Toen mijn vrouw onze hond naar de dierenarts bracht, begon ze zich af te vragen of ze niet een fatale vergissing had gemaakt. Want nu liepen er bij ons in huis niet één, maar twee pechvogels rond… Het werd duidelijk zodra ons nieuwste gezinslid arriveerde: een gevonden kitten op het Rotterdamse Veemarktplein, ooit achtergelaten bij het vuilnis. Mijn vrouw kwam thuis met Niek, zoals we hem noemden. Niet van “geluk”, maar juist van “ongeluk”. Niek belandde als eerste met z’n pootjes in een dampende pan erwtensoep, en terwijl m’n vrouw hem krijsend van het aanrecht probeerde te vissen, doopte hij zijn achterpoten in de slagroom. Vanaf dat moment ging het van kwaad tot erger. Niek kwam telkens in bizarre situaties terecht: alle vier z’n poten verstuikt door simpelweg van het bed te springen, glazen en vazen op zijn hoofd gekregen omdat hij per se onder vallende voorwerpen wilde springen, en altijd net in het zout terechtkomen als iemand even niet oplette. Al drie keer kreeg hij een schok van het stopcontact, iets waar een gewone kat niet van zou herstellen, maar dankzij een attente dierenarts en een Engeltje op zijn schouder mocht Niek blijven aanmodderen… Meerdere keren werd hij bijna de emmer in getrokken toen hij nieuwsgierig raakte naar het water voor de vloer, en sindsdien laten we géén emmers meer onbeheerd staan. Springen deed Niek bijzonder onhandig, zelfs in de stijl van Feyenoord: altijd naast het doel. Van scherpe tafelhoeken tot spiegels en bankleuningen, niets werd overgeslagen. Om kort te gaan: een kat met échte, oer-Hollandse pech! Hopeloos liet mijn vrouw hem zelfs door Amsterdamse “wijze vrouwen” behandelen, die grinnikend hun eieren over hem rolden om het ongeluk uit te drijven. Maar na het sneuvelen van diverse serviezen wilden geen van de “toverdames” Niek ooit nog binnenlaten. Op advies van een vriendin namen we een speelkameraadje: voor een klein vermogen haalden we Rex in huis, een chihuahua die meer op een piepend kruimeldiefje leek dan op een hond. Diezelfde dag nog ging Rex, op zoek naar een muis, met zijn poot in de muizenval. Weer moest er een dier naar de dierenarts… Van dat moment waren we een hechte ploeg: Niek nam Rex onder zijn hoede, samen stroomden ze het erf op, vielen ten prooi aan Groningse mieren, bijen en werden op de hielen gezeten door de kippen en ganzen van de buren. Tot op die dag alles veranderde… ’s Ochtends, net als mijn man met zijn kop koffie de voordeur wilde uitgaan om naar zijn werk te rijden, blokkeerde Niek als een ware Ajax-verdediger de deur. Een dikke kattenklauw en een boze blik maakten duidelijk: geen stap verder vandaag. Plots schoot Rex, met zijn snerpende kuch die voor blaf moest doorgaan, tevoorschijn en ging als een mini-heldje pal voor zijn vriendje staan. De situatie escaleerde tot het moment dat mijn vrouw erbij moest komen. Net toen ze samen bij de deur stonden, klonk er buiten een keiharde klap: een melkauto was zonder remmen dwars door onze geparkeerde auto gereden. Sindsdien mochten de manspersoon des huizes pas vertrekken ná goedkeuring van de twee pechvogels. En als je denkt dat ze nu gelukkig en veilig waren? Nee hoor! De avonturen, ongelukjes en kattenkwaad stopten nooit, maar niemand in huis klaagde er ooit nog over. De liefde – die groeide alleen maar. Misschien snapt u niet waar dit naartoe gaat, en dan mag u gerust doorlezen. Maar zoals in elk Hollands huishouden leert men: liefde is niet voor de gelukkigen of de pechvogels. Liefde is er gewoon. Dáár draait het om. Dat is nou eigenlijk het grootste geluk! Nieuwe avonturen van Niek de pechkat en Rex de krakende chihuahua: over Rotterdamse ongelukjes, Amsterdamse wijze vrouwen, en de kracht van Hollandse huisdierenliefde

Lieve dagboek,

Soms vraag ik me echt af hoe we met zulke pechvogels onder één dak zijn beland, en waarom ik altijd degene ben die zulke beestjes mee naar huis neemt. Eigenlijk begon het allemaal die dag dat ik onze hondje naar de dierenarts moest brengen. Toen ik die ochtend de vuilnis naar buiten bracht, had ik nog geen idee dat ik zou terugkeren met een nieuwe bewoner onder mijn arm.

Er lag een piepkleine, onderkoelde kitten bij de containers, gedumpt alsof het niets was. Ik kon haar daar onmogelijk achterlaten. Ik doopte haar Nelleke, naar het oude Hollandse woord voor ongelukkige. Het paste perfect, zou later blijken.

Nelleke stapte ons huis binnen alsof ze er altijd hoordeen binnen een kwartier zat ze met haar voorpoten in gloeiendhete erwtensoep op het aanrecht. Terwijl ik haar probeerde te redden van de brand, gleed ze met haar achterpootjes in een bakje zure room. Hét begin van de oneindige reeks ongelukjes.

