Marjolein stond te roeren in de pan toen er geklopte werd aan de deur van haar appartement in Amsterdam.
Bent u Marjolein? vroeg een jonge vrouw met een onbekende blik.
Ja, dat ben ik. En u bent? antwoordde Marjolein, terwijl ze de deur opende.
Ik ben de minnares van uw man, zei de vrouw plotseling.
Hendrik? vroeg Marjolein verbaasd.
Hendrikje, verbeterde de gast.
En u heeft een affaire met mijn echtgenoot? En ik ben hier een hinderpaal voor uw geluk? zei Marjolein sarcastisch.
Wat heeft hij u verteld? Dat de kinderen nog klein zijn en hij u niet kan verlaten? vroeg de minnares.
Nee Hij zei dat we moeten wachten tot tot uw vader er niet meer is, stamelde de vrouw.
Marjolein verstijfde. Haar vader, Anton, was nog geen zeventig, gezond en zelden ziek; hij had geen plannen om het hier te verlaten.
U vergist zich fluisterde ze.
Maar Hendrik vertelde me dat zodra Anton er niet meer is, hij het appartement van mij krijgt, vervolgde de vrouw.
Marjolein slikte.
Het is belachelijk zei ze. Mijn vader is vitaal. Hij zal nog vele jaren hier rondlopen.
De minnares, die zich voorstelde als Greet, probeerde haar zaak te verduidelijken.
Hij wil gewoon een nieuw begin. Hij wil met mij samenwonen, en ik hoef niets van uw woning.
Marjolein keek haar strak aan.
Wat wil je van mij? vroeg ze.
Laat Hendrik maar gaan, fluisterde Greet, ik ga hem alleen nemen.
Neem hem maar, zei Marjolein kil. Maar het appartement blijft van mij. Het is van mijn grootmoeder en de verbouwingen betaalde mijn ouders.
Greet verliet de flat, terwijl Marjolein de spullen van haar man begon in te pakken. Ze was vastbesloten om hem zo te laten gaan dat hij zelf het huis zou verlaten.
Hendrik kwam later van zijn werk, merkte dat Marjolein de tafel niet meer had gedekt.
Dank voor het heerlijke eten, lieverd. Ik ga even een avondwandeling maken, zei hij.
Marjolein, die al een tijdje de stilte hoorde, dacht bij zichzelf: Laat hem maar gaan, een wandeling is beter voor een man van mijn leeftijd.
Hendrik, die zich nog jong voelde, protesteerde:
Ik ben nog geen fifty, ik ben nog in mijn bloei!
Maar je bent al vijftig, zei Marjolein droog. Je haar krijgt al grijs.
Een verhitte discussie volgde, vol woordspelingen over leeftijd en gezondheid, totdat Hendrik uiteindelijk zei dat hij weg zou gaan.
Pak je spullen, zei Marjolein. Ik laat je niet meer in dit huis.
Hij pakte een tas en rende naar Greets appartement in Rotterdam.
De volgende dag diende Marjolein scheiding in bij de rechtbank. Hendrik weigerde te protesteren; hij vond het prettig om bij Greet te wonen, waar ze hem steeds herinnerde aan zijn jeugdige energie. Het gerecht verdeelde de bezittingen: Hendrik kreeg de auto en de garage, Marjolein behield het appartement en verkocht een ongebruikte bungalow in Utrecht.
Met de opbrengst reisde ze met haar vader Anton naar Maastricht, daarna naar de Veluwe en later naar de Friese meren. Anton voelde zich in topvorm en had nog vele jaren voor de boeg.
Halverwege het jaar begon Greet te merken dat Hendrik steeds later thuis kwam en besloot hem te volgen. Ze zette zijn koffer bij de deur, maar hij had al een andere route gekozen richting Marjoleins flat.
Toen hij aankwam, bleek de deur op slot; Marjolein was weer op pad met Anton. De buren fluisterden dat Hendrik niets meer te zoeken had in het appartement, maar dat er een lege garage klaarstond, met licht, water en ruimte om iets nieuws op te bouwen.
Hendrik realiseerde zich dat hij, ondanks al zijn plannen, niets meer had behalve een lege plek. Hij besloot een nieuw begin te zoeken, misschien wel in de frisse lentezon van de Veluwe.
Zo eindigde het verhaal met een duidelijke les: ware vrijheid en respect komen niet voort uit bezit of geheime affaires, maar uit eerlijkheid, waardigheid en het vermogen om los te laten wanneer het tijd is. Alleen dan kan men echt groeien, ongeacht de leeftijd.
