SCHOONDOCHTER
Els van Dijk zette met een diepe zucht een indrukwekkende schaal met gebraden eend op haar keurig gedekte Hollandse tafel. Bubbels in de glazen, kaarsen aan alles erop en eraan. Binnen een paar minuten zouden haar zonen met hun vrouwen binnenvallen.
De jongste, Maarten, was pas getrouwd een bescheiden bruiloft, dat was het. Tja, de jeugd van tegenwoordig, dacht Els. Ze zou het zelf natuurlijk groots gevierd hebben, toeters en bellen inbegrepen maar ja, haar eigen huwelijk was ooit niet veel meer dan een spoedtripje naar het gemeentehuis van Haarlem. Ze konden pas een jaar later twee ieniemienie gouden ringen kopen, omdat de pegels op waren. Voor de kinderen hadden ze er écht iets van willen maken, maar ja, de jeugd beslist tegenwoordig alles zelf.
Ze heeft maar één minpuntje ze is zó verzorgd! zuchtte Els onlangs tegen haar vriendin bij de bridgeclub. Maar schoondochter Sanne ging het gesprek duidelijk niet uit de weg.
Sanne was eigenlijk een prima meid: vriendelijk, spontaan, en tot haar grote verbazing had ze Maarten zelfs aan een goede baan geholpen. Nu hield ze hem aan het handje langs de carrièreladder want tot zijn dertigste zat hij vooral op zn moeders bank te Netflixen en tostis te eten. Els was er al bang voor geweest dat hij nooit ns in beweging kwam. Gelukkig had zich dat vanzelf opgelost.
Alleen dat ene detail… Sanne had een abonnement op álle beautybehandelingen van Noord-Holland: kappers, facials, massages, nagels alles strak in de lak. Het geld vliegt eruit! mopperde Els stilletjes. Moet je als getrouwde vrouw met gezin nou echt nog zo met jezelf bezig zijn?
Straks zou Sanne, als er kinderen kwamen, misschien liever een pedicure boeken dan Maarten nieuwe schoenen geven! Zelf had Els altijd op het laatste moment pas aan zichzelf gedacht. Zeker sinds Jan er niet meer was en de jongens, volwassen of niet, nog vaak een gat in hun budget vertoonden.
Haar overpeinzingen werden onderbroken door de bel. Daar kwam het nieuwe generatiepanorama binnenvallen. Sanne kwam stralend binnen alsof ze zo van een shampoo-reclame kwam. Verse coupe, onberispelijke nagels en een huid als slagroom, maar nauwelijks make-up.
Sanne, wat zie je er prachtig uit! riep Els helemaal oprecht hoewel het haar tóch niet lukte een vleugje teleurstelling in haar stem te onderdrukken. Die outfit, is die nieuw?
Ja, gisteren gekocht van de bonus op mijn werk! lachte Sanne trots.
Tja, zon bonus kun je natuurlijk ook sparen, kon Els niet laten om toch even haar jaren Hollandse zuinigheid te delen. Alle bonussen, die dertiende maand, vakantiegeld lekker apart zetten voor de moeilijke tijden!
Sanne knikte beleefd mee. Ze vond haar schoonmoeder lief, simpel en zorgzaam. Hoewel ze ook dacht: Bij wie steeds aan zwarte dagen denkt, blijft het altijd herfst… Maar goed, ze hield haar mond.
De maaltijd verliep gemoedelijk, hoewel Els zo nu en dan niet kon laten doorschemeren dat het toch wel véél geld was, al die beauty-onzin. Sanne merkte het wel. En na het toetje, toen Maarten even de hond van de buren uitliet, konden ze eindelijk onder vier ogen praten.
Gaat u wel eens naar de nagelsalon, Els? vroeg Sanne.
Eh, nee… Eigenlijk nooit. Ik vijl en schrob gewoon wat thuis. Waarom zou je daar voor betalen?
Niemand had het kleine gesprekje opgemerkt, maar Sanne voelde zich ergens toch een beetje verdrietig voor haar schoonmoeder. Jeetje, twee zoons grootgebracht met nu allebei een goede baan, en dan jezelf altijd voorbijlopen…
In de auto naar huis kon Sanne het niet laten.
Maarten, doet jouw moeder eigenlijk weleens iets voor zichzelf?
Maarten haalde zijn schouders op. Nou, zij kookt uitgebreid, kijkt Boer zoekt Vrouw en loopt bij de buren in- en uit. Meer niet. Maar dat wil ze toch niet anders?
Sanne zweeg, maar dacht terug aan haar eigen moeder: die gunde zichzelf ieder jaar een goed kapsel én het mooiste jurkje, zelfs als het financieel niet meezat. Bovendien had ze standaard een abonnement op het theater in Haarlem gewoon, voor de lol.
