Verloving volgens planning
Noor zat gebogen over haar bureau, diep verzonken in cijfers. Voor haar lag een indrukwekkende stapel papierwerk rapporten, facturen, bonnetjes. Ze sorteerde ze zorgvuldig in mapjes, controleerde getallen, krabbelde hier en daar wat in haar notitieboekje. Het kantoor was stil; af en toe klonk er een gedempt gesprek vanuit het kantoor hiernaast of het ritmische getik van een toetsenbord aan de andere kant van de muur. Zonnestralen piepten langs de lamellen en schilderden heldere banen licht op haar bureau.
Toen ging abrupt de telefoon. Noor schrok op, meteen uit haar spreadsheetgedachten gerukt. Mama, stond op het scherm. Rustig, Noor, sprak ze zichzelf in gedachten moed in. Haar moeder belde eigenlijk alleen ‘s avonds, als ze met een beker thee op de bank zat, en nu was het amper drie uur. Was er wat gebeurd?
Met een lichte frons nam ze op.
Noor, meisje, kun je snel even langskomen? De stem van haar moeder klonk gejaagd, er zat een trillinkje in dat Noor direct herkende. Het is heel belangrijk!
Noor voelde iets in haar maag samentrekken. Ze schoot rechtop, schoof de papieren opzij alsof die spontaan te veel ruimte innamen.
Wat is er? vroeg ze, haar stem zo kalm mogelijk, maar er kroop al onrust in. Voel je je niet lekker?
Nee, nee, kind, ik mankeer niks, suste haar moeder, alsof ze haar meteen gerust wilde stellen. Maar het is wel dringend.
Noor keek naar het slagveld van papier op haar bureau. De werkdag was zeker nog niet voorbij, maar haar moeders toon verduldde geen tegenspraak.
Oké, zei ze en wierp een blik op de klok aan de muur. Ik ben er over een uur.
Liever iets sneller, moeders stem daalde tot een geheimzinnige fluistering. Er wachten mensen.
Er wachten mensen. Noor trok haar wenkbrauwen op. Dat klonk wel heel cryptisch. Deed zich een ramp voor, of was het gewoon weer een typisch gevalletje moederlijke overdrijving? Hoe dan ook, als mama nu zegt, weet heel Nederland: niet treuzelen.
Ze ruimde haar spullen op alles vakkundig in een mapje, jas aan, telefoon en pinpas in de tas. Daarna stak Noor haar hoofd om de deur bij haar baas; hij was het type dat zelf zn boterham met kaas sneed, dus hij snapte heus het belang van familie-noodgevallen. Tuurlijk, ga maar, bromde hij. Noor bestelde snel een taxi via een app, checkte onderweg voor de zekerheid of ze nog iets moest meenemen, maar haar moeder meende dat Noor alleen zelf hoefde te komen. Dat maakte haar nog nieuwsgieriger.
Op straat liep Noor haastig, haar hoofd vol vraagtekens misschien was het iets op het werk van haar moeder, of was tante Lianne in de problemen? Ze probeerde haar fantasie te temmen terwijl ze de taxi in stapte. De rit duurde veertig minuten, waarbij Rotterdam, met zn grijze flatgebouwen, hunebedden van beton die onderbroken werden door knalgele bakkerszaken en groene plukken park, aan haar voorbijtrokken.
De taxi stopte voor het vertrouwde portiek. Noor betaalde met haar pinpas en spoedde naar boven. Voordat ze de sleutel in het slot stak, zwaaide de deur al open.
Eindelijk! Haar moeder trok haar half naar binnen. Kom gauw, kom gauw.
De geur van verse kaneelbroodjes sloeg Noor bij het binnenkomen direct in het gezicht. Klassiek speciale gelegenheden-recept van haar moeder, meestal alleen voor verjaardagen of goed nieuws. Alleen nu was er duidelijk iets anders aan de hand.
Voorzichtig liep Noor door naar de woonkamer.
Mam wat is er toch aan de hand? riep ze, terwijl ze de kamer in liep.
Daar zat, o gruwel, Sebastiaan. De Sebastiaan van haar moeders vriendin, die Noor sinds de basisschool stiekem de Slungel noemde. Altijd een beetje sloom, een eeuwige stotter, liet alles uit zn handen vallen. Nu blies hij met rode wangen in zijn overhemdkraag, overduidelijk nerveus.
