Waarom zou je je eigen eten meenemen?
De zus en broer van mijn man, samen met hun gezinnen, hebben vijf jaar op rij bij ons Kerst gevierd. Ik heb al die jaren zelf alles gekookt, de tafel mooi gedekt, overal voor gezorgd en alles opgeruimd nadat iedereen vertrok. Zij hoefden alleen maar te genieten van het feest. Maar vorig jaar trok ik het niet meer. Het werd me teveel: lichamelijk, mentaal en ook qua geld.
Dus heb ik vorig jaar voorgesteld om het werk te verdelen.
Maar laatst belde mijn schoonmoeder me op. Ze zei dat zij en mijn schoonvader inmiddels op leeftijd zijn, het leven niet makkelijker wordt, en dat ze heel graag weer samen Kerst willen vieren bij ons thuis.
Ik heb toen naar de broer en zus van mijn man gebeld om te vertellen dat hun moeder heel graag samen wilde zijn met haar kinderen en kleinkinderen deze Kerst. Ze reageerden eerst super enthousiast, ze vonden dat we moeders wens moesten respecteren. Iedereen was het ermee eens.
Daarna legde ik uit dat ik graag zag dat we het eten en de organisatie samen zouden doen: wie kookt wat, wie neemt wat mee.
Ik zei dat ik twee warme gerechten en een taart zou maken.
Verder zouden zij samen voor de twee salades zorgen, haring, vleeswaren, kaas, fruit en drankjes. Iedereen iets te drinken meenemen.
Maar zodra ik alles opsomde, viel de vrolijke toon meteen weg. Opeens hoorde ik alleen maar bezwaren: ze hadden geen tijd om te koken, ze werkten allemaal, moesten nóg boodschappen doen en zagen het niet zitten om eten mee te brengen. Plotseling wilden ze liever Kerst bij zichzelf thuis vieren.
Dus vroeg ik: “Maar wat doen we dan met mama?” En raad eens Hun antwoord was dat ze haar gewoon even zouden bellen om haar fijne dagen te wensen. En dat moest maar genoeg zijn.
Ze willen dus niet samenwerken, het werk en de kosten delen. Ik heb het mijn schoonmoeder nog niet verteld. Nog steeds weet ik niet hoe. Ze zal echt verdrietig zijn.
Wat moet ik nu doen? Moet ik tóch maar weer in mn eentje het hele Kerstfeest regelen? Misschien zit er niks anders opDus ik heb diep ademgehaald, naar mijn schoonmoeder gebeld en haar alles eerlijk verteld. Niet om te klagen, maar omdat ze verdient om de waarheid te weten. Er viel even een stilte aan de andere kant van de lijn. Toen zei ze: “Lieve schat, ik wil niet dat jij alles alleen hoeft te doen.”
Samen hebben we daarna iets bijzonders bedacht. Mijn schoonmoeder nodigde alleen mij, mijn man en onze kinderen uit voor een kleine, intieme lunch bij haar thuis. Zij zou de soep maken, ik bracht brood mee. We zouden samen de tafel dekken en haar oude kerstservies gebruiken. Geen stress, geen eindeloze boodschappen, alleen maar blij samenzijn en warme verhalen.
Op eerste kerstdag zaten we met zijn vijven rond het tafeltje, de soep was simpel maar heerlijk, en er werd gelachen om herinneringen van vroeger. Geen volle stoelen, geen overvolle schalenmaar juist daardoor voelde het als de mooiste kerst in jaren.
En ergens die middag, terwijl mijn schoonmoeder zachtjes haar hand op de mijne legde, wist ik: Kerst gaat niet over hoeveel je op tafel zet, maar wie er naast je zit.
