Josien en ik waren tijdens onze studententijd onafscheidelijke vriendinnen. Maar ja, het leven rolde uit zoals het rolde: ik verhuisde met mijn man naar Rotterdam en Josien bleef, geheel buiten mijn blikveld, achter in Amersfoort. Gelukkig bracht de opkomst van het internet redding: een e-mailtje hier, een gezellig berichtje daar, en voor je het weet was het net alsof we nooit uit elkaar waren geweest. Tijdens een van onze digitale kletsavonden vertelde Josien me het bijzondere verhaal van haar schoonzoon.
Josien had een dochter, Fenna. Helaas besloot de vader van Fenna kort na haar geboorte dat vaderschap toch niet zijn levensdoel was. Dus voedde Josien Fenna in haar uppie op, met alle lef, nuchterheid en kaasbroodjes die een Nederlandse moeder in huis heeft. Ze wilde Fenna een betere start geven dan ze zelf ooit had gehad. Toen Fenna haar opleiding aan de Universiteit Utrecht afrondde en aan de slag ging als verpleegkundige in het ziekenhuis, leerde ze daar een jongen kennen: Bart. Bart maakte bij Josien niet bepaald een denderende eerste indruk geen universiteitsdiploma, geen grote prater, maar verder een toegankelijke, vriendelijke gast. Josien kon zich amper voorstellen dat haar slimme, ambitieuze dochter voor zo iemand zou vallen.
Stiekem hoopte Josien dat Fenna zelf wel zou inzien dat Bart meer een gezelligheidsdier dan een intellectueel zwaargewicht was, en dat de liefde vanzelf weer over zou waaien. Maar precies toen Josien dacht dat haar dochter wel wakker zou worden, kondigde het jonge stel aan te willen trouwen klein, ingetogen (zij hadden maar een smalle portemonnee, zon 200 euro bij elkaar gespaard), maar niet minder serieus. Josien werd er lichtelijk chagrijnig van en besloot zich achter een denkbeeldige griep te verschuilen en de bruiloft te laten voor wat het was. Van Barts familieachtergrond wilde ze eigenlijk zo min mogelijk weten.
Na die eenvoudige bruiloft kwamen Fenna en Bart regelmatig bij Josien over de vloer. Gezellig samen eten of nou ja, Fenna pulkte wat aan een bordje salade en Bart at steevast als een bouwvakker na een dag in de polder. Josien deed niet overdreven haar best; vaak toverde ze de kliekjes van de dag ervoor op tafel, halfdroge boterhammen of overgare aardappelgratin waar je bijna een fietsband mee kon plakken. Toch at Bart alles op alsof het het fijnste uit de Hollandse keuken was, en hij bedankte Josien elke keer uitbundig alsof ze hem een sterrenmaaltijd had geserveerd. Dat begon Josien toch te raken al bleef ze twijfelen of Bart wel zo goed was voor haar dochter.
Op een avond zat Fenna televisie te kijken terwijl Bart rustig zijn derde bordje hutspot verorberde. Toen prees Bart haar casserole de hemel in. Met een grijns vertelde Josien dat ze het gerecht ooit geleerd had bij de naschoolse opvang, en dat het een echte kindermaaltijd was. Bart lachte en zei simpelweg dat de crèche waar hij vroeger zat, nauwelijks iets eetbaars op tafel kreeg dus hij genoot van elk hapje. Er verscheen een brok in Josiens keel. Opeens overviel haar een golf van schaamte en spijt dat ze deze goedzak altijd zo met argwaan had bekeken.
Vanaf dat moment gooide Josien haar trots overboord en begon ze met liefde de beste stamppotjes en gebakjes voor Bart te maken, omdat zij eindelijk de warmte achter zijn eenvoudige woorden en oprechte dankbaarheid zag. Die ene opmerking veranderde alles voor haar en tussen deze twee koppige Hollanders groeide een hechte band, ondanks Josiens eerdere twijfel en nuchtere scepsis.
