De winter van dit jaar lijkt al zijn pracht te willen tonen: er valt zoveel sneeuw dat de tuinen en straten veranderen in sprookjesachtige landschappen. Zachte witte vlokken draaien onophoudelijk in de lucht, leggen zich zacht neer op de daken van huizen en de trottoirs, en de vorst geeft de lucht een bijzondere frisheid en helderheid.
In het appartement van Femke en Jeroen heerst een heel andere sfeer warm en vredig. Achter het grote raam ontvouwt zich een sneeuwwit schouwspel, terwijl het binnen, achter de dicht gesloten ramen, knus en rustig is. De tafellamp straalt een zacht, gedempt licht uit dat een cirkel van warme gloed creëert en de winterse kou verdrijft.
De echtgenoten zitten op de bank, gewikkeld in een pluizige deken. Op het televisiescherm draait een gewone familiekomedie, zonder veel diepgang, gewoon om te lachen en te ontspannen. Femke volgt aandachtig wat er gebeurt en glimlacht af en toe bijna onmerkbaar bij haar eigen gedachten. Jeroen zit naast haar, ontspannen achteroverleunend tegen de bankleuning, en kijkt ook naar de film, maar zijn aandacht schakelt steeds over op de vallende sneeuw buiten. Het schouwspel is ontzettend mooi.
De aangename sfeer wordt verstoord door een melodieus geluid de telefoon van Jeroen gaat over. Hij reageert niet meteen, alsof hij dit rustige familiemoment niet wil onderbreken, maar de bel herhaalt zich. Met een lichte zucht haalt de man zijn smartphone uit zijn zak, kijkt op het scherm en zucht opnieuw:
Weer belt Daan, zegt hij tegen zijn vrouw. Al voor de derde keer vanavond.
Femke draait haar hoofd een beetje naar hem, maar neemt haar blik niet van de televisie.
Waarschijnlijk nodigt hij weer uit, antwoordt ze kalm. Hij heeft een huisje gekocht en wil het vieren. Deze man wil gewoon geen ‘nee’ horen.
Jeroen veegt met zijn vinger over het scherm en neemt het gesprek aan.
Ja, Daan, hallo, zegt hij, zijn stem zo opgewekt mogelijk houdend.
Jeroen! Wanneer kom je nou? klinkt de stem van zijn vriend vol enthousiasme. Ik zei toch dat we het vieren! Alles is klaar: de sauna is opgestookt, de tafel is gedekt, vrienden komen eraan. Genoeg thuis zitten, hè? Kom met Femke, het wordt leuk!
Jeroen zwijgt even en overweegt zijn antwoord. Hij gluurt naar Femke, die op dat moment bijna onmerkbaar haar hoofd schudt. Ze zegt niets, maar hij begrijpt haar zwijgende signaal perfect: drukke bijeenkomsten, harde muziek, eindeloze gesprekken en drukte dat past nu helemaal niet in hun plannen. Ze willen deze weekenden rustig doorbrengen in hun knusse wereldje, zonder haast en zonder verantwoording af te leggen.
Jeroen aarzelt even voordat hij antwoordt. Er schiet hem een goed idee te binnen dat hij meteen gebruikt.
Luister, begint hij zacht, er is iets… Femke is een paar dagen naar haar moeder. Ik wil niet alleen gaan, dat snap je. Iemand zou haar nog iets verkeerds vertellen… Ik wil niet ruzie maken met mijn vrouw om niets. We gaan zeker een keer zitten, maar later.
Aan de andere kant valt een korte stilte, dan reageert Daan verrast:
Hoe, weg? Wanneer komt ze terug?
Morgenavond, zegt Jeroen met lichte weemoed in zijn stem. Ze besloot zo plotseling te gaan… En we hadden zulke uitgebreide plannen! We wilden naar de film, in het park wandelen zolang het weer het toelaat, misschien even naar de ijsbaan. Maar het lukte niet. Dus een andere keer, oké?
Daan zwijgt even, lijkt na te denken, dan klinkt zijn stem vreemd tevreden.
Oké… Maar laat het me weten als ze terug is. Ik wil jullie graag zien!
Natuurlijk, stemt Jeroen snel in. Zodra het kan, laat ik het weten. Misschien volgend weekend? Als de plannen niet veranderen, tenminste.
Hij neemt afscheid, legt de telefoon op het tafeltje tussen de stoelen en zucht opgelucht. Een glimlach verschijnt vanzelf op zijn gezicht.
Pff, net ontsnapt, mompelt hij, zich naar Femke draaiend. Waarom is hij zo volhardend? Ik heb toch duidelijk gemaakt dat ik niet naar zijn huisje wil! Wat moet je daar doen? Naar hun dronken gezichten kijken? Daan kan niet anders ontspannen! Laat maar, vergeten. Ik vind het veel leuker om tijd alleen met jou door te brengen.
Hij omhelst haar en voelt hoe de spanning van de laatste minuten wegtrekt. In het appartement blijft het warm en stil, buiten draaien de sneeuwvlokken langzaam, en op het televisiescherm gaat hun favoriete film verder rustig, knus, helemaal niet zoals de drukke bijeenkomsten die Jeroen zo haat.
Femke drukt zich tegen Jeroen aan en voelt de warmte van zijn lichaam en het kalmerende ritme van zijn ademhaling. In de kamer heerst nog steeds de knusse sfeer: zacht licht van de lamp, de trage voortgang van de zwart-witfilm op het scherm, het zachte tikken van de klok aan de muur. Dit alles creëert een gevoel van bescherming en rust dat zo ontbreekt in de dagelijkse drukte.
Ik ook, zegt ze zacht, haar hoofd een beetje opheffend om hem in de ogen te kijken. Laten we gewoon de film kijken en gaan slapen. Meer is niet nodig.
Jeroen glimlacht en omhelst haar steviger om de schouders. Hij stelt zich al voor hoe ze over een paar uur het licht uitdoen, zich onder een warm dekbed verschuilen en slapen onder het verre geluid van de sneeuwstorm buiten. Maar hun plannen worden verstoord door nog een bel. En, het meest interessante, van dezelfde beller.
Jeroen fronst, werpt een korte blik op het scherm en pakt de telefoon aarzelend op. Wat nu weer?
Daan, ik zei toch… begint hij, kalm proberen te spreken maar met spanning in zijn stem.
Jeroen, klinkt Daan ongewoon serieus, zelfs gespannen, ik ben nu in club ‘Kristal’, we besloten met de jongens actief te ontspannen voor de sauna. En hier… hier is Femke. Met een of andere man. Ze drinken, ze omhelst hem. Ik wilde me niet mengen, maar… je moet het weten. Ze zei toch dat ze naar haar moeder ging! Dus ze heeft duidelijk gelogen!
Jeroen verstijft. Hij kijkt verbaasd naar zijn vrouw en dan naar het scherm, denkend of zijn vriend hem voor de gek houdt.
Wat? vraagt Jeroen, met duidelijke twijfel in zijn stem. Ben je zeker? Misschien verwar je haar met iemand? Ik kan met zekerheid zeggen dat ik precies weet waar mijn vrouw is!
Absoluut, antwoordt Daan vastberaden. In zijn stem is geen spoor van twijfel. Ze is al dronken, lacht hard. Dit ziet er… niet erg netjes uit, eerlijk gezegd. En ze schaamt zich zelfs niet voor mijn aanwezigheid! Ze wuift me alleen weg! Wil je dat ik haar de telefoon geef?
