Ik ben nu al een tijdje met pensioen, en vroeger werkte ik als kleuterjuf, en de kinderen waren dol op me vanwege mijn zachtaardigheid en mijn warme hart. Ja, echt, ik ben altijd heel rustig en meelevend geweest. Tegenwoordig maak ik schoon in kantoorpanden, want mijn pensioen als juf is niet genoeg om van rond te komen. In één van die kantoren viel me op een dag een nieuwe medewerker op die er altijd zo treurig bij zat.
David sprak met niemand, hij was alleen maar geconcentreerd aan het werk. Af en toe zag ik hem stiekem naar buiten gaan via de achterdeur om in zn eentje op een bankje te zitten, helemaal in gedachten verzonken.
Dat bleef maanden zo, tot ik op een dag besloot het niet meer aan te zien. Ik pakte mijn oude vest, legde het op de trap en nam plaats naast hem. Voorzichtig begon ik het gesprek:
Het is wel fris vandaag, hè? Ze zeggen dat de verwarming volgende week pas weer aangezet wordt.
Ik weet het niet, antwoordde hij, mijn oma en ik wonen in een huisje met een oude gaskachel.
Hoe oud is je oma eigenlijk? Misschien zijn we wel van dezelfde generatie! grapte ik.
David zuchtte diep en vertelde dat zijn oma inderdaad op leeftijd was en het enige familielid dat hij nog had. Ze was erg ziek en hij werkte twee baantjes om haar medicijnen te kunnen betalen. Binnenkort zou ze een zware operatie krijgen, en dat was ontzettend duur.
En die dag hadden zn collegas allemaal vijf euro ingelegd voor het verjaardagskadootje van de baas, maar David had niks gegeven. Hij kon het écht niet missen. Nu voelde hij zich daar rot over, en zijn collegas begonnen afstand van hem te nemen. Dat deed hem veel verdriet.
Ik leefde met hem mee, en wenste zijn oma veel beterschap voor de operatie. Daarna liep ik naar het kantoor waar hij werkte. Iedereen kent me daar, ik loop er al jaren schoon te maken.
Ik stapte naar de manager, een echte regelaar die alles van iedereen weet, en vroeg of ik hem even mocht spreken. Bram, zo heet hij, liep met me mee de gang op en ik vroeg naar David en waarom hij zo teruggetrokken is volgens hem.
Tja, wie zal het zeggen, zei Bram, hij is een beetje een buitenbeentje, niet zon prater. Werk doet hij wel hard, dat moet ik toegeven. Maar hij luncht in zn eentje en vandaag wilde hij niet meedoen aan het cadeau voor de baas.
Hij heeft het geld er gewoon niet voor, vertelde ik rustig.
Ik lichtte hem in over Davids lastige thuissituatie. Ik zag dat Bram schrok en daarna direct zijn collega Marit erbij riep. Ze overlegden kort en bedankten me.
Later hoorde ik dat Bram een collecte had georganiseerd onder het personeel om te helpen met de medische kosten van Davids oma. De baas heeft zelfs zijn eigen netwerk ingeschakeld om een goede arts te vinden en regelde korting op de operatie. Daarna hielden de collegas een online inzamelingsactie waarmee er een flink bedrag werd opgehaald.
David fleurde helemaal op. Zijn collegas ontdekten dat hij eigenlijk heel gezellig en vrolijk kan zijn. De operatie verliep goed en het ging al snel veel beter met zijn oma. Kort daarna trakteerde David het hele kantoor, de directeur en mij op appeltaart, gemaakt door zijn oma, als dank voor alle hulp.
Ik was blij dat ik iets voor hem heb kunnen doen, maar ook zijn collegas hebben echt hun hart laten spreken.