Alle pech die je maar bedenken kunt: uit bed springen en alle vier haar pootjes verzwikken, vazen en glazen vanaf de kast naar beneden wippen, om vervolgens precies op haar kop diezelfde objecten te ontvangen. Als het zoutvaatje op tafel stond, hielden wij onze handen er driftig boven, want anders sprong ze er zo in.

Drie keer heeft Nelleke onder stroom gestaande dierenarts in het dorpje heeft wonderen verricht, en telkens kwam ze er weer bovenop. Vaker dan me lief is, probeerde ze verdronken te worden in een emmer sop. We lieten het water daarna nooit meer staan.

Springen deed ze met een Hollandse nuchterheid die nergens bij paste, en altijd op de verkeerde plek uitkwam. Ze botste tegen kastjes, spiegels, stoelennoem het maar op.

In wanhoop bracht ik haar zelfs naar een oude buurvrouw, die beweerde de pech uit je huis te kunnen drijven met een ei, Hollandse volkswijsheid zou je denken, maar na Nellekes bezoek zaten de serviezen in scherven en wilde geen enkele buurvrouw haar nog helpen.

Een kennis tipte dat een speelkameraadje misschien zou helpen, dus kochten wij voor een nette 700 euro, na stevig onderhandelen op Marktplaats, een afzichtelijke ChihuahuaDorus genaamd. Waarom afzichtelijk? Kijk een Chihuahua van dichtbij in de ogen, luister naar zijn blaf; eerder een schorre hoest.

Het tweede ongelukje diende zich meteen aan. Ons oude huis kent vele muizen. Nelleke was niet bang maar speelde ze liever achterna dan dat ze ze ving, dus hadden we ouderwetse muizenvallen gezet. En jawel, Dorus wandelde er pardoes in.

Dorus piepte zo verdrietig dat ik opnieuw naar de dierenarts moest. Onderweg groeide het inzicht dat ik ons gezin nu niet met één, maar twee pechvogels had opgezadeld.

Nelleke had er een beschermeling bij: samen zwierven ze door de tuin, altijd in de problemen. Gebeten worden door mieren, geplaagd door bijen, achternagezeten door boze ganzen en kippen. Mijn zorgen waren plots verdubbeld.

Op een dag veranderde echter alles. Mijn man parkeert zijn auto altijd voor ons huis aan de grachthandig, want plek zat hier in het Brabantse dorp. Op een ochtend liep hij met een kop koffie richting voordeur, maar Nelleke sprong voor hem, breeduit, en blokkeerde de doorgang. Toen hij haar probeerde weg te duwen, haalde ze met haar nageltjes uit.

Hij mopperde: Snotver, moet dat nou, Nelleke? Eerst laat je me mijn koffie morsen, en dan dit?! Op dat moment schoot Dorus onder het bed vandaan, gorgelend, klaar om zijn kattige vriendin te beschermen. Met zijn trillende pootjes en blikkerende tandjes stond hij tussen mijn man en Nelleke in, klaar om te vechten tot de dood.

Jij denkt ook altijd aan je vrienden, hè, riep mijn man, die nu echt haast had om naar zijn werk te gaan. In paniek rende hij naar onze slaapkamer: Kom op, schiet op! Ik moet werken, maar de beesten houden me tegen!

Samen liepen we naar de gang, waar de twee pechvogels stijf voor de deur stonden. Plots hoorden we van buiten een claxon en een enorm kabaal. We renden naar buiten en zagen hoe een melkwagen, remmen los, recht op onze auto was geknald. Niets dan een hoop verwrongen staal bleef over. De chauffeur werd later met een flinke schrik door de ambulance meegenomen.

Sindsdien laten Nelleke en Dorus mijn man weer gewoon het huis uit. Maar elke ochtend, als hij langs de twee wachten loopt, vraagt hij: Jongens, is alles daarbuiten veilig vandaag?

Dorus lacht met zijn kleine bekje en knikt ernstig.

Denk niet dat ze sindsdien ineens geluk hebbenverre van. Ze rollen nog altijd van het ene avontuur in het andere. Maar vanaf die dag tillen we hen gewoon op, knuffelen ze, vegen de soep en zure room van hun vacht en laten de zorgen de zorgen. Dorus draagt nu een peperduur, vrolijk oranje halsbandje. Voor Nelleke staan overal krabpalen en heeft ze een eigen mand. Hoewel ze liever aan het voeteneinde van ons bed slaapt, tot ze ervan af valt en weer een nachtelijk spektakel veroorzaakt.

Dan komt haar vriendje Dorus aangesneld, begint te bellen en probeert elke onzichtbare dreiging weg te blaffen. Daarna halen we de twee bij ons in bed, slapen verder, lekker dicht bij elkaar.

En als je je afvraagt waar dit allemaal toe leidthet antwoord is simpel: liefde. Pure, eenvoudige, Hollandse liefde. We houden van Nelleke en Dorus, niet omdat ze geluk hebben, maar omdat ze er gewoon zijn. Dáár zit het echte geluk.