Femke ging op een vrij plekje zitten, nadat ze had gecontroleerd dat de bank schoon was en haar lichte jurk hier echt geen spatje hoefde op te lopen. In haar hand had ze een nieuwe witte handtas. Hier in het kuuroord was het inmiddels een vast ritueel geworden om na het eten een van je mooiste kleren aan te trekken en een wandeling te maken. De meeste gasten lieten ook graag hun outfits zien. Een vrouw bekende: “Waar kun je je jurken nou beter showen dan op vakantie? Thuis is er toch nergens om naartoe te gaan.”
Uit haar ooghoek zag ze dat Joris was aangelopen en rustig naast haar ging zitten. “Laten we samen stil zijn,” zei hij met een zachte, indringende stem, een stem die paste bij de rust en het prachtige uitzicht. Onder zijn beige blazer droeg hij een wit overhemd, zijn broek was keurig gestreken en zijn donkere haar leek net uit de kapsalon te komen. Het grijs bij zijn slapen, als zilverdraad, deed geen afbreuk aan zijn verschijning, maar gaf hem juist iets zelfverzekerds en degelijks.
Femke had al twee dagen geleden gemerkt dat hij haar bij een ontmoeting op een bijzondere manier aankeek, haar onderscheidend van de andere dames.
“Wat mooi gezegd: samen stil zijn,” merkte ze op, want de zin beviel haar.
“Bij u, lieve Femke, is zelfs zwijgen aangenaam, hoewel ik altijd graag praat.” Joris draaide zich half naar haar toe om haar volledig in zijn aandacht te betrekken. De brunette was hem vanaf de eerste ontmoeting bevallen.
Zij draaide zich ook naar Joris en keek hem warm aan.
“Ik heb u gisteren trouwens gemist op de dansavond. Houdt u niet van dansen?”
“Welzeker, ik dans graag, maar gisteren heb ik gelopen. De lucht is ‘s avonds zo heerlijk fris, je wilt maar blijven ademen.”
“Ik wist niet dat u van avondwandelingen houdt,” zei Joris en hij raakte bijna onmerkbaar haar hand aan. Femke voelde een lichte tinteling. De bruine ogen van Joris keken haar afwachtend aan, vol verwachting.
“Ik nodig u vanavond uit voor een wandeling langs een eigen route, ik heb die zelf ontdekt. Het uitzicht is prachtig, je kunt de heuvels van de Veluwe goed zien. Ik had niemand om dit moois mee te delen… maar nu dus wel, met u.” En hij kneep zachtjes in haar hand, als een signaal voor zijn verdere, aandringende attenties.
“Waarom ook niet,” dacht Femke, “het is maar een wandeling. Bovendien is het alleen de natuur in gaan niet zo verstandig, en met een man erbij is het een stuk geruster.” Ze keek naar een stel dat langs de bank liep, een man en een vrouw die geanimeerd praatten, duidelijk hier in het kuuroord aan elkaar voorgesteld en nu genoeglijk samen optrekkend.
“Wat heeft u toch een mooie hand, lieve Femke,” fluisterde Joris bijna. Hij schoof nog dichter naar haar toe en bewonderde haar profiel.
Ze wilde niet vragen of hij getrouwd was; hier waren de meesten dat immers, en ze rechtvaardigden hun avontuurtjes met de behoefte aan spanning en nieuwe indrukken. Het was gewoon heerlijk om op een bank te zitten met een man die haar duidelijk leuk vond en juist haar uitkoos.
“Laten we nu meteen een stukje lopen,” stelde hij voor. “We kletsen wat, en vanavond nodig ik u uit voor een drankje in het café.” Joris bood haar elegant zijn hand en hielp haar overeind.
Zonder aarzelen stemde ze in en, haar witte tas pakkend, nam ze Joris’ arm. Na een paar stappen zwaaide ze achteloos als een meisje met haar tas en liet hem uit haar handen glippen. De tas kwam in een grote plas terecht, een overblijfsel van de regen. Femke gaf een verschrikt geluidje, vooral vanwege het contrast: een sneeuwwitte tas in de modder.
“Geen probleem, straks is hij weer als nieuw,” zei Joris, raapte de tas voorzichtig op en zette hem op het gras. Femke haalde doekjes tevoorschijn en begon te wrijven. Maar er bleven doffe vlekken zichtbaar.
“Ik zal hem in mijn kamer wel schoonmaken,” zei ze.
“Dan wacht ik op je,” stelde Joris voor. “Of laten we het zo doen” — hij was inmiddels op ‘je’ overgegaan — “Ik wacht na het eten op dezelfde plek op je. Oké?”
Ze knikte en liep haastig naar haar kamer, de tas van zich afhoudend om niet vies te worden. Femke maakte de nieuwe witte tas schoon, die ze speciaal voor haar vertrek naar het kuuroord had gekocht. En hoewel alle sporen van vuil leken verdwenen, leek het toch of de tas iets van zijn nieuwigheid had verloren.
Ze dacht aan Joris’ voorstel voor de avondwandeling, zijn veelbetekenende blik, en ze voelde een nare smaak in haar mond. Het was de eerste keer die week dat ze een onbehaaglijk, irritant gevoel bekroop. Plotseling vergeleek ze haar relatie met Joris, op het eerste gezicht volkomen onschuldig, met de handtas die in de modder was gevallen.
De telefoon ging: “Mam, Daan en Teun laten me niet met mijn huiswerk beginnen,” hoorde ze de stem van haar jongste dochter, met gelach op de achtergrond.
“Waar zijn jullie in hemelsnaam mee bezig?” vroeg ze afwezig, terug in de werkelijkheid.
“Femke, ik ben het,” klonk de stem van haar man. “We hebben de kleinkinderen meegenomen en we wilden een appeltaart bakken, maar Lieke is ertegen; ze zegt dat we de hele keuken onder de zooi zetten.”
“Rutger, koop dan iets lekkers voor de kinderen in de winkel, en als ik thuis ben bak ik een taart of misschien wel een appeltaart.”
“Kom alsjeblieft snel thuis, we missen je allemaal,” zei Rutger. En toen, zachter: “En ik het meest. Zeg het maar, dan stap ik nu in de auto en kom ik je halen.”
“Nog een paar dagen, heb nog even geduld. Ik mis jullie ook. Geef Lieke maar even de telefoon.”
Nadat ze met haar dochter en daarna met haar kleinkinderen had gesproken, en haar man had gezegd dat ze ook van hem hield, merkte ze dat ze te laat was voor het diner. Ze kleedde zich snel om, pakte haar handtas, draaide hem rond in haar handen en stelde vast dat er geen spatje vuil meer op zat. “Zo is het goed,” zei ze tevreden tegen zichzelf. En ze hoefde heus niet mee te wandelen met die Joris; dat was haar inmiddels duidelijk, nu ze de in de modder gevallen tas vergeleek met hun prille verhouding.
Femke voelde hoezeer ze haar man, kinderen en kleinkinderen miste. Ze was juist vertrokken om even van hen uit te rusten, en nu was ze blij hun stemmen te horen en blij om haar man voor zich te zien in de keuken, worstelend om een taart voor de kleinkinderen te bakken. Ze herinnerde zich hoe Rutger haar op Moederdag had willen verrassen met een culinaire creatie. Dat was leuk geweest, en grappig, met zijn onhandige gedoe. Grappig, maar o zo lief en hartverwarmend.
“Ik neem niet de bus terug. Ik zeg wel dat Rutger me komt ophalen als de kuur voorbij is. Dan laat ik hem ook zien hoe mooi het hier is, wandelen we samen. En we hebben geen ‘vieze handtas’ nodig.”