Aan tafel zat ook tante Lianne, haar gezicht glimmend als een komkommer in de Albert Heijn. Noor voelde zich plotseling als Sinterklaas die in juli een surpriseoverval krijgt.
Hoi Noor, zei Sebastiaan en probeerde zo nonchalant mogelijk op te staan. Dat is lang geleden.
Veel te lang, beet Noor, armen over elkaar. Ze hield haar verbazing in bedwang met een snufje Haagse nuchterheid. Mam, waarvoor die spoed?
Moeder rommelde aan de tafel, vouwde een servet dubbel en weer uit, alsof dat alles op miraculeuze wijze zou oplossen.
Noortje, wij dachten jij en Bas, jullie kennen elkaar al zo lang. Volwassen, zelfstandig
Ja, en? Noors blik was die van een examinator. Moet ik daarvoor de boel op kantoor laten liggen?
Tante Lianne sprong in:
Bassie heeft een fijne baan, een eigen huurflat, alles keurig geregeld!
We wilden gewoon dat jullie eens rustig konden praten, moeders blik gleed haar bijna schuldbewust voorbij. Wat beter leren kennen.
Noor voelde het stoom achter haar ogen opwellen. Daar gingen we weer: Moeder Bemiddelaar. Alsof ze niet zelf haar liefdesleven bestieren kon! Ze perste haar handen tot vuisten, vastbesloten om niet in woede uit te barsten.
Mam, Noor haalde diep adem. Ik weet dat je het goed bedoelt, maar wie ik ontmoet of niet, is aan mij.
Sebastiaan werd knalrood en vriemelde aan z’n mouw.
Noor, joh, zo hoeft het toch niet probeerde hij. We konden het gezellig maken, even bijkletsen. Je bent een leuke meid, ik mag je wel, eh
Tja, wat valt er te zeggen? Noor keek hem recht aan en haalde haar schouders op. Jij bent nooit mijn type geweest. En dat is nog steeds zo. Ik kan niet doen alsof er meer is dan alleen een soort burenrelatie.
Sebastiaan zuchtte diep, trok venijnig aan zijn overhemd.
Maar we kunnen het toch proberen fluisterde hij bedeesd. Ik probeer het in elk geval.
Noor kneep haar ogen dicht, niet om gemeen te zijn maar eerlijk.
Bas, jij bent een prima kerel. Sympathiek, solide je gaat er vast iemand blij mee maken. Maar ik ben niet jouw eindstation. Gevoelens kun je niet bestellen bij Bol.com.
De spanning gleed van haar schouders. Mama, serieus? Wat een actie.
Ik ga er maar weer vandoor, zei ze beslist, haar tas over de schouder. Sorry mam, ik kan niet meedoen aan deze voorstelling. Beter eerlijk dan gezellig doen alsof.
Noor! Moeder pakte haar arm, stem trillend van wanhoop. Wacht nou, laten we rustig praten! We bedoelden het goed.
Later, mam. Als je klaar bent voor een volwassen gesprek. Maar niet nu, Noor hield haar hand op, vriendelijk doch beslist. En beloof me: geen blinde-dates-topia meer, oké? Ik was me rot geschrokken.
Buiten sloot de deur zachtjes achter haar. Buiten was het koel na een Hollandse regenbui. Ze ademde diep in voelde zich met elke stap lichter.
Waarom doet mama dit zo nodig? Waarom snapt ze niet dat samensmelten op bestelling niet werkt? Noor wist al van jongs af aan wat ze wilde en een zenuwachtige moederzoon hoorde daar niet bij. Ja, hij heeft een goede baan, een keurige flat, rijdt misschien zelfs zelf zn leasefiets naar kantoor, maar wat koop je daar voor, als hij niet uit zn woorden komt? Een man moet zeker zijn, niet wachten tot moeders roepen dat het tijd is voor liefde.
Nog na-mopperend sloeg ze het park in een shortcut die ze als kind al kende. Alles was zoals altijd: kinderen renden over het pad, moeders kletsten naast kinderwagens, oudere stelletjes warmden zich aan de zon. Noor laveerde tussen de plassen, lette vooral op haar sneakers.
Toen trilde haar telefoon. Mama, stond er weer op het scherm. Ze twijfelde even, maar nam toch op.
