Ik ben nu een jaar getrouwd. Vlak voor de bruiloft heeft mijn man me heilig beloofd dat zijn moeder zich niet met ons huwelijk zou gaan bemoeien. Overigens had ik mijn schoonmoeder pas voor het eerst gezien bij het gemeentehuis waar we trouwden.
In het begin ging het allemaal prima. Mijn schoonmoeder hield zich redelijk aan haar belofte. Mijn man en ik huren weliswaar een appartement, maar dat ligt toevallig pal naast het huis van zijn ouders. Mijn schoonmoeder viel mij dus niet persoonlijk lastig, maar klaagde wel de hele dag bij de hele straat over wat voor waardeloze huisvrouw ik wel niet was: ik liet mijn vuile borden in de gootsteen staan, ik kook vlees in water zonder dat ik het eerste kookvocht weggooi (een doodzonde schijnbaar), enzovoorts en nog een heleboel er achteraan. Maar het allermooiste kwam nog: ik gaf mijn hond rauw vlees, in plaats van gekookt.
Kortom: bij mij was alles fout, zo bleek. Mijn buurvrouw kwam alles keurig bij me rapporteren. Dus ik uitte mijn frustratie bij mijn man. Hij schoot in de lach en zei dat ik me er maar niks van aan moest trekken. Maar aangezien hij blijkbaar alles doorvertelt aan zijn moeder, steekt ze nu ostentatief de straat over als ze me ziet aankomen. Ik vroeg hem wat zijn moeder nu precies tegen mij had. Volgens hem vond ze dat ik te weinig respect toonde voor haar. Hoezo dan?
Blijkbaar accepteer ik haar levensstijl niet. Maar waarom zou ik mijn eigen manier van doen inleveren voor de hare? Haar uitleg: ik woon niet in mijn eigen huis, dus heb ik niks te willen. Waarop mijn man heel droog vroeg:
En in wiens huis woont zij dan?
Later zei hij tegen mij:
Stel je voor, als we bij jouw ouders zouden wonen, zou jouw moeder in de keuken de lakens uitdelen; als we bij mijn ouders zouden wonen, dan mijn moeder. Maar hier bepalen wij het zelf, dus eigenlijk heb jij de scepter in handen.
Om die reden hou ik van mijn man: hij weet tenminste logische conclusies te trekken.
Conclusies zijn leuk en aardig, maar binnenkort moeten we dus een tijd bij zijn ouders wonen. Ik heb sterk het idee dat ik daar totaal niet tussen pas. Dus ik overweeg serieus om bij mijn ouders in Alkmaar te gaan zitten. Mijn man mag dan kiezen: of hij komt gezellig bij mij logeren, of hij blijft bij zijn ouders bivakkeren. Maar hey, niks moet, alles mag dat is typisch Nederlands, toch?