Jeroen sluit even zijn ogen, probeert zijn gedachten te ordenen. In zijn hoofd draaien veel vragen, maar geen antwoorden. Wat gebeurt er toch? Hoe kon zijn vriend zich zo vergissen? Of… is er iets anders?
Doe maar, zegt hij kort, en zet de luidspreker aan. Hij is zelfs benieuwd wat hij nu hoort.
In de telefoon klinken gedempte bassen van clubmuziek, afgewisseld met uitbarstingen van gelach en onduidelijke stemmen. Dan dringt door dit lawaai een vrouwenstem zo vergelijkbaar met die van Femke dat Jeroens hart een slag overslaat.
Hallo? Wie is dit? klinkt het in de luidspreker met lichte aarzeling, alsof de persoon aan de andere kant niet meteen doorheeft dat ze opneemt.
Jeroen slikt, probeert de plotselinge droogte in zijn keel te bedwingen. Hij kijkt naar Femke, die naast hem zit met wijd open ogen en duidelijk niets begrijpt.
Femke? zegt hij, zijn stem zo gelijk mogelijk houdend. Dit is Jeroen. Wat gebeurt er?
Als antwoord klinkt een kort lachje, en dan dezelfde stem, maar nu losser, met een lichte heesheid:
O Jeroen, je verveelt me! Ik wil ontspannen, snap je? Ik ben moe van je saaie leven. Ik ga feesten tot ik het niet meer wil!
Femke springt abrupt op van de bank, haar gezicht wordt bleek. Ze drukt een hand tegen haar borst, alsof ze haar versnelde hartslag wil kalmeren, en fluistert nauwelijks hoorbaar:
Wat een onzin! Hoe kon hij me met iemand verwarren? En waarom gebruikt dit meisje mijn naam? En waar kent ze die van jou vandaan? Wat gebeurt er überhaupt?
En waar ben je?
Wat kan het jou schelen? pareert de stem in de luidspreker met een uitdagende toon. Ook al ben ik je vrouw, ik hoef niet te rapporteren. En ik doe wat ik wil!
Op de achtergrond klinkt weer gelach, het rinkelen van glazen, en dan mengt Daan zich in het gesprek:
Jeroen, hoorde je dat? Ik zei toch…
Jeroen onderbreekt hem scherp, terwijl hij voelt hoe woede, verwarring en een vreemd, bijna kinderlijk verlangen om weg te kijken en dit niet te zien, zich mengen.
Stop, zegt hij vastberaden, maar er glipt toch een trilling in zijn stem. Ik regel dit morgen. Bel niet meer.
De man hangt snel op, gooit de telefoon ver weg op de bank en staart in volslagen verbijstering naar het plafond. Als Femke nu niet naast hem zat… Hij had het echt kunnen geloven!
Het meisje laat zich op de bank ploffen en staart verbijsterd naar haar man. De stem van dat meisje leek echt op de hare! Maar dat is nu niet het belangrijkste! Het belangrijkste is iets anders waar kent ze de details vandaan om zo te spelen? Ze is duidelijk geïnstrueerd!
Nou, wat een toestand, fluistert ze, haar stem klinkt iets gesmoord. Wie was dat? Wat een circus?
Jeroen schudt zijn hoofd, wrijft bedachtzaam met zijn hand door zijn haar, waardoor zijn al niet perfecte kapsel nog erger wordt. Hij heeft geen antwoord alleen vermoedens. Zeer onaangename vermoedens…
Geen idee, antwoordt hij, ergens naar kijkend, alsof hij daar een antwoord hoopt te vinden. Maar de stem… als twee druppels water. Zelfs de intonaties, het lachen alles klopt. Dit kan geen toeval zijn.
En Daan beweerde zo zeker dat ik het was, zegt ze met lichte trilling in haar stem. Stel je voor, als ik echt niet thuis was geweest. Dan zou je denken dat ik… dat ik daar echt in de club was, met een of andere man.
Jeroen draait zich naar haar, zijn blik wordt zachter. Hij steekt zijn hand uit, omhelst Femke voorzichtig om de schouders en trekt haar naar zich toe. Haar lichaam trilt een beetje, en hij voelt hoe belangrijk het nu is om dichtbij te zijn, haar een gevoel van betrouwbaarheid te geven.
Ik zou toch iets vermoeden, zegt hij zelfverzekerd. Jij zou zoiets niet doen! Ik ken je. Ik weet hoe je over zulke dingen denkt. Dit is allemaal… een belachelijke vergissing, een grap, ik weet het niet. Maar ik los het op! Als nodig, ga ik naar de club en vraag om de camera’s te laten zien. We zien wat voor meisje dat was.
Femke drukt zich tegen hem aan, voelt hoe de verlammende kou langzaam verdwijnt en plaatsmaakt voor warmte niet alleen lichamelijk, maar ook innerlijk. Ze ademt diep in, probeert haar ademhaling te kalmeren.
Ja, stemt ze in, haar hoofd iets opheffend. Dit ben ik niet. Maar wie dan? En waarom?
Jeroen haalt zijn schouders op, maar in zijn ogen is de vorige verwarring weg nu toont zich vastberadenheid om dit vreemde verhaal op te lossen. Hij knijpt harder in haar hand, alsof hij wil zeggen: we zijn samen, en wat er ook gebeurt, we redden het.
De volgende dag, tegen het middaguur, zit Femke in de keuken, drinkt thee en bekijkt werkmails op haar laptop. De stilte wordt verstoord door een bel op het scherm verschijnt de naam Daan. Ze aarzelt even voordat ze opneemt: na het verhaal van gisteren is het niet makkelijk om zich in te stellen op een gesprek met hem. Maar nieuwsgierigheid wint ze wil begrijpen wat hij zegt.
Hoi, begint Daan voorzichtig, alsof hij op dun ijs loopt. Heb je met Jeroen gepraat na gisteren?
Femke knijpt de telefoon in haar hand. Ze besluit de kans te benutten en erachter te komen te weten wat Daan precies zag en waarom hij gisteren zo zeker was over haar. Na een kleine pauze, alsof ze de juiste woorden zoekt, antwoordt ze:
Ja. We… hebben ruzie gehad. Hij beschuldigde me van iets onbegrijpelijks, wilde geen uitleg horen. Hij zegt dat ik tegen hem lieg.
In de telefoon hangt even stilte. Femke hoort hoe Daan luid uitademt, en dan glipt er onverwacht een tevreden toontje in zijn stem nauwelijks merkbaar, maar duidelijk.
Zo is dat, zegt hij. Nou, weet je… ik zei altijd al dat Jeroen je niet waardeert. Hij begreep nooit wie je echt bent.
Femke voelt hoe alles in haar begint te koken, maar dwingt zichzelf kalm te spreken. Het is belangrijk om tot het eind te luisteren, te begrijpen waar hij op aanstuurt.
Waar heb je het over? vraagt ze, haar stem zo gelijk mogelijk houdend.
Daan spreekt zachter, bijna fluisterend, en in deze bewuste intimiteit van de toon is iets alarmerends:
Over dat je meer verdient! Femke, ik wilde je al lang zeggen… Ik hou van je. Echt. En ik ben klaar om voor je te zorgen. Als je van Jeroen wilt weggaan ik ben er. Altijd.