Noor, waarom ben je nou zo snel weggegaan? Dit klonk niet boos, meer gekwetst. We zouden toch praten?
Mam, ik ga niet met Bas trouwen omdat jij al twintig jaar vriendinnen bent met tante Lianne, zei Noor kalm terwijl ze verder liep. Relaties kies je niet op basis van moeders vriendschap.
Nou, nou, meteen trouwen? Moeder hief haar stem wat. Ik wilde gewoon dat jullie het gezellig hadden! Hij is netjes, goeie baan, drinkt niet. Gewoon een goeie jongen
Ja, dat is-ie vast. Maar dat maakt hem niet mijn perfecte match.
En wie is dan wél jouw perfecte match? Klinkt een tikje vermoeid. Je bent al drie jaar alleen, geen vriend in zicht. Wat verwacht je nog?
Ik verwacht niks, mam. Noor ging op een bankje zitten, keek naar spelende kinderen. Ik wacht ook niet. Maar ik laat me ook niet aanpraten dat ik geluk mis als ik niet direct een relatie aanga die jullie bedacht hebben.
Je kiest dus voor werken, Netflixen, en broodjes pindakaas ‘s avonds? Duidelijk teleurgesteld.
Misschien wel, mam. Noor grijnsde. Ik ben nu gelukkig. Mijn geluk is anders dan dat van jou vroeger, dat is alles. Ik ben niet wanhopig op zoek.
Een stilte. Er ruiste iets aan de andere kant van de lijn. Toen:
Goed dan. Sorry dat ik je zo voor het blok zette. Ik ben gewoon bang dat je straks alleen bent als wij er niet meer zijn.
Dat weet ik mam, ik hou ook van jou. Maar geen blind-dates-hoek meer, oké? Ik heb me gek lopen maken over wat er aan de hand kon zijn!
Beloofd, kind, klonk haar moeder opgelucht. Maar, als je dan écht iemand leuk vindt, beloof je me dat ik het als eerste hoor?
Natuurlijk, mam. Noor stond op, veegde haar broek af. Daar mag je op rekenen. Ik ga weer aan de slag. Spreek je snel.
Dag lieverd, pas op jezelf.
Noor schoof haar mobieltje weer in haar jaszak, keek omhoog naar de lucht, waar de wolken uiteentrokken en het zonlicht de stad in zuidelijk goud dompelde, waardoor alle flatdaken leken te glinsteren. Studenten lachten op straat, een man in sportpak jogde voorbij met een breedgrijnzende labrador aan zijn zijde.
Noor ademde diep in. De stad bruiste gewoon verder kinderen speelden, mensen zaten op terrasjes met cappuccino en stroopwafels. Ze dacht aan al die onverwachte ontmoetingen die elk Nederlands kruispunt mogelijk maakt. Waarom zou je je leven in een mal duwen die niet voor jou gesmeed is?
De dagen erna deed Noor haar best het gênante moederincident te vergeten. Op het kantoor werd het zo hectisch, dat ze amper tijd had om door haar eigen gedachten afgeleid te worden. Ze was nu de eerste die het pand binnenkwam, de laatste die de deur achter zich dichttrok; dossiers, budgetten, eindeloze meetings. Tijdens de lunch at ze snel een broodje kaas als ware Hollander, en dan weer hup: door.
s Avonds plofte ze doodmoe op de bank. En toch, als de nacht viel, kwam het beeld van haar moeder en Bas in haar hoofd terug. Ze voelde zich niet schuldig ze had haar punt duidelijk gemaakt maar ergens knaagde het.
Op vrijdagavond, terwijl ze haar mail checkte, viel haar oog op een uitnodiging. Collega Jasper werd dertig. Wordt een topavond je moet komen. Nieuwe gezichten, gezelligheid, goeie muziek! Noor twijfelde. Natuurlijk, de bank lonkte maar haar sociale leven had wel een duwtje nodig. Ach joh, waarom niet, appte ze terug. Ik kom!
Het feestje was in een knus cafeetje aan de rand van Rotterdam, met bakstenen muren, houten tafels, en een beetje industrieel gezellig. Het rook naar koffie, kaneel, een snufje parfum. Jazzmuziek, gasten die heen en weer schuifelden, geanimeerd babbelend.
