Verboden liefde is iets wat enorm veel pijn kan doen, al heb ik gelukkig nooit zelf op die manier moeten lijden. Toch was het in mijn geval allemaal net iets ingewikkelder dan normaal. In het tweede jaar van mijn studie begon ik te daten met een meisje waar ik ontzettend verliefd op was. Ze heette Lotte, was beeldschoon, slim en vriendelijk, maar kwam uit een eenvoudig gezin, wat mijn moeder totaal niet aanstond. Volgens haar verdiende Lotte mij niet en moest ik iemand vinden die bij onze familie paste.
Toch bleef ik met Lotte omgaan, ondanks alles wat mijn moeder daarover zei. Maar op een dag kreeg ik ineens een brief van Lotte. Ze schreef dat ze de druk van mijn moeder niet langer aankon en met me moest breken. Ik werd woedend op mijn moeder, het liep zo hoog op dat ik mijn koffers pakte en op kamers ging in Utrecht. Zo kon mijn moeder zich niet langer met mijn leven bemoeien. Sindsdien ben ik niet meer opnieuw een relatie begonnen, want Lotte zat nog altijd in mijn hart. Ik kon gewoon niet geloven dat ze mij echt verlaten had.
En op een koude ochtend, terwijl ik het vuilnis buiten zette op de Oudegracht, stond Lotte opeens voor mijn deur, in tranen. Ik vroeg haar snel binnen, want buiten was het kil. Daar vertelde ze mij alles: mijn moeder had alles geregeld, had de brief namens Lotte geschreven, en Lotte zelf had ze wijsgemaakt dat ik alweer een ander had en naar haar toe was verhuisd. Gelukkig kwamen we er samen uit en sindsdien zijn we weer samen en delen we ons leven in liefde en vreugde. Want uiteindelijk draait het niet om status, maar om eerlijkheid en vertrouwen pas dan ben je echt gelukkig.