Dus besloot Sanne dat haar schoonmoeder het recht had zélf te ontdekken hoe het is om zichzelf een beetje in de watten te leggen. Geen eeuwige theemiddagen op de bank in afwachting van toekomstige kleinkinderen!
Een paar dagen later belde ze Els op. Zou ze meegaan wandelen, koffieleuten… en oh ja, even samen naar de schoonheidssalon? Sanne moest zelf nog een gezichtsbehandeling, en Els mocht een behandeling uitzoeken.
Welnee joh, ik wacht gewoon in de hal of buiten tot je klaar bent, pruttelde Els schichtig.
Kom op, half uurtje maar! Doen we samen een manicure en handmassage? hield Sanne vol.
Het was trekken aan een dood paard, maar uiteindelijk ging Els overstag. Sanne belde het vaste salonnetje in Haarlem even voor dat ze Els dus flink mochten verwennen én haar moesten verzekeren: Sanne betaalt, en het kost u vandaag niks!
Een half uurtje, hè Sanne? En eh, wat moet ik meenemen? bleef Els vragen tot ze een zacht duwtje richting de behandelstoel kreeg.
Sanne plofte in de wachtruimte met haar telefoon dit keer geen behandeling voor haar, maar even bijwerken wat ze in de groepsapp gemist had.
Els kwam na twee uur (!) terug. Ze straalde als een voetbalvrouw uit Bloemendaal.
Jeetje, ze hebben mn nagels gelakt, mn handen gemasseerd, ik kreeg koffie en kruidenthee… Wat zal dat gekost hebben? Vast een rib uit je lijf!
Vandaag hebt u geluk, Els! jubelde de receptioniste. Er was een actie: wie haar vriendin meeneemt, betaalt voor de vriendin niks. U kunt zo doorlopen!
Met haar fris verzorgde schoonmoeder wandelde Sanne daarna naar de hipste koffietent van het plantsoen. Els nam een slok cappuccino, liet zich achterover in de leunstoel zakken en zuchtte tevreden.
Misschien moeten we vaker samen zoiets doen, stelde Sanne plagerig voor. Ze hebben vaak leuke aanbiedingen voor vaste klanten. U vond het leuk, toch?
Boven verwachting, bloosde Els. Wist niet dat zoiets zó ontzettend fijn kon zijn.
Had u jaren eerder moeten proberen!
Toen had ik kleine kinderen, een zuinige man (God hebbe zijn ziel), en later… tja, het werd nooit belangrijk.
Maar nú kan het! Speciaal om mij gezelschap te houden, het is zo saai alleen.
Els grinnikte en gaf toe: Nou vooruit, maar alleen als ik meegesleept word.
Vanaf dat moment werden er gezamenlijke beautyuitjes een traditie. En als Els haar nieuwe kleding kreeg (In de aanbieding, joh, stelde niks voor!), vertelde Sanne er altijd een bijzonder lage prijs bij. Gezellig gingen ze samen naar een restaurant, mét Maarten, naar de film, en voor Kerst kreeg Els een theaterabonnement cadeau.
Wat ben je opgeknapt! klonk het van alle kanten bij de koffieklets met de buren.
Tja, een mens blijft leren, glunderde Els.
Want stiekem, nu haar pensioen net begonnen was en ze de moeder was van twee volwassen zonen, had haar tweede jeugd zich in haar nagels genesteld. 🪷🪷🪷En op een dag, terwijl Els haar handen bewonderde in het zachte voorjaarslicht bij het raam, betrapte ze zichzelf op dagdromen: zin om straks spontaan een taartworkshop te volgen, misschien zelfs haar haar eens rood te verven; plannen die vroeger raar of overbodig leken, maar nu slechts een glimlach vroegen. Toen Maarten en Sanne later die week langskwamen, stond Els al in haar jas.
We gaan toch niet thuis zitten, hè? lachte ze ondeugend. De stad lonkt. Ik heb gehoord dat er een nieuwe galerie opent. Zin in?
Ze trok haar zoon in de arm, Sanne aan de andere kant, en samen stapten ze naar buiten, het zonlicht tegemoet. Want soms moet je, hoeveel jaren er ook voorbij zijn gegaan, gewoon even loslaten wat hoort en omarmen wat kans biedtal is het maar een zachtroze nagellak als herinnering dat heerlijk leven écht geen leeftijd kent.
Aan het eind van de dag, bij het opruimen van een tafeltje in een café, keek Els naar haar reflectie in het raam en lachte om zichzelf: ze was nog nooit zó zichzelf geweest dankzij een onverwachte bondgenoot in haar schoondochter. En als haar kleinkinderen ooit zouden vragen wat je moet doen als alles altijd hetzelfde blijft, zou Els zeggen: Dan boek je gewoon samen een beetje avontuur, met een lekkere cappuccino toe.
En dat, zo wist ze nu, was de mooiste familietraditie van allemaal.