Femke zwijgt, probeert te verwerken wat ze hoort. In haar hoofd draaien veel gedachten: hoe lang denkt Daan hier al over? Waarom besloot hij dit nu te zeggen, na dit hele belachelijke verhaal? Of… heeft hij dit allemaal geregeld, wetend dat ze zogenaamd niet thuis was…
Ze ademt diep in, verzamelt haar gedachten en antwoordt kalm maar vastberaden:
Daan, dit is heel onverwacht. En, eerlijk gezegd, ongepast. Ik hou van Jeroen, en we lossen op wat er gebeurd is. Je hoeft je er niet mee te bemoeien.
Sorry als ik te veel zei, zegt hij uiteindelijk, en in zijn stem is de vorige zekerheid weg. Ik wilde gewoon… dat je weet dat er iemand is bij wie je terechtkunt. Jeroen heeft gemeen gehandeld door je van alles te beschuldigen. Ik hoorde zoiets van hem… Het lijkt erop dat hij je gewoon wil verlaten en zoekt een reden! Ik wil gewoon dat je veilig bent!
Femke knijpt de telefoon zo hard dat haar vingers iets bleker worden. Ze ademt diep in, probeert koel te blijven emoties niet de overhand laten krijgen. Alleen uitvallen en tegen deze ‘vriend’ schreeuwen mist ze nu nog!
Weet je, Daan, haar stem wordt ijzig, gelijk, zonder enige aarzeling, ten eerste was ik gisteren thuis. Ten tweede hebben we niet geruzied met Jeroen. En ten derde weet ik heel goed dat jij dit allemaal hebt geregeld. Alleen begreep ik niet waarom. Nu is alles duidelijk.
Even hangt er stilte in de telefoon. Ze voelt bijna fysiek hoe Daan naar woorden zoekt, hoe hij koortsachtig een manier probeert te vinden om zich eruit te draaien, het onderwerp te veranderen, een direct antwoord te vermijden.
Wat?.. brengt hij uiteindelijk uit, en in zijn stem glipt verwarring. Maar al na een seconde neemt hij zichzelf in de hand, spreekt vastberadener: Waar heb je het over?
Over precies dat. Je hebt een meisje gevonden met een stem die op de mijne lijkt. Je hebt haar gevraagd dit toneelstuk te spelen te bellen, met mijn stem te spreken, te doen alsof ik in de club ben met een man. Omdat je ons wilde laten ruziën. Geef het toe, toch?
In de telefoon valt stilte. Femke wacht, niet haasten, wetend dat nu alles beslist of Daan blijft liegen, of de waarheid zegt.
Eindelijk ademt Daan scherp uit. Zijn stem breekt, wordt harder, bijna wanhopig:
Ja, ik heb het geregeld! Omdat ik van je hou, Femke! Omdat ik zie hoe Jeroen met je omgaat. Omdat ik wil dat je gelukkig bent met mij!
Femke sluit even haar ogen. In haar borst stijgt een golf van bitterheid, maar ze beheerst zich, laat emoties niet in haar stem breken.
Gelukkig? lacht ze bitter, maar het lachen klinkt droog, zonder enig plezier. Waarom dacht je dat ik gelukkig zou zijn met jou? Wie ben jij überhaupt? Een gewone man die van meisjes wisselt als handschoenen. Zelfs als jij de enige man op aarde was, zou ik nog geen aandacht aan je besteden, snap je?
Daan zwijgt even, lijkt zijn gedachten te verzamelen, dan spreekt hij zacht, bijna fluisterend, alsof hij zelf niet gelooft wat hij zegt:
Ik dacht… dacht dat als jullie ruzie zouden krijgen, je zou begrijpen dat hij je niet waard is. Dat je aandacht aan mij zou schenken! Ik ben veel beter dan Jeroen! En wat de meisjes betreft… Ik probeerde je gewoon te vergeten! Maar niemand kan met jou vergeleken worden, snap je! Ik zal je op handen dragen, verwennen, aanbidden… Kies alleen mij!
Femke voelt hoe woede in haar opkookt niet opvliegend en heet, maar koud, hard. Ze knijpt de telefoon in haar hand, maar haar stem blijft gelijk, bijna onbewogen:
Jou? Serieus? Nooit! Jij hebt vriendschap verraden, vertrouwen verraden. En waarvoor? Voor je illusies?
Ze spreekt kalm, maar elk woord klinkt als een vonnis duidelijk, zonder aarzeling. In haar stem is geen woede, geen hysterie, alleen vaste overtuiging dat ze gelijk heeft.
Femke, sorry… de stem van Daan trilt. Er is geen aandrang meer, geen zelfverzekerdheid alleen verwarring en spijt.
Maar Femke heeft al besloten. Ze gaat hem geen kans geven om zich te verontschuldigen of zijn daden uit te leggen.
Nee, Daan. Geen vergeving. En geen vriendschap. Bel me niet meer! Nooit! En vergeet ook het nummer van Jeroen, ik laat hem zeker dit geweldige gesprek horen!
Ze drukt op de knop om het gesprek te beëindigen en laat de telefoon langzaam op de tafel zakken. Haar vingers trillen een beetje, maar ze neemt zichzelf in de hand, ademt diep in en kijkt uit het raam. Achter het glas valt nog steeds rustig de sneeuw, alsof er niets gebeurd is.
Op dat moment komt Jeroen de kamer binnen. Hij merkt meteen haar serieuze gezicht en wordt waakzaam.
Wat is er? vraagt hij, in de deuropening blijvend. In zijn stem klinkt bezorgdheid, maar hij probeert kalm te spreken.
Femke draait zich naar hem en zegt met een bittere glimlach:
Alles is duidelijk geworden, zucht ze. Hij heeft het allemaal geregeld. Hij heeft toegegeven dat hij van me houdt en wilde dat wij ruzie zouden krijgen. Hij bood gouden bergen aan! Stel je voor? Wat is hij toch gemeen…
Jeroen gaat naast Femke op de bank zitten, pakt voorzichtig haar hand. Zijn vingers knijpen zacht in haar handpalm stevig, zodat ze de steun voelt. In deze simpele aanraking zit alles wat hij wil zeggen: Ik ben hier, ik ben dichtbij, en het is belangrijk voor mij hoe je je voelt.
Dus hij was nooit een echte vriend, zegt Jeroen zacht. Vergeet hem! We hebben geen behoefte om onze zenuwen te verspillen aan wat er gebeurd is. Eerlijk gezegd, ik merkte al lang alarmerende signalen, maar ik had geen echt bewijs. Ik was bang dat mijn fantasie gewoon op hol sloeg. Maar nu is alles op zijn plaats gevallen.
Ja, stemt ze in, iets dichterbij schuivend en haar schouder tegen de zijne drukkend. Maar nu weten we de waarheid. En weten we aan wie we kunnen vertrouwen.
Haar stem klinkt gelijk, zonder tranen. Er blijft geen wrok of bitterheid alleen een lichte opluchting dat alles eindelijk duidelijk is. Ze sluit even haar ogen, inademend de vertrouwde, kalmerende geur van huis: warm hout, vers gezette thee en de vaag waarneembare geur van haar favoriete parfum.
