Aan het eind van de avond sleept Loes zich nog net vooruit. Twee dubbele diensten achter elkaar in het universiteitscafé, de voorbereiding op drie afstudeertentamens bedrijfskunde, en in totaal amper een paar uur slaap in twee dagen.
Wanneer ze rond elf uur s avonds een glanzend zwarte auto ziet staan bij de universiteitsbibliotheek, denkt ze vanzelfsprekend dat het haar bestelde taxi is. Ze controleert het kenteken niet en neemt zonder aarzelen plaats op de achterbank.
De auto oogt verdacht luxe: zacht leer, muisstil, een subtiele geur van dure parfum. Haar uitputting is sterker dan haar oplettendheid. Ze sluit haar ogen en valt onmiddellijk in slaap.
Ze schrikt wakker van een rustige mannenstem met een lichte ondertoon van amusement:
Heeft u vaker de gewoonte om in andermans auto te slapen, of heb ik vandaag uitzonderlijk geluk?
Loes schiet overeind. Naast haar zit een man in een smetteloos pak. Donkere ogen nemen haar indringend op, zijn mondhoeken trillen van een opgewekte glimlach.
U sliep trouwens ongeveer twintig minuten, zegt hij er droogjes achteraan. En u snurkte een beetje.
Ze voelt haar wangen rood worden. Haar blik glijdt door het interieur: een digitaal dashboard, houten afwerking, een discrete minibar.
U bent de chauffeur niet
Nee, ik ben de eigenaar. Mijn naam is Daan van Vliet.
De naam zegt haar niets, maar zijn zelfverzekerdheid verraadt een man die gewend is aan macht. Loes stamelt een excuses en reikt naar de deurklink.
Het is nu wel erg laat, merkt hij op. Laat me u tenminste veilig thuisbrengen.
Ze wil weigeren, maar de stad voelt in het donker toch wat onguur. De auto glijdt geruisloos weg. Onderweg kletsen ze over haar leven: haar studie, bijbanen en de aanhoudende vermoeidheid.
Zo kun je niet lang doorgaan, zegt hij kalm. Je brandt jezelf op.
Voor haar bescheiden flat stelt hij onverwachts iets voor:
Ik zoek een persoonlijke assistente. Iemand die mijn agenda en zaken op orde kan brengen. Flexibele uren, prima salaris. Het lijkt me voor jou een beter alternatief dan eindeloze diensten draaien.
Ik heb geen medelijden nodig, antwoordt ze beslist.
Het is geen medelijden. Het is een baan.
Ze neemt zijn visitekaartje aan. Thuis springt haar huisgenote bijna van schrik overeind als ze de naam leest: Daan van Vliet een van de invloedrijkste ondernemers van Nederland.
Drie dagen twijfelt Loes. Maar de huur staat open en de werkelijkheid wint het van haar onzekerheid. Ze belt het nummer.
Wanneer kun je beginnen? vraagt hij zonder omhaal.
Morgen.
Zijn huis lijkt rechtstreeks uit een architectenmagazine: ruimte, licht, glas, minutieus aangelegde tuinen. Het salaris is een veelvoud van wat ze gewend was te verdienen. Al snel maakt Daan duidelijk dat hij haar waardeert om haar vaardigheden, niet om haar toevallige entree.
Je bent hier omdat je slim en georganiseerd bent, zegt hij op een dag. Dat soort mensen heb ik nodig.
Die woorden veranderen alles.
Het werk slokt haar helemaal op. Ze structureert zijn afspraken, optimaliseert reisplannen en verbetert communicatie. Steeds vaker vertrouwt hij haar sleutelbeslissingen toe. Er groeit onderling respect, rustig, zonder uiterlijk vertoon.
Tijdens een zakelijk evenement, wanneer Loes zich ongemakkelijk voelt onder de priemende blikken van de gasten, legt hij zacht zijn hand op haar rug een steunend gebaar, niet meer dan dat. Maar precies op dat moment beseft Loes dat haar gevoelens niet langer alleen zakelijk zijn.
Twee maanden later ontvangt ze een brief: ze wordt uitgenodigd voor een jaar internationale uitwisseling, met een gedeeltelijke beurs.
Wanneer vertrek je? vraagt hij.
Over drie maanden.
Hij laat een stilte vallen.
Ik zou je kunnen vragen te blijven, maar dan zou ik je ambitie tekort doen. En dat zou ik niet kunnen respecteren.
Die avond, wanneer hij haar uitzwaait, zegt hij voor het eerst hardop:
Ik hou van je.
Ik ook van jou, antwoordt ze.
Dan moet je gaan. Ontplooi jezelf. Ik wil je sterk zien, niet afhankelijk van mij.
Het jaar vliegt voorbij. Bij haar terugkeer staat alleen Daan bij de aankomsthal geen beveiliging, geen poeha.
Hopelijk neem je nu de juiste auto, zegt hij lachend.
Dit keer heb ik het gecheckt.
Hij pakt haar koffer op.
Ik heb een appartement gekocht in Rotterdam.
Ze verstijft.
Voor ons.
Hij zakt door zijn knieën, zonder publiek of cameras.
Loes de Vries, wil je samen met mij de toekomst opbouwen?
Ja.
Vandaag rondt ze haar studie af en heeft ze haar eigen consultancybedrijf geopend. Hij leidt nog steeds zijn onderneming, maar ze zijn nu partners in zowel werk als het leven.
Soms, als ze na een lange dag in zijn auto stapt, glimlacht ze.
Kijk je wel even naar het kenteken? vraagt hij dan.
Als jij naast me zit, durf ik weer in slaap te vallen, zegt ze.
En deze keer is het geen vergissing. Het is een keuze.
