We zijn 35 jaar samen geweest. Ik ben nu 55, hij is 57. In al die jaren kregen we samen een zoon en twee prachtige dochters: Lonneke en Maartje. Voor de buitenwereld leek ons huwelijk ideaal, maar de werkelijkheid was heel anders.
Mijn man werkte nauwelijks. Af en toe hielp hij een vriend als automonteur, maar verder bracht hij zijn dagen door voor de tv, klagend over van alles en nog wat: het kabinet, de nieuwe auto van de buren, en zelfs over mijomdat het huis volgens hem nooit netjes genoeg was.
Zijn gemopper werd een vast onderdeel van mijn dagelijkse leven; op een gegeven moment hoorde ik het amper nog. Toen hij bij me wegging voor een andere vrouw, viel dat rauw op mijn dak, net als bij de kinderen. Zijn nieuwe vriendin was begin veertig. Dat deed me enorm veel pijn, maar, tegen de verwachtingen inook die van mezelf en van anderenbesloot ik iets te doen wat mijn leven volledig zou veranderen.
De pijn was groot, maar al snel drong tot me door dat zijn vertrek eigenlijk een bevrijding betekende.
Nu ben ik alleen. En echt vrij. Het bevalt me prima zo, en ik voel totaal geen behoefte aan een nieuwe relatie. Ik zie nu heel scherp hoe het zit: in een huwelijk cijferde ik mezelf steeds weg voor de ander, en vergat ik waar ik zelf behoefte aan had.
Jarenlang leefde ik voor mijn man en kinderen, maar verloor ik mezelf uit het oog. Nu weet ik: het draait erom goed voor jezelf te zorgen, naast de zorg voor de ander. Al die tijd ging hij er vanuit dat ik er altijd zou zijn, vanzelfsprekend. Maar toen ik zelf steun nodig had, verloor hij direct zijn interesse en bleef hij doorgaan met klagen.
Na de scheiding zijn mijn dochters mijn steun en toeverlaat. Ze lieten me inzien dat het leven gewoon doorgaat. Nu heb ik tijd voor mezelf! Ik heb geleerd te genieten van het leven, en ik weet nu dat ik gelukkig kan zijn, ook zonder man.
Ik heb een duidelijke keuze gemaakt: ik vergeef hem nooit en neem hem nooit meer terug in mijn leven.