Weet je, glimlacht Femke plots, en er glinsteren vonkjes in haar ogen, maar dit is zelfs beter. Nu hebben we een ijzersterk excuus om niet naar al die feesten te gaan. Jij zult toch niet met andere vrienden ruziën vanwege hem? Zo kunnen we gewoon zeggen dat er een onaangenaam persoon aanwezig is.
Ze zegt dit gemakkelijk, bijna grappig, maar in deze woorden zit een kern van waarheid. Ze hoeven geen beleefde excuses meer te verzinnen, af te wegen of ze moeten gaan, te vrezen dat weigeren iemand kwetst. Nu is alles simpel: er zijn zij, hun knusse wereld, en er is de rest dat niet meer van belang is.
Jeroen lacht oprecht, zonder spoor van spanning die nog in de lucht hing.
Precies. We kijken films en drinken thee, stemt hij in, zijn hoofd iets schuin om haar blik te ontmoeten.
En nergens naartoe gaan, voegt ze toe met een lichte glimlach, trekkend aan de rand van de deken en zich erin wikkelend alsof in een cocon van veiligheid en comfort.
Perfect, knikt hij, haar steviger omhelzend.
Zo, tussen de sneeuwvlokken die langzaam buiten draaien en het zachte, warme licht van de tafellamp, wordt hun kleine wereld weer heel en veilig. In deze kamer, gevuld met zachte geluiden en bekende geuren, is geen plaats voor leugens, twijfels of spelletjes van anderen. Hier zijn alleen zij twee mensen die weten dat het belangrijkste er al is: vertrouwen, warmte en zekerheid dat morgen een even rustige, knusse dag wordt als deze…
Daan zit in de keuken in volledige stilte, starend in een lege kop met lang koude thee. Hij herinnert zich niet eens wanneer hij de laatste slok nam al zijn aandacht wordt opgeslorpt door de woorden die in zijn hoofd blijven klinken als een vastgelopen plaat: Bel me niet meer. Nooit.
Maar in plaats van berouw, in plaats van een gevoel van schuld dat hem zou kunnen vertellen dat hij verkeerd handelde, groeit er een doffe, zware woede in zijn borst. Die drukt op zijn ribben, maakt het moeilijk om gelijkmatig te ademen, dwingt hem zijn vuisten te ballen zodat zijn nagels in zijn handpalmen snijden.
Waarom ging alles mis?! roept hij uit, met een scherpe beweging zijn hand over de tafel vegend en kruimels van een koekje wegvegend dat hij mechanisch at terwijl hij dacht.
In zijn hoofd draaien de beelden van gisteravond zich steeds opnieuw af. Daar gaat hij de club binnen, vooraf afgesproken met Lotte een meisje dat hij een paar weken geleden in een café ontmoette. Ze trok meteen zijn aandacht: dezelfde gelaatstrekken, vergelijkbaar kapsel, zelfs haar stem klonk bijna als die van Femke. Toen hij haar over zijn plan vertelde, glimlachte ze alleen en knikte: Gemakkelijk. Ik hou van zulke spelletjes.
Hij herinnert zich hoe hij opzij stond, toekeek hoe ze aan de telefoon sprak, een dronken, losbandige Femke uitbeeldend. Ze lachte, rekte woorden opzettelijk uit, wierp scherpe opmerkingen alles precies zoals hij haar had gezegd. Op dat moment voelde hij opwinding, bijna euforie: daar is het, het beslissende moment! Als alles lukt, dacht hij, dan begrijpt Femke dat Jeroen haar niet waardeert. Dat er iemand is die echt van haar houdt.
En nu… nu heeft hij alleen een koude afwijzing gekregen en een bitter besef: het plan is mislukt. Erger nog hij heeft alles verloren.
Dit is niet mijn fout! redeneert hij in gedachten met zichzelf, terwijl hij door de keuken loopt en nauwelijks merkt dat hij tegen een stoel stoot. Dit zijn zij… zij zien niet, begrijpen niet! Jeroen is haar niet waard, en zij gelooft hem blindelings!
Hij stopt bij de tafel, knijpt in de rand van het tafelblad zodat zijn vingers bleker worden. Voor zijn ogen flitsen herinneringen voorbij: hoe hij jarenlang Femke en Jeroen in de gaten hield. Hoe hij jaloers was op hun gemak, hun vermogen om om kleinigheden te lachen, hun warme blikken die ze uitwisselden zonder het te merken. Het leek hem dat hij Femke hetzelfde kon geven alleen beter, oprechter, sterker. En hij koos de weg die hij als de enige mogelijke zag.
Hij loopt naar het raam. Achter het glas draaien sneeuwvlokken langzaam, neerdalend op de vensterbank, op de takken van kale bomen. Alles ziet er zo sereen uit, zo… kalm…
Waarom hebben zij alles, en ik niets?! ontsnapt het hem hardop. Waarom kreeg zij precies Jeroen! Ik ben waardiger! Ik ben overal beter in!
Hij begrijpt dat hij niet alleen Femke heeft verloren hij heeft een vriend verloren. Jeroen, die altijd naast hem stond, altijd klaar was om te helpen, altijd in hem geloofde. Nu is deze vriendschap vernietigd en onmogelijk te herstellen. Maar in plaats van berouw voelt hij alleen een brandende irritatie, een mix van gekwetstheid en ergernis die van binnen brandt.
De telefoon ligt op de tafel, stil en vreemd. Daan weet: hij zal Femke niet bellen. Hij zal niet proberen uit te leggen, te verontschuldigen, te smeken. Dat zou nog een nederlaag zijn, nog een bewijs dat hij zijn doel niet heeft bereikt. Maar in zijn hoofd rijpen al nieuwe gedachten bitter, bijtend:
Laat ze in hun knusse wereldje leven. Laat ze denken dat ze gewonnen hebben. Maar ik ken de waarheid: Jeroen waardeert haar niet zoals ik dat zou doen. En op een dag zal Femke dat begrijpen. Misschien te laat…
Hij loopt naar het raam, staart naar de vallende sneeuw en sist bijna, nauwelijks hoorbaar, alsof hij bang is dat iemand het hoort:
Je denkt dat je gewonnen hebt, Femke? Denk je dat alles duidelijk is? Maar de waarheid is dat je gewoon niet verder kijkt dan je knusse deken en kop thee. Je ziet niet dat er iemand is die echt van je houdt. Maar je koos voor de illusie. Nou, geniet ervan…
Hij draait zich scherp van het raam af, ziet een vel papier op de tafel dat waarop hij de dag ervoor het gespreksplan had geschetst, had opgeschreven welke zinnen Lotte moest zeggen, hoe hij de dialoog beter kon opbouwen. Zonder nadenken pakt hij het, scheurt het in kleine stukjes, balt het op en gooit het in de prullenbak. Dit zielige velletje herinnert hem aan een grandioos fiasco!
Buiten blijft de sneeuw vallen, de wereld bedekkend met een witte deken. Daan sluit zijn ogen, probeert zich voor te stellen hoe Femke nu naast Jeroen zit, hoe ze lachen, films kijken, thee drinken. Hoe het warm en rustig bij hen is. Hoe ze zich beschermd voelen in hun kleine wereld, waar geen plaats is voor leugens en manipulaties.
