Destijds ging Femke op het lege bankje zitten, nadat ze had gecontroleerd dat het schoon was en haar lichte jurk zelfs geen stofje hoefde te vrezen. In haar handen had ze haar nieuwe witte handtas. Hier, in het kuuroord, was het inmiddels een gewoonte geworden om na het diner een van haar mooiste kledingstukken aan te trekken en een wandeling te maken. De meeste gasten lieten ook graag hun kleding zien. Een vrouw had eens toegegeven: ‘Waar kun je je jurken nu beter showen dan op vakantie? Thuis is er toch geen geschikte gelegenheid voor.’
Uit haar ooghoek zag ze dat Joris was komen aanlopen en rustig naast haar ging zitten. ‘Laten we samen zwijgen,’ zei hij met een zachte, indringende stem; een stem die naadloos paste in de harmonie van de stilte en het prachtige landschap. Onder zijn beige colbert was een wit overhemd zichtbaar, zijn broek was keurig gestreken en zijn donkere haar zag eruit alsof hij net uit de kapsalon kwam. Het grijs bij zijn slapen, als zilverdraad, deed zijn verschijning geen kwaad, maar gaf hem juist een zekere zelfverzekerdheid en degelijkheid.
Femke had al twee dagen eerder gemerkt dat hij haar bij elke ontmoeting op een bijzondere manier aankeek, haar onderscheidend van de andere dames.
‘Wat mooi gezegd: samen zwijgen,’ merkte ze op. De uitspraak beviel haar.
‘Met u, lieve Femke, is zelfs zwijgen prettig, al praat ik altijd graag.’ Joris draaide zich half naar haar toe om de aantrekkelijke brunette volledig met zijn aandacht te omvatten. Femke was hem vanaf de eerste ontmoeting opgevallen.
Ook zij draaide zich naar Joris en liet haar warme blik op hem rusten.
‘Overigens, ik had u gisteren op de dansavond verwacht, maar u kwam niet… Houdt u niet van dansen?’
‘Welnee, ik dans graag, maar gisteren ben ik wezen wandelen. De lucht was ‘s avonds zo heerlijk fris, je wilt maar blijven ademen.’
‘Ik wist niet dat u van avondwandelingen houdt,’ zei Joris, en met een bijna onmerkbare beweging raakte hij Femkes hand aan. Ze voelde een lichte tinteling bij die aanraking. Joris’ bruine ogen keken haar aan met een blik die op meer hoopte.
‘Ik nodig u voor vanavond uit voor een wandeling over een speciaal parcours,’ zei hij. ‘Ik heb het zelf ontdekt. Het uitzicht is prachtig – de heuvels van Limburg zijn er goed te zien. Maar ik had niemand om dit gevoel van schoonheid mee te delen… nu heb ik u.’ En hij kneep even zacht in haar hand, als een signaal voor zijn verdere, aanhoudende hofmakerij.
‘Waarom ook niet,’ dacht Femke, ‘het is maar een wandeling. En alleen ver weg wandelen is niet zo prettig; met een man erbij voelt het veiliger.’ Ze keek naar een paar dat langs hun bankje liep – een man en een vrouw die geanimeerd stonden te praten. Het was duidelijk dat ze elkaar hier in het kuuroord hadden leren kennen en nu aangenaam de tijd met elkaar doorbrachten.
‘Wat heeft u toch een mooie hand, lieve Femke,’ fluisterde Joris bijna. Hij schoof nog dichter naar haar toe en bewonderde haar profiel.
Ze wilde niet vragen of hij getrouwd was; de meesten hier waren dat doorgaans wel, en ze rechtvaardigden hun verliefdheden met de behoefte aan nieuwigheid en nieuwe indrukken. Op dat moment vond ze het gewoon heerlijk om op een bankje te zitten met een man die haar duidelijk aantrekkelijk vond en haar juist tussen alle anderen had uitgekozen.
‘Kom, laten we nu meteen een eindje lopen,’ stelde de man voor. ‘We kunnen kletsen, en vanavond nodig ik u uit voor een diner in het restaurant.’ Joris bood haar elegant zijn hand aan om haar overeind te helpen.
