Dinsdag, 13 juni
Mijn naam is Marijke van Dijk, ik ben nu 37 en ben nooit getrouwd geweest. Ooit werkte ik jarenlang als boekhoudster, maar toch miste ik altijd iets wezenlijks, de echte betekenis van het leven. Ik heb mijn roeping eigenlijk nooit echt gevonden.
Vanmorgen voelde ik me enorm slaperig. Het kostte me veel moeite om op te staan en mezelf naar mijn werk te slepen. Vandaag had ik weer een vroege dienst. Sinds kort werk ik als serveerster bij een eetcafé in het centrum van Amersfoort. In de zomer is het druk op ons terras en als ik de vroege dienst heb, moet ik er al om zes uur ‘s ochtends zijn. De eerste gasten komen vaak rond zeven uur opdagen.
Omdat ik in Leusden woon, een buitenwijk, moet ik extra vroeg op de bus, om er zeker van te zijn dat ik op tijd komhet OV is niet altijd betrouwbaar en er zijn geregeld vertragingen door files op de A28. Meestal stap ik rond vijf uur op, zodat ik niet hoef te haasten.
Zoals altijd begon ik de terrastafels af te nemen voordat de deuren opengingen; in Nederland dwarrelt er iedere dag weer wat stof of zelfs stuifmeel neer. Gasten willen immers aan een frisse, schone tafel zitten. Terwijl ik poetste, neuriede ik zachtjes een oud liedje van Boudewijn de Groot.
Plotseling hoorde ik een kinderstem. Mijn moeder kan ook heel mooi zingen, zei een klein meisje ineens. Ik schrok. Zo vroeg in de ochtend had ik niemand verwacht.
Voor me stond een meisje van hooguit vijf of zes jaarhelemaal alleen. Verlegen keek ze om zich heen.
Wat doe jij hier zo vroeg in je eentje? vroeg ik haar.
Ik ben een stukje gaan lopen. En ik wilde eten halen voor mezelf en mijn broertje, antwoordde ze zacht, bijna smekend. Mevrouw, heeft u misschien een stukje brood?
Het was duidelijk dat ze honger had. Natuurlijk had ik dat. Ga maar even zitten, ik ga in de keuken kijken of ik iets kan vinden. Waar is je broertje dan? vroeg ik.
Thuis. Hier om de hoek. Bij oma, zei ze.
Ik vroeg niet verder waar haar ouders waren; het meisje legde het zelf uit.
Onze ouders zijn al heel lang overleden. Oma is heel oud en vergeetachtig. Soms weet ze niet eens wie wij zijn.
De beklemming die ik toen voelde, kan ik nauwelijks omschrijven. Ik slikte even en besloot direct te handelen.
Maakt u zich geen zorgen, ik kom zo bij je terug. Blijf even zitten en loop niet weg, zei ik rustig.
Ik vroeg mijn collega mij een tijdje te vervangen aan het terras en liep met het meisje mee naar haar huis.
Ze had een eigen huissleutel. Eenmaal binnen zag ik een jongetje van nog geen twee jaar over de vloer kruipen. Hij lachte toen wij binnen kwamen.
Op een bed lag een stokoude vrouw, in zichzelf gekeerd, nauwelijks bewust van wat er om haar heen gebeurde. Ik wist niet wat ik zag.
Mijn eerste impuls was de huisartsenpost te bellen. Al snel werd oma met ambulance opgehaald. Het was duidelijk dat het niet lang meer zou duren voor ze helemaal wegzakte.
Ik besloot het jongetje en het meisje mee naar mijn huis te nemen. Thuis zat mijn dertienjarige zoon Teun al aan zijn ontbijt. Verrast keek hij op, maar nadat ik hem uitlegde wat er aan de hand was, begreep hij het meteen. Teun is altijd behulpzaam en betrouwbaar, ruzie kennen wij in huis eigenlijk niet. Hij beloofde op de kleintjes te passen als ik moest werken.
Tien dagen later overleed hun oma. De kinderbescherming zou de kinderen anders naar een tehuis sturen. Ik merkte dat ik daar geen afstand van kon nemenze waren zo lief en vertrouwelijk, ze hoorden er inmiddels bij. Ik wist precies hoe verschrikkelijk het is om als kind tussen vreemden te moeten wonen. Daarom besloot ik dat ik voogdij over ze wilde. Ik ben zelfs gestopt als serveerster en aangenomen als boekhoudster bij een oude vriend. Hij hielp me met alle papieren en gemeentelijke procedures.
Na een aantal weken was het geregeld: de kinderen mochten blijvend bij ons wonen. Een goede vriendin grapte: Nu snap ik waarom jij die horeca in wilde, een lange termijn plan dus! We lachten allebei.
Wie had ooit gedacht dat mijn leven zó zou veranderen? Drie kinderen, een nieuwe baan, en een compleet ander toekomstperspectief. Hoewel het niet altijd gemakkelijk is, heb ik inmiddels geleerd dat veerkracht soms vanzelf groeit. Soms komt de zin van het leven niet vanzelfje schept die in de keuzes die je durft te maken voor anderen.