En in plaats van een oprecht wens voor geluk, in plaats van een poging de situatie te accepteren, groeit in hem alleen een koppig:
Dit had van mij moeten zijn. Dit alles had van mij moeten zijn.De winter van dit jaar lijkt al zijn pracht te willen tonen: er valt zoveel sneeuw dat de tuinen en straten veranderen in sprookjesachtige landschappen. Zachte witte vlokken draaien onophoudelijk in de lucht, leggen zich zacht neer op de daken van huizen en de trottoirs, en de vorst geeft de lucht een bijzondere frisheid en helderheid.
In het appartement van Femke en Jeroen heerst een heel andere sfeer warm en vredig. Achter het grote raam ontvouwt zich een sneeuwwit schouwspel, terwijl het binnen, achter de dicht gesloten ramen, knus en rustig is. De tafellamp straalt een zacht, gedempt licht uit dat een cirkel van warme gloed creëert en de winterse kou verdrijft.
De echtgenoten zitten op de bank, gewikkeld in een pluizige deken. Op het televisiescherm draait een gewone familiekomedie, zonder veel diepgang, gewoon om te lachen en te ontspannen. Femke volgt aandachtig wat er gebeurt en glimlacht af en toe bijna onmerkbaar bij haar eigen gedachten. Jeroen zit naast haar, ontspannen achteroverleunend tegen de bankleuning, en kijkt ook naar de film, maar zijn aandacht schakelt steeds over op de vallende sneeuw buiten. Het schouwspel is ontzettend mooi.
De aangename sfeer wordt verstoord door een melodieus geluid de telefoon van Jeroen gaat over. Hij reageert niet meteen, alsof hij dit rustige familiemoment niet wil onderbreken, maar de bel herhaalt zich. Met een lichte zucht haalt de man zijn smartphone uit zijn zak, kijkt op het scherm en zucht opnieuw:
Weer belt Daan, zegt hij tegen zijn vrouw. Al voor de derde keer vanavond.
Femke draait haar hoofd een beetje naar hem, maar neemt haar blik niet van de televisie.
Waarschijnlijk nodigt hij weer uit, antwoordt ze kalm. Hij heeft een huisje gekocht en wil het vieren. Deze man wil gewoon geen ‘nee’ horen.
Jeroen veegt met zijn vinger over het scherm en neemt het gesprek aan.
Ja, Daan, hallo, zegt hij, zijn stem zo opgewekt mogelijk houdend.
Jeroen! Wanneer kom je nou? klinkt de stem van zijn vriend vol enthousiasme. Ik zei toch dat we het vieren! Alles is klaar: de sauna is opgestookt, de tafel is gedekt, vrienden komen eraan. Genoeg thuis zitten, hè? Kom met Femke, het wordt leuk!
Jeroen zwijgt even en overweegt zijn antwoord. Hij gluurt naar Femke, die op dat moment bijna onmerkbaar haar hoofd schudt. Ze zegt niets, maar hij begrijpt haar zwijgende signaal perfect: drukke bijeenkomsten, harde muziek, eindeloze gesprekken en drukte dat past nu helemaal niet in hun plannen. Ze willen deze weekenden rustig doorbrengen in hun knusse wereldje, zonder haast en zonder verantwoording af te leggen.
Jeroen aarzelt even voordat hij antwoordt. Er schiet hem een goed idee te binnen dat hij meteen gebruikt.
Luister, begint hij zacht, er is iets… Femke is een paar dagen naar haar moeder. Ik wil niet alleen gaan, dat snap je. Iemand zou haar nog iets verkeerds vertellen… Ik wil niet ruzie maken met mijn vrouw om niets. We gaan zeker een keer zitten, maar later.
Aan de andere kant valt een korte stilte, dan reageert Daan verrast:
Hoe, weg? Wanneer komt ze terug?
Morgenavond, zegt Jeroen met lichte weemoed in zijn stem. Ze besloot zo plotseling te gaan… En we hadden zulke uitgebreide plannen! We wilden naar de film, in het park wandelen zolang het weer het toelaat, misschien even naar de ijsbaan. Maar het lukte niet. Dus een andere keer, oké?
Daan zwijgt even, lijkt na te denken, dan klinkt zijn stem vreemd tevreden.
Oké… Maar laat het me weten als ze terug is. Ik wil jullie graag zien!
Natuurlijk, stemt Jeroen snel in. Zodra het kan, laat ik het weten. Misschien volgend weekend? Als de plannen niet veranderen, tenminste.
Hij neemt afscheid, legt de telefoon op het tafeltje tussen de stoelen en zucht opgelucht. Een glimlach verschijnt vanzelf op zijn gezicht.
Pff, net ontsnapt, mompelt hij, zich naar Femke draaiend. Waarom is hij zo volhardend? Ik heb toch duidelijk gemaakt dat ik niet naar zijn huisje wil! Wat moet je daar doen? Naar hun dronken gezichten kijken? Daan kan niet anders ontspannen! Laat maar, vergeten. Ik vind het veel leuker om tijd alleen met jou door te brengen.
Hij omhelst haar en voelt hoe de spanning van de laatste minuten wegtrekt. In het appartement blijft het warm en stil, buiten draaien de sneeuwvlokken langzaam, en op het televisiescherm gaat hun favoriete film verder rustig, knus, helemaal niet zoals de drukke bijeenkomsten die Jeroen zo haat.
Femke drukt zich tegen Jeroen aan en voelt de warmte van zijn lichaam en het kalmerende ritme van zijn ademhaling. In de kamer heerst nog steeds de knusse sfeer: zacht licht van de lamp, de trage voortgang van de zwart-witfilm op het scherm, het zachte tikken van de klok aan de muur. Dit alles creëert een gevoel van bescherming en rust dat zo ontbreekt in de dagelijkse drukte.
Ik ook, zegt ze zacht, haar hoofd een beetje opheffend om hem in de ogen te kijken. Laten we gewoon de film kijken en gaan slapen. Meer is niet nodig.
Jeroen glimlacht en omhelst haar steviger om de schouders. Hij stelt zich al voor hoe ze over een paar uur het licht uitdoen, zich onder een warm dekbed verschuilen en slapen onder het verre geluid van de sneeuwstorm buiten. Maar hun plannen worden verstoord door nog een bel. En, het meest interessante, van dezelfde beller.
Jeroen fronst, werpt een korte blik op het scherm en pakt de telefoon aarzelend op. Wat nu weer?
Daan, ik zei toch… begint hij, kalm proberen te spreken maar met spanning in zijn stem.
Jeroen, klinkt Daan ongewoon serieus, zelfs gespannen, ik ben nu in club ‘Kristal’, we besloten met de jongens actief te ontspannen voor de sauna. En hier… hier is Femke. Met een of andere man. Ze drinken, ze omhelst hem. Ik wilde me niet mengen, maar… je moet het weten. Ze zei toch dat ze naar haar moeder ging! Dus ze heeft duidelijk gelogen!
Jeroen verstijft. Hij kijkt verbaasd naar zijn vrouw en dan naar het scherm, denkend of zijn vriend hem voor de gek houdt.
Wat? vraagt Jeroen, met duidelijke twijfel in zijn stem. Ben je zeker? Misschien verwar je haar met iemand? Ik kan met zekerheid zeggen dat ik precies weet waar mijn vrouw is!
Absoluut, antwoordt Daan vastberaden. In zijn stem is geen spoor van twijfel. Ze is al dronken, lacht hard. Dit ziet er… niet erg netjes uit, eerlijk gezegd. En ze schaamt zich zelfs niet voor mijn aanwezigheid! Ze wuift me alleen weg! Wil je dat ik haar de telefoon geef?
