Onze nichtje Linde was pas dertien jaar oud toen we haar voor twee weken naar haar oma in Giethoorn stuurden voor een vakantie. In het begin genoot Linde ervan om bij haar oma te zijn, en ze hadden echt een hechte band. Maar naarmate de jaren verstreken, werd Linde ouder en begon de charme van het platteland voor haar te vervagen. Ze miste haar vrienden, de bioscoop en de vele dingen die ze in de stad Amsterdam gewend was te doen. Daarbij was Linde de enige kleindochter van haar oma, en haar bezoek bracht altijd wat blijdschap in omas leven.
Op een dag bracht Lindes vader haar naar de boerderij van oma, juist op het moment dat haar moeder, Johanna, hun tweede kindje kreeg. Ze vonden het een goed idee dat Linde even de frisse polderlucht zou opsnuiven en samen met haar oma kon praten. Voor oma was het trouwens ook fijn, want sinds haar schoonzoon geld overmaakte voor Lindes verblijf, kon ze wat makkelijker rondkomen tijdens die weken.
In het begin verwachtte oma niet dat Linde hielp in het huishouden; ze was alleen maar blij met haar gezelschap. Het was fijn om weer iemand te hebben om mee te praten en samen die eenvoudige, dagelijkse dingen te beleven. Mettertijd ontstonden er echter kleine wrijvingen. Linde wist dat haar vader geld naar oma stuurde zodat ze alles voor Linde kon kopen wat haar hartje begeerde, en daardoor begon ze steeds meer te verwachten en te klagen.
Het ging mis toen Linde een scène maakte omdat iemand haar stroopwafel had opgegeten. Ze wees meteen een familielid aan dat bij oma woonde en beschuldigde die ervan het gedaan te hebben. De ruzie liep zo hoog op dat haar vader uit Amsterdam moest komen om het te sussen. Door al die misverstanden en haar woede-uitbarstingen ontstond er spanning binnen de familie, en vanaf dat moment besloten mijn broer en zijn vrouw dat Linde niet meer alleen naar oma in Giethoorn zou gaan.
Deze keuze maakte oma erg verdrietig. De momenten samen met haar kleindochter waren haar dierbaar, en ondanks de lastige situaties kon ze er echt van genieten om Linde om zich heen te hebben. Maar de tijden waren veranderd, en vanaf toen kwamen die bezoekjes ten einde.
Nu ik erop terugkijk, realiseer ik me dat soms verwachtingen en geldzaken in de weg kunnen komen te staan van de echte waarde van samenzijn. Ik heb geleerd dat we goed moeten kijken naar wat ouderen echt nodig hebben: aandacht en oprechte tijd samen, en niet alleen materiële dingen. Dat is iets wat ik nooit meer wil vergeten.
