Terwijl hij zich haastte door de nauwe straten van Amsterdam richting huis, dwaalden Arjans gedachten af naar die ochtend waarop zijn vrouw, Lianne, hem het ongelooflijke nieuws had verteld: ze was zwanger. Hij moest haar verrassen, besloot hij, en stak meteen de Amstel over om verse aardbeien, sinaasappels en bessen te halen van de markt op de Noordermarkt vitamines zo rijk als hoop. Drie jaar lang hadden ze iedere mogelijkheid gegrepen om een kindje te krijgen, en eindelijk werd hun geduld beloond. Arjan kon zich nauwelijks voorstellen dat hij ooit gelukkiger was geweest.
Voordat Lianne thuiskwam, maakte Arjan nog snel een omweg langs een juwelier in de Kalverstraat en selecteerde met zorg een paar klassieke gouden oorbellenweten dat hun ingetogen schittering een glimlach op haar gezicht zou toveren. Met kloppend hart keerde hij terug, maar bij het openen van de deur zag hij direct dat Lianne bleek en gespannen was. Ze glipte haastig naar de slaapkamer en sloot zacht de deur achter zich. Onzeker en ongerust overwoog Arjan om de huisarts te bellen, maar Lianne verzekerde hem vermoeid dat het niet nodig was en vroeg hem in zachte, doch dwingende bewoordingen haar alleen te laten.
Gedurende de avond spraken ze slechts mondjesmaat. De zorgvuldig bereide maaltijd bleef onaangeroerd op tafel staan, de gesprekken kort en kil. Traag verstreek de tijd, tot ze samen, na maanden van wachten, het onverwachte maar verwelkomde moment van de bevalling bereikten. In het OLVG-ziekenhuis bracht een verpleegster het nieuws: zij hadden een zoon gekregen.
Nauwelijks van de ontlading bekomen volgde Arjan de vroedvrouw door de gangen naar het kantoor van de arts. Wat hij daar hoorde sneed diep: de kleine Mees was verder gezond, maar aan zijn benen was iets niet in orde misschien zou hij nooit kunnen lopen. En als een mokerslag daarbovenop, vertelde Lianne hem dat zij niet in staat was Mees op te voeden; haar besluit stond vast.
Verbijsterd probeerde Arjan alle redelijkheid en emotie in de strijd te gooien om Lianne tot andere gedachten te brengen. Zelfs haar moeder voegde zich bij het gesprek en sprak vol liefde en smekende woorden, maar Lianne bleef onwankelbaar in haar besluit. Met een loodzwaar gemoed vertrok Arjan; hij nam op zich de volledige zorg voor hun zoon te dragen. Hij regelde vakkundig Liannes spullen, deed de deur van hun Jordaanse appartement op slot en haalde vol vastberadenheid een wiegje en kinderwagen in huis.
Ontzettend toegewijd verdiepte Arjan zich in alles rond de aandoening van Mees, vastbesloten dat hij alle hindernissen wist te overwinnen. Op aanraden van zijn buurvrouw zocht hij contact met een vrouw uit hun wijk, Anna, van wie men zei dat ze veel voor kindjes als Mees kon betekenen. Toen Arjan haar deur opende, stond daar geen stijve, oudere dame zoals verwacht, maar een jonge, vitale vrouw die onmiddellijk haar hulp aanbood op één voorwaarde: Arjan moest samen met Mees bij haar intrekken.
Zes maanden vlogen voorbij. Mees kroop lachend over de houten vloer, het huis vulde zich met het leven van een gezin. Arjan verloor zijn hart aan Anna en een diepe, onvoorwaardelijke band ontstond tussen hen. De leeftijdsverschil voelde irrelevant; hun liefde werd sterker dan al het andere. Ze spraken eerlijk over hun gevoelens en trouwden in het kleine stadhuis van Edam.
Mees kreeg een liefdevolle moeder, en Arjan vond in Anna een betrokken echtgenote. Twee jaar later vierden ze in een ziekenhuis in Haarlem samen de komst van hun tweede kindje. Precies op dat moment kruisten hun paden met Lianne. Ze herkende haar zoon direct, zijn sprankelende ogen en zijn snelle stapjes over de tegelvloer, en keek vol verwondering en stille bewondering toe hoe haar jongen, omringd door liefde, zijn eigen weg vond.