Jeroen sluit even zijn ogen, probeert zijn gedachten te ordenen. In zijn hoofd draaien veel vragen, maar geen antwoorden. Wat gebeurt er toch? Hoe kon zijn vriend zich zo vergissen? Of… is er iets anders?
Doe maar, zegt hij kort, en zet de luidspreker aan. Hij is zelfs benieuwd wat hij nu hoort.
In de telefoon klinken gedempte bassen van clubmuziek, afgewisseld met uitbarstingen van gelach en onduidelijke stemmen. Dan dringt door dit lawaai een vrouwenstem zo vergelijkbaar met die van Femke dat Jeroens hart een slag overslaat.
Hallo? Wie is dit? klinkt het in de luidspreker met lichte aarzeling, alsof de persoon aan de andere kant niet meteen doorheeft dat ze opneemt.
Jeroen slikt, probeert de plotselinge droogte in zijn keel te bedwingen. Hij kijkt naar Femke, die naast hem zit met wijd open ogen en duidelijk niets begrijpt.
Femke? zegt hij, zijn stem zo gelijk mogelijk houdend. Dit is Jeroen. Wat gebeurt er?
Als antwoord klinkt een kort lachje, en dan dezelfde stem, maar nu losser, met een lichte heesheid:
O Jeroen, je verveelt me! Ik wil ontspannen, snap je? Ik ben moe van je saaie leven. Ik ga feesten tot ik het niet meer wil!
Femke springt abrupt op van de bank, haar gezicht wordt bleek. Ze drukt een hand tegen haar borst, alsof ze haar versnelde hartslag wil kalmeren, en fluistert nauwelijks hoorbaar:
Wat een onzin! Hoe kon hij me met iemand verwarren? En waarom gebruikt dit meisje mijn naam? En waar kent ze die van jou vandaan? Wat gebeurt er überhaupt?
En waar ben je?
Wat kan het jou schelen? pareert de stem in de luidspreker met een uitdagende toon. Ook al ben ik je vrouw, ik hoef niet te rapporteren. En ik doe wat ik wil!
Op de achtergrond klinkt weer gelach, het rinkelen van glazen, en dan mengt Daan zich in het gesprek:
Jeroen, hoorde je dat? Ik zei toch…
Jeroen onderbreekt hem scherp, terwijl hij voelt hoe woede, verwarring en een vreemd, bijna kinderlijk verlangen om weg te kijken en dit niet te zien, zich mengen.
Stop, zegt hij vastberaden, maar er glipt toch een trilling in zijn stem. Ik regel dit morgen. Bel niet meer.
De man hangt snel op, gooit de telefoon ver weg op de bank en staart in volslagen verbijstering naar het plafond. Als Femke nu niet naast hem zat… Hij had het echt kunnen geloven!
Het meisje laat zich op de bank ploffen en staart verbijsterd naar haar man. De stem van dat meisje leek echt op de hare! Maar dat is nu niet het belangrijkste! Het belangrijkste is iets anders waar kent ze de details vandaan om zo te spelen? Ze is duidelijk geïnstrueerd!
Nou, wat een toestand, fluistert ze, haar stem klinkt iets gesmoord. Wie was dat? Wat een circus?
Jeroen schudt zijn hoofd, wrijft bedachtzaam met zijn hand door zijn haar, waardoor zijn al niet perfecte kapsel nog erger wordt. Hij heeft geen antwoord alleen vermoedens. Zeer onaangename vermoedens…
Geen idee, antwoordt hij, ergens naar kijkend, alsof hij daar een antwoord hoopt te vinden. Maar de stem… als twee druppels water. Zelfs de intonaties, het lachen alles klopt. Dit kan geen toeval zijn.
En Daan beweerde zo zeker dat ik het was, zegt ze met lichte trilling in haar stem. Stel je voor, als ik echt niet thuis was geweest. Dan zou je denken dat ik… dat ik daar echt in de club was, met een of andere man.
Jeroen draait zich naar haar, zijn blik wordt zachter. Hij steekt zijn hand uit, omhelst Femke voorzichtig om de schouders en trekt haar naar zich toe. Haar lichaam trilt een beetje, en hij voelt hoe belangrijk het nu is om dichtbij te zijn, haar een gevoel van betrouwbaarheid te geven.
Ik zou toch iets vermoeden, zegt hij zelfverzekerd. Jij zou zoiets niet doen! Ik ken je. Ik weet hoe je over zulke dingen denkt. Dit is allemaal… een belachelijke vergissing, een grap, ik weet het niet. Maar ik los het op! Als nodig, ga ik naar de club en vraag om de camera’s te laten zien. We zien wat voor meisje dat was.
Femke drukt zich tegen hem aan, voelt hoe de verlammende kou langzaam verdwijnt en plaatsmaakt voor warmte niet alleen lichamelijk, maar ook innerlijk. Ze ademt diep in, probeert haar ademhaling te kalmeren.
Ja, stemt ze in, haar hoofd iets opheffend. Dit ben ik niet. Maar wie dan? En waarom?
Jeroen haalt zijn schouders op, maar in zijn ogen is de vorige verwarring weg nu toont zich vastberadenheid om dit vreemde verhaal op te lossen. Hij knijpt harder in haar hand, alsof hij wil zeggen: we zijn samen, en wat er ook gebeurt, we redden het.
De volgende dag, tegen het middaguur, zit Femke in de keuken, drinkt thee en bekijkt werkmails op haar laptop. De stilte wordt verstoord door een bel op het scherm verschijnt de naam Daan. Ze aarzelt even voordat ze opneemt: na het verhaal van gisteren is het niet makkelijk om zich in te stellen op een gesprek met hem. Maar nieuwsgierigheid wint ze wil begrijpen wat hij zegt.
Hoi, begint Daan voorzichtig, alsof hij op dun ijs loopt. Heb je met Jeroen gepraat na gisteren?
Femke knijpt de telefoon in haar hand. Ze besluit de kans te benutten en erachter te komen te weten wat Daan precies zag en waarom hij gisteren zo zeker was over haar. Na een kleine pauze, alsof ze de juiste woorden zoekt, antwoordt ze:
Ja. We… hebben ruzie gehad. Hij beschuldigde me van iets onbegrijpelijks, wilde geen uitleg horen. Hij zegt dat ik tegen hem lieg.
In de telefoon hangt even stilte. Femke hoort hoe Daan luid uitademt, en dan glipt er onverwacht een tevreden toontje in zijn stem nauwelijks merkbaar, maar duidelijk.
Zo is dat, zegt hij. Nou, weet je… ik zei altijd al dat Jeroen je niet waardeert. Hij begreep nooit wie je echt bent.
Femke voelt hoe alles in haar begint te koken, maar dwingt zichzelf kalm te spreken. Het is belangrijk om tot het eind te luisteren, te begrijpen waar hij op aanstuurt.
Waar heb je het over? vraagt ze, haar stem zo gelijk mogelijk houdend.
Daan spreekt zachter, bijna fluisterend, en in deze bewuste intimiteit van de toon is iets alarmerends:
Over dat je meer verdient! Femke, ik wilde je al lang zeggen… Ik hou van je. Echt. En ik ben klaar om voor je te zorgen. Als je van Jeroen wilt weggaan ik ben er. Altijd.
