dat ze de avond niet zou halen.
Er ging een week voorbij. Op een mooie herfstdag precies op Allerheiligen werd hun stille wens werkelijkheid. Marieke en Henk herenigden zich in de andere wereld.
