**Brievenbruid**
Op het bed lag een vrouw luid te snurken. De man fronste zijn neus bij de geur en gaf haar een ferme klap op haar achterwerk. Met een gil schoot ze rechtop. Ondanks de benauwdheid droeg ze wollen sokken en een dikke trui. Een vieze doek hing scheef op haar hoofd, waaronder vettig haar in een onbestemde kleur uitstak.
“Wie ben jij?” vroeg ze geschrokken. Zonder antwoord te geven, haalde hij een foto tevoorschijn en hield die voor haar neus. “Herken je dit?” Ze bloosde en begon nerveus aan haar doek te friemelen. “Dat ben ik… maar twintig jaar geleden.”
De man liet zich op een smerige stoel vallen. “En nu? Hartelijke brieven, een uitnodiging? Ik kan hier amper binnenlopen zonder misselijk te worden. En ik, domoor, dacht eindelijk mijn wederhelft gevonden te hebben. Weet je nog aan wie je schreef? Ik ben Klaas. Ik ben gekomen, zoals beloofd.”
Marijke sprong overeind. “Sorry dat het zo’n bende is. Had je maar een telegram gestuurd, dan was ik voorbereid. Kom, ik heb nog wel soep staan. Je zult honger hebben.”
“Natuurlijk,” antwoordde Klaas. “Maar één verzoek: trek iets anders aan. Je ruikt niet bepaald naar rozen.”
Marijke rende naar een andere kamer. “Ik werk op een boerderij! Mest geurt niet naar bloemen.”
Ze kwam terug in een jurk, haar doek netjes geknoopt. “Je schreef dat je veertig was, maar die doek maakt je een oude vrouw,” grinnikte Klaas.
“Gewoonte,” mompelde ze en gebood: “Aan tafel!”
Klaas ging zitten en trok een gezicht—het tafelzeil plakte van het vet. Ondertussen tilde Marijke de deksel van een vuile pan op. Een zure stank verspreidde zich door de keuken.
“Je bent geen keukenprinses, hè? Vieze borden, een smerige tafel… Was je ze überhaupt?”
“Tuurlijk!” beet Marijke. “Ik warm water op en schrob ze.”
Hij keek haar ongelovig aan. “Doe je er wel iets bij? Soda? Afwasmiddel?”
Ze aarzelde. “Nee… Mijn moeder en oma deden het zo. Alleen gebruikten zij kokend water. Maar ik verbrand mijn handen.”
“Dan gaan we naar de winkel. Ik maak een lijst. Hier, neem wat geld—ik ben hier als gast. En haal een fles rode wijn, voor de gelegenheid.”
Onderweg naar de supermarkt dacht Marijke na over hoe ze in deze situatie was beland. Op haar werk bladerden ze eens door een krant, waar achterin een contactadvertentie stond. Haar collega’s hadden haar uitgedaagd: “Marijke, dit is het lot! Hoelang blijf je nog alleen? Schrijf iemand!”
En ze had ja gezegd. Klaas was haar keuze geworden. Na zijn eerste brief wist ze dat hij vast zat—nog drie jaar te gaan. Toch bleven ze schrijven. Hij over zichzelf, zij over haar leven. Ze had zelfs een foto gestuurd van toen ze twintig was. Ze had gedacht: we schrijven wat, en daarna gaat hij wel naar een ander. Maar nee—híer stond hij. En hij keek nog zijn neus op ook!
Ja, haar huis was geen paleis. Voor wie moest ze het schoonhouden? Na werk sliep ze, kookte iets voor drie dagen, en ’s avonds keek ze naar series over liefde die zij nooit had gekend. Nou ja, één keer: Freek de Vries. Die had haar gebruikt en was met een ander getrouwd. Sindsdien had ze zichzelf opgegeven. En na de begrafenis van haar moeder en oma was alles haar helemaal om het even.
Maar Klaas… hij zag er goed uit. Die brede schouders. Een wit overhemd, een nette broek. Hij rook naar aftershave. Maar stel dat hij iets van haar wilde? *Godsamme!* Ze overwoog bij iemand anders te slapen, maar dat voelde onbeleefd—hij was voor háár gekomen.
Thuis zag ze dat Klaas wat had opgeruimd: vuile was in een hoek, de vloer geveegd, een teil warm water klaar voor de afwas.
“Alles gehaald?” Hij keek in de tassen. “Goed, maak de badkamer maar klaar—ik wil me opfrissen. En berg die was op, die doe je later.”
Terwijl zij bezig was, waste hij alles schoon. Marijke keek verbaasd naar de pan—hij was blijkbaar blauw, niet grijs.
“Laten we eens serieus praten,” zei Klaas. “Ik ben hier om bij je te blijven. Je bevalt me. Zelf heb ik geen huis—alles ging naar mijn ex en de kinderen. Als ik niet welkom ben, zeg het maar. Mijn woord is ijzer. Dus?”
Marijke peuterde aan het tafelzeil. “Eerlijk? Ik weet het niet. Ik heb nooit een man gehad, ben vroeger bedrogen. Ik weet niet eens hoe dat gaat… samenleven. Ik ben doodsbang. Maar je bevalt me wel. En ik snap er niks van.”
Klaas glimlachte. “Daarom vind ik je nog leuker. Geen manipulatie, wat je ziet is wat je krijgt. Laten we het zo proberen: we wonen als buren. Als het niet klikt, vertrek ik. En anders… dan draag ik je op handen.”
Marijke werd rood en liep druk heen en weer. “Ik moet nog koken!”
“Rustig,” kalmeerde Klaas. “Tijdens mijn bad heb je tijd genoeg. Ik neem altijd lang.”
Na zijn bad wachtte een gedekte tafel en schone vloeren. Marijke, in een badjas met een handdoek, gluipend langs hem, ging zelf ook douchen.
Toen ze schoon, in een jurk, haar blonde haar tot haar middel uitgekamd terugkwam, kón Klaas haar zo pakken en kussen. Maar hij had beloofd te wachten.
Die nacht sliepen ze apart—zij in bed, hij op de bank. Beiden woelden ze tot de ochtend. Bij thuiskomst van werk wachtte een ontbijt: omelet, broodjes en thee. Marijke genoot.
Ondertussen inspecteerde Klaas haar verwaarloosde tuin, bedenkend wat er als eerst moest gebeuren.
En toen? De derde nacht kwam Marijke zélf naar hem toe.
Nu, vier jaar later, wonen ze samen en brengen ze hun dochtertje Lieke groot, waar ze dol op zijn.
Mensen maken fouten—maar dat betekent niet dat ze geen geluk verdienen. Wie ben jij om te oordelen?