Femke zwijgt, probeert te verwerken wat ze hoort. In haar hoofd draaien veel gedachten: hoe lang denkt Daan hier al over? Waarom besloot hij dit nu te zeggen, na dit hele belachelijke verhaal? Of… heeft hij dit allemaal geregeld, wetend dat ze zogenaamd niet thuis was…
Ze ademt diep in, verzamelt haar gedachten en antwoordt kalm maar vastberaden:
Daan, dit is heel onverwacht. En, eerlijk gezegd, ongepast. Ik hou van Jeroen, en we lossen op wat er gebeurd is. Je hoeft je er niet mee te bemoeien.
Sorry als ik te veel zei, zegt hij uiteindelijk, en in zijn stem is de vorige zekerheid weg. Ik wilde gewoon… dat je weet dat er iemand is bij wie je terechtkunt. Jeroen heeft gemeen gehandeld door je van alles te beschuldigen. Ik hoorde zoiets van hem… Het lijkt erop dat hij je gewoon wil verlaten en zoekt een reden! Ik wil gewoon dat je veilig bent!
Femke knijpt de telefoon zo hard dat haar vingers iets bleker worden. Ze ademt diep in, probeert koel te blijven emoties niet de overhand laten krijgen. Alleen uitvallen en tegen deze ‘vriend’ schreeuwen mist ze nu nog!
Weet je, Daan, haar stem wordt ijzig, gelijk, zonder enige aarzeling, ten eerste was ik gisteren thuis. Ten tweede hebben we niet geruzied met Jeroen. En ten derde weet ik heel goed dat jij dit allemaal hebt geregeld. Alleen begreep ik niet waarom. Nu is alles duidelijk.
Even hangt er stilte in de telefoon. Ze voelt bijna fysiek hoe Daan naar woorden zoekt, hoe hij koortsachtig een manier probeert te vinden om zich eruit te draaien, het onderwerp te veranderen, een direct antwoord te vermijden.
Wat?.. brengt hij uiteindelijk uit, en in zijn stem glipt verwarring. Maar al na een seconde neemt hij zichzelf in de hand, spreekt vastberadener: Waar heb je het over?
Over precies dat. Je hebt een meisje gevonden met een stem die op de mijne lijkt. Je hebt haar gevraagd dit toneelstuk te spelen te bellen, met mijn stem te spreken, te doen alsof ik in de club ben met een man. Omdat je ons wilde laten ruziën. Geef het toe, toch?
In de telefoon valt stilte. Femke wacht, niet haasten, wetend dat nu alles beslist of Daan blijft liegen, of de waarheid zegt.
Eindelijk ademt Daan scherp uit. Zijn stem breekt, wordt harder, bijna wanhopig:
Ja, ik heb het geregeld! Omdat ik van je hou, Femke! Omdat ik zie hoe Jeroen met je omgaat. Omdat ik wil dat je gelukkig bent met mij!
Femke sluit even haar ogen. In haar borst stijgt een golf van bitterheid, maar ze beheerst zich, laat emoties niet in haar stem breken.
Gelukkig? lacht ze bitter, maar het lachen klinkt droog, zonder enig plezier. Waarom dacht je dat ik gelukkig zou zijn met jou? Wie ben jij überhaupt? Een gewone man die van meisjes wisselt als handschoenen. Zelfs als jij de enige man op aarde was, zou ik nog geen aandacht aan je besteden, snap je?
Daan zwijgt even, lijkt zijn gedachten te verzamelen, dan spreekt hij zacht, bijna fluisterend, alsof hij zelf niet gelooft wat hij zegt:
Ik dacht… dacht dat als jullie ruzie zouden krijgen, je zou begrijpen dat hij je niet waard is. Dat je aandacht aan mij zou schenken! Ik ben veel beter dan Jeroen! En wat de meisjes betreft… Ik probeerde je gewoon te vergeten! Maar niemand kan met jou vergeleken worden, snap je! Ik zal je op handen dragen, verwennen, aanbidden… Kies alleen mij!
Femke voelt hoe woede in haar opkookt niet opvliegend en heet, maar koud, hard. Ze knijpt de telefoon in haar hand, maar haar stem blijft gelijk, bijna onbewogen:
Jou? Serieus? Nooit! Jij hebt vriendschap verraden, vertrouwen verraden. En waarvoor? Voor je illusies?
Ze spreekt kalm, maar elk woord klinkt als een vonnis duidelijk, zonder aarzeling. In haar stem is geen woede, geen hysterie, alleen vaste overtuiging dat ze gelijk heeft.
Femke, sorry… de stem van Daan trilt. Er is geen aandrang meer, geen zelfverzekerdheid alleen verwarring en spijt.
Maar Femke heeft al besloten. Ze gaat hem geen kans geven om zich te verontschuldigen of zijn daden uit te leggen.
Nee, Daan. Geen vergeving. En geen vriendschap. Bel me niet meer! Nooit! En vergeet ook het nummer van Jeroen, ik laat hem zeker dit geweldige gesprek horen!
Ze drukt op de knop om het gesprek te beëindigen en laat de telefoon langzaam op de tafel zakken. Haar vingers trillen een beetje, maar ze neemt zichzelf in de hand, ademt diep in en kijkt uit het raam. Achter het glas valt nog steeds rustig de sneeuw, alsof er niets gebeurd is.
Op dat moment komt Jeroen de kamer binnen. Hij merkt meteen haar serieuze gezicht en wordt waakzaam.
Wat is er? vraagt hij, in de deuropening blijvend. In zijn stem klinkt bezorgdheid, maar hij probeert kalm te spreken.
Femke draait zich naar hem en zegt met een bittere glimlach:
Alles is duidelijk geworden, zucht ze. Hij heeft het allemaal geregeld. Hij heeft toegegeven dat hij van me houdt en wilde dat wij ruzie zouden krijgen. Hij bood gouden bergen aan! Stel je voor? Wat is hij toch gemeen…
Jeroen gaat naast Femke op de bank zitten, pakt voorzichtig haar hand. Zijn vingers knijpen zacht in haar handpalm stevig, zodat ze de steun voelt. In deze simpele aanraking zit alles wat hij wil zeggen: Ik ben hier, ik ben dichtbij, en het is belangrijk voor mij hoe je je voelt.
Dus hij was nooit een echte vriend, zegt Jeroen zacht. Vergeet hem! We hebben geen behoefte om onze zenuwen te verspillen aan wat er gebeurd is. Eerlijk gezegd, ik merkte al lang alarmerende signalen, maar ik had geen echt bewijs. Ik was bang dat mijn fantasie gewoon op hol sloeg. Maar nu is alles op zijn plaats gevallen.
Ja, stemt ze in, iets dichterbij schuivend en haar schouder tegen de zijne drukkend. Maar nu weten we de waarheid. En weten we aan wie we kunnen vertrouwen.
Haar stem klinkt gelijk, zonder tranen. Er blijft geen wrok of bitterheid alleen een lichte opluchting dat alles eindelijk duidelijk is. Ze sluit even haar ogen, inademend de vertrouwde, kalmerende geur van huis: warm hout, vers gezette thee en de vaag waarneembare geur van haar favoriete parfum.
