Stel je het volgende voor: je puberzoon of -dochter is met vrienden op stap in de stad. Natuurlijk doe je als zorgzame ouder wat elk Hollands been there-done that-type zou doen: je belt even om te vragen of alles nog gezellig is. Achter die nonchalante ‘Ja hoor, mam/pap’ hoor je de zenuwen wel een beetje trillen, maar goed. Toch komt het voor dat je even later ontdekt dat er in plaats van cola een glaasje bier naar binnen is gegleden, of dat er misschien wel iets sterkers mee naar huis kwam dan alleen een suikerspin van de kermis.
Een dominee uit Utrecht, genaamd Bert Vreugdenhil, kende dit fenomeen als geen ander. Zijn jongste zoon, Daan, stond aan het begin van zijn pubertijd-avonturen, en Bert had als dominees zoon het kunstje van groepsdruk inmiddels wel door. Ondanks dat Bert heus wel vertrouwen had in Daan, wilde hij vooral dat zijn zoon bij hem zou aankloppen als het erop aankwam. Dus bedacht Bert een briljante, typisch Hollandse oplossingeen S.O.S.-code met als doel het gezicht van zijn zoon te sparen, want zeg nou zelf, in je eentje opstaan tegen groepsdruk, daar breekt menig windmolen op af.
Het idee kwam na een rondje langs de behandelklinieken voor jongeren. Daar stelde hij altijd dezelfde vraag: Wie van jullie heeft wel eens iets gedaan waar je niet achter stond, omdat je bang was dat anderen je anders maar raar zouden vinden? De handen gingen omhoog alsof ze gratis stroopwafels uitdeelden op Koningsdag.
Dit schreef Bert daarover later:
Op een dag ging Daan naar een feestje ergens in Rotterdam. We hebben afgesproken dat hij, als hij zich niet op zijn gemak voeltof het nou gaat om foute drank, raar gedoe of gewoon heimwee naar een boterham met hagelslageen X naar de familie-app stuurt. Dus naar mij, zijn moeder, of zijn grote broer of zus. Wie die X ontvangt, belt binnen drie minuten Daan op. Dat telefoongesprek gaat dan ongeveer zo:
Hoi, met Daan! Daan, er is hier wat aan de handik moet je NU komen halen. Wat is er dan? Dat vertel ik zo, pak je fiets en kom naar buiten, ik zie je over vijf minuten.
Daan hoeft dan alleen nog tegen zijn vrienden te roepen dat hij acuut thuis moet zijn vanwege een snelle gezinsnoodsituatie. Niemand die raar opkijkthij vertrekt niet als een bange haas, maar als iemand met serieuze familieverplichtingen. Veilig thuis, de rust wedergekeerd en Daan iets wijzer uit de strijd.
Het allerbelangrijkste: hoe groot de chaos ook is, laat je kind niet in de kou staan. Je bent zo een puber kwijt, maar het opbouwen van een vertrouwensband waar je kind zelf leert kiezen voor wat goed is (én blijft zeggen als het tijd is voor een patatje oorlog na het stappen), dat is onbetaalbaar.