Jasper stond te geinen bij de bar, zag haar direct.
Noooooortje, tof dat je er bent! Hij sloeg een arm om haar heen. Was bang dat je als een echte werkfanaat thuis zat vandaag.
Iedereen heeft soms ontspanning nodig, grijnsde Noor. Gefeliciteerd nog!
Ze keuvelden over werk tot Jasper naar de tafel bij het raam wees:
Daar zitten leuke mensen. Meng je! Kom later nog effe buurten.
Noor pakte een jus dorange van een serveerster en voegde zich bij het vrolijke groepje. Voor ze het wist, lachte ze om slechte grappen en mopperde iemand dat de borrelnoten op waren.
Toen, uit het niets, schoof er een jongen naast haar: open gezicht, guitige glimlach.
Jij bent Noor, toch? Ik ben Bart, van Marieke op Finance.
Inderdaad! Noor glimlachte. Leuk je eens te spreken.
Ik zag je laatst nog met die nieuwe klant, toch? Je bent projectleider?
Klopt. En jij dan?
Cijfertjes, ik leverde de risicoanalyse aan voor jullie project, zei hij, zo luchtig als een stroopwafel.
Het gesprek liep vanzelf. Bart wist van wanten, had niet alleen verstand van spreadsheets maar kon bovenal goed luisteren en schatte Nor haar humeur messcherp in. Oog voor detail, lekker droog precies zoals zij het kon waarderen.
Toen de muziek wat harder ging, keek Bart haar aan:
Zullen we buiten even wat frisse lucht halen?
Noor knikte. Op het terrasje aan de straatzijde was het rustig, sterren fonkelden boven de Maas.
Wat doe jij voor de lol? vroeg Bart, leunend tegen de reling.
Wandelen, boeken lezen, af en toe bioscoop. Jij?
Ik ga graag op reis, zijn ogen lichtten op. Vorig jaar fietste ik dwars door Friesland. Meren, dobberende koeien, allemaal even vriendelijk.
Dat klinkt als een avontuur! Noor werd oprecht nieuwsgierig.
Hij vertelde enthousiast, met anekdotes over regenbuien in de polder, kletsnatte sokken en spontane picknicks bij onbekende dorpswinkeltjes. Noor luisterde en vergat de tijd.
En jij, waar laad jij van op? vroeg Bart.
Op Vlieland. Niets zo lekker als zeewind en krijsende meeuwen. Jammer genoeg kom ik er zelden, werk hè.
Nou, volgend jaar samen heen? knipoogde Bart.
Noor lachte hardop:
Dat is snel.
Gewoon eerlijk. Ik vind je leuk laten we het proberen?
Zonder haast, lachte Noor. Rustig aan.
Prima, zei hij, met nog steeds die twinkeling in zijn ogen. Zullen we morgen koffie drinken?
Deal, voelde Noor een sprankeltje vrolijkheid.
Thuis gekomen klonk direct haar telefoon. Mama. Noor pakte op, nu zonder schroom.
Noor, hoe is het? Moeder voorzichtig, alsof ze over zwart ijs danste.
Geweldig, Noor liet zich op de bank ploffen. Ik was op een feestje. Heb iemand ontmoet.
Echt? Vertel! klinkend als een moordlustige detective.
Gewoon, leuk. Slim, gevat, lacht veel en zn moeder belt hem niet op elk onhandig moment.
Moeder barstte in lachen uit.
Zie je nou! Heb ik me weer druk gemaakt om niks?
Noor dacht even na. Ze wilde graag dat haar moeder nu écht begreep wat belangrijk was.
Niet voor niets, mam. Je blijft mijn moeder, en dat is de beste rol. Maar laat de rest maar even aan mij over.
Afgesproken, klonk mama tevreden. Dikke kus.
Ook van mij, fluisterde Noor zacht.
Ze legde haar telefoon weg en keek uit het raam, naar het roze-gele schijnsel boven de stad, waar de tram voorbij zoefde en het gelach en geroezemoes zacht over de stad gonsden. Noor voelde zich voor het eerst sinds tijden compleet tevreden. Ze wist niks zeker, behalve dat nieuwe kansen altijd om de hoek loeren. Rotterdam draaide rustig verder, en Noor glimlachte breed: alles komt zoals het moet.