Weet je, glimlacht Femke plots, en er glinsteren vonkjes in haar ogen, maar dit is zelfs beter. Nu hebben we een ijzersterk excuus om niet naar al die feesten te gaan. Jij zult toch niet met andere vrienden ruziën vanwege hem? Zo kunnen we gewoon zeggen dat er een onaangenaam persoon aanwezig is.
Ze zegt dit gemakkelijk, bijna grappig, maar in deze woorden zit een kern van waarheid. Ze hoeven geen beleefde excuses meer te verzinnen, af te wegen of ze moeten gaan, te vrezen dat weigeren iemand kwetst. Nu is alles simpel: er zijn zij, hun knusse wereld, en er is de rest dat niet meer van belang is.
Jeroen lacht oprecht, zonder spoor van spanning die nog in de lucht hing.
Precies. We kijken films en drinken thee, stemt hij in, zijn hoofd iets schuin om haar blik te ontmoeten.
En nergens naartoe gaan, voegt ze toe met een lichte glimlach, trekkend aan de rand van de deken en zich erin wikkelend alsof in een cocon van veiligheid en comfort.
Perfect, knikt hij, haar steviger omhelzend.
Zo, tussen de sneeuwvlokken die langzaam buiten draaien en het zachte, warme licht van de tafellamp, wordt hun kleine wereld weer heel en veilig. In deze kamer, gevuld met zachte geluiden en bekende geuren, is geen plaats voor leugens, twijfels of spelletjes van anderen. Hier zijn alleen zij twee mensen die weten dat het belangrijkste er al is: vertrouwen, warmte en zekerheid dat morgen een even rustige, knusse dag wordt als deze…
Daan zit in de keuken in volledige stilte, starend in een lege kop met lang koude thee. Hij herinnert zich niet eens wanneer hij de laatste slok nam al zijn aandacht wordt opgeslorpt door de woorden die in zijn hoofd blijven klinken als een vastgelopen plaat: Bel me niet meer. Nooit.
Maar in plaats van berouw, in plaats van een gevoel van schuld dat hem zou kunnen vertellen dat hij verkeerd handelde, groeit er een doffe, zware woede in zijn borst. Die drukt op zijn ribben, maakt het moeilijk om gelijkmatig te ademen, dwingt hem zijn vuisten te ballen zodat zijn nagels in zijn handpalmen snijden.
Waarom ging alles mis?! roept hij uit, met een scherpe beweging zijn hand over de tafel vegend en kruimels van een koekje wegvegend dat hij mechanisch at terwijl hij dacht.
In zijn hoofd draaien de beelden van gisteravond zich steeds opnieuw af. Daar gaat hij de club binnen, vooraf afgesproken met Lotte een meisje dat hij een paar weken geleden in een café ontmoette. Ze trok meteen zijn aandacht: dezelfde gelaatstrekken, vergelijkbaar kapsel, zelfs haar stem klonk bijna als die van Femke. Toen hij haar over zijn plan vertelde, glimlachte ze alleen en knikte: Gemakkelijk. Ik hou van zulke spelletjes.
Hij herinnert zich hoe hij opzij stond, toekeek hoe ze aan de telefoon sprak, een dronken, losbandige Femke uitbeeldend. Ze lachte, rekte woorden opzettelijk uit, wierp scherpe opmerkingen alles precies zoals hij haar had gezegd. Op dat moment voelde hij opwinding, bijna euforie: daar is het, het beslissende moment! Als alles lukt, dacht hij, dan begrijpt Femke dat Jeroen haar niet waardeert. Dat er iemand is die echt van haar houdt.
En nu… nu heeft hij alleen een koude afwijzing gekregen en een bitter besef: het plan is mislukt. Erger nog hij heeft alles verloren.
Dit is niet mijn fout! redeneert hij in gedachten met zichzelf, terwijl hij door de keuken loopt en nauwelijks merkt dat hij tegen een stoel stoot. Dit zijn zij… zij zien niet, begrijpen niet! Jeroen is haar niet waard, en zij gelooft hem blindelings!
Hij stopt bij de tafel, knijpt in de rand van het tafelblad zodat zijn vingers bleker worden. Voor zijn ogen flitsen herinneringen voorbij: hoe hij jarenlang Femke en Jeroen in de gaten hield. Hoe hij jaloers was op hun gemak, hun vermogen om om kleinigheden te lachen, hun warme blikken die ze uitwisselden zonder het te merken. Het leek hem dat hij Femke hetzelfde kon geven alleen beter, oprechter, sterker. En hij koos de weg die hij als de enige mogelijke zag.
Hij loopt naar het raam. Achter het glas draaien sneeuwvlokken langzaam, neerdalend op de vensterbank, op de takken van kale bomen. Alles ziet er zo sereen uit, zo… kalm…
Waarom hebben zij alles, en ik niets?! ontsnapt het hem hardop. Waarom kreeg zij precies Jeroen! Ik ben waardiger! Ik ben overal beter in!
Hij begrijpt dat hij niet alleen Femke heeft verloren hij heeft een vriend verloren. Jeroen, die altijd naast hem stond, altijd klaar was om te helpen, altijd in hem geloofde. Nu is deze vriendschap vernietigd en onmogelijk te herstellen. Maar in plaats van berouw voelt hij alleen een brandende irritatie, een mix van gekwetstheid en ergernis die van binnen brandt.
De telefoon ligt op de tafel, stil en vreemd. Daan weet: hij zal Femke niet bellen. Hij zal niet proberen uit te leggen, te verontschuldigen, te smeken. Dat zou nog een nederlaag zijn, nog een bewijs dat hij zijn doel niet heeft bereikt. Maar in zijn hoofd rijpen al nieuwe gedachten bitter, bijtend:
Laat ze in hun knusse wereldje leven. Laat ze denken dat ze gewonnen hebben. Maar ik ken de waarheid: Jeroen waardeert haar niet zoals ik dat zou doen. En op een dag zal Femke dat begrijpen. Misschien te laat…
Hij loopt naar het raam, staart naar de vallende sneeuw en sist bijna, nauwelijks hoorbaar, alsof hij bang is dat iemand het hoort:
Je denkt dat je gewonnen hebt, Femke? Denk je dat alles duidelijk is? Maar de waarheid is dat je gewoon niet verder kijkt dan je knusse deken en kop thee. Je ziet niet dat er iemand is die echt van je houdt. Maar je koos voor de illusie. Nou, geniet ervan…
Hij draait zich scherp van het raam af, ziet een vel papier op de tafel dat waarop hij de dag ervoor het gespreksplan had geschetst, had opgeschreven welke zinnen Lotte moest zeggen, hoe hij de dialoog beter kon opbouwen. Zonder nadenken pakt hij het, scheurt het in kleine stukjes, balt het op en gooit het in de prullenbak. Dit zielige velletje herinnert hem aan een grandioos fiasco!
Buiten blijft de sneeuw vallen, de wereld bedekkend met een witte deken. Daan sluit zijn ogen, probeert zich voor te stellen hoe Femke nu naast Jeroen zit, hoe ze lachen, films kijken, thee drinken. Hoe het warm en rustig bij hen is. Hoe ze zich beschermd voelen in hun kleine wereld, waar geen plaats is voor leugens en manipulaties.
En in plaats van een oprecht wens voor geluk, in plaats van een poging de situatie te accepteren, groeit in hem alleen een koppig:
Dit had van mij moeten zijn. Dit alles had van mij moeten zijn.