Ze stemde direct in, zonder enige terughoudendheid, pakte haar witte handtas en nam Joris bij de arm. Na een paar stappen zwaaide ze achteloos, als een meisje, met haar handtas en liet haar uit haar handen glippen. De tas viel in een kleine plas die na de regenbui was achtergebleven. Femke slaakte een kreetje van schrik en verbazing: de sneeuwwitte tas lag in de modder.
‘Niets aan de hand, hij zal zo weer als nieuw zijn,’ zei Joris, en hij raapte de tas voorzichtig op en zette hem op het gras. Femke pakte een paar papieren zakdoekjes en begon te wrijven. Maar de troebele vegen bleven zichtbaar.
‘Ik zal hem wel op mijn kamer schoonmaken,’ zei Femke.
‘Dan wacht ik wel op je,’ stelde Joris voor. ‘Of laten we het zo doen’ (hij was inmiddels op ‘je’ overgegaan): ‘Ik zie je na het diner op dezelfde plek… Oké?’
Ze knikte en liep haastig naar haar kamer, terwijl ze de tas op afstand hield om zelf niet vies te worden. Femke maakte de nieuwe witte handtas schoon, die ze speciaal had gekocht vlak voordat ze naar het kuuroord vertrok. En hoewel alle sporen van het vuil verwijderd leken, leek het alsof de tas toch vies was geworden en zijn nieuwheid had verloren.
Ze dacht terug aan Joris’ voorstel voor de avondwandeling, zijn blik die op meer duidde, en voelde een onaangename nasmaak. In de hele week was dit het eerste moment dat er een gevoel van onbehagen opkwam, iets dat haarzelf irriteerde. Ze vergeleek haar relatie met Joris, die op het eerste oog volkomen onschuldig voor haar was, met de handtas die in de modder was gevallen.
De telefoon ging: ‘Mam, Daan en Bram laten me niet mijn huiswerk maken,’ hoorde ze de stem van haar jongste dochter, met op de achtergrond gelach.
‘Wat zijn jullie daar aan het doen?’ vroeg ze, alsof ze terugkeerde naar de werkelijkheid.
‘Femke, ik ben het,’ klonk de stem van haar man. ‘We hebben de kleinkinderen meegebracht. We wilden een appeltaart bakken, maar Marieke is ertegen; ze zegt dat we de hele keuken vies maken.’
‘Pieter, koop dan iets lekkers voor hen in de winkel, dan bak ik als ik thuis ben een appeltaart, of misschien wel een slagroomtaart.’
‘Kom toch snel naar huis, we missen je allemaal,’ zei Pieter. En toen voegde hij er zacht aan toe: ‘En ik het meest van allemaal. Als je wilt, stap ik nu meteen in de auto om je op te halen.’
‘Het duurt nog maar even, heb nog even geduld. Ik mis jullie ook. Geef Marieke even de telefoon.’
Ze sprak even met haar dochter, daarna met haar kleinkinderen, zei tegen haar man dat ze ook van hem hield, en besefte toen dat ze te laat was voor het diner. Ze kleedde zich snel om, pakte haar handtas, draaide hem in haar handen rond en stelde vast dat er geen druppel vuil meer op zat. ‘Zo is het goed,’ zei ze tevreden tegen zichzelf. ‘En ik hoef echt niet met die Joris op wandel te gaan.’ Dat besefte ze nu volkomen, nu ze de handtas die in de modder was gevallen vergeleek met hun opkomende relatie.
Terugkijkend voelde Femke hoeveel ze haar man, haar kinderen en kleinkinderen miste… Ze was juist vertrokken om even uit te rusten van hen, maar nu was ze blij om hun stemmen te horen en zou ze haar man graag in de keuken zien staan, terwijl hij probeerde een appeltaart voor de kleinkinderen te bakken. Ze herinnerde zich hoe Pieter haar op Moederdag had willen verrassen met een culinair meesterwerk – het was vertederend en grappig geweest hoe onhandig hij te werk ging. Grappig, maar zo lief en hartverwarmend.
‘Ik neem niet de bus terug. Ik zeg tegen Pieter dat hij me komt ophalen als mijn verblijf hier voorbij is. Dan laat ik hem meteen zien hoe mooi het hier is en wandelen we samen. En we hebben die ‘vieze handtas’ helemaal niet nodig.’
