Ouder worden is geen vijand die je moet bevechten het is een verschijnsel dat je juist moet eren. De jaren nemen jouw schoonheid niet weg, of jouw waarde, of jouw licht. Als er al iets verandert, is het dat het licht steeds helderder door de lagen heen breekt. Met elk nieuw jaar dwarrelen verwachtingen van anderen van je af, en wat overblijft, ben jij, onder het rumoer van Amsterdam, Rotterdam of Utrecht gewoon jij, zonder masker.
De tijd neemt niets van je weg ze zuivert juist. Ze slijpt de scherpe hoeken glad die je allang niet meer dienen en versterkt de delen die essentieel zijn. Tijd leert je langzaam de controle los te laten over dingen die je nooit hoefde te dragen de drang om indruk te maken, overal bij te horen, alles voor iedereen te zijn.
In deze bevrijding schuilt een ongekende kracht. Juist dan word je meer jezelf dan je ooit bent geweest. De lijnen op je gezicht zijn niet de tekenen van een verdwijnende jeugd het zijn het kaartbeeld van je glimlachen en je verdriet, je durf en je liefde. Het zilver in je haar is geen verlies aan kleur het is een kroon van beleefde jaren, bewijs van de stormen die je hebt doorstaan, het koesteren van dierbare momenten aan de oevers van de Noordzee.
Met de jaren groeit je helderheid. Je houdt bewuster van anderen. Je spreekt steeds eerlijker. Je omarmt wat er toe doet met sterke handen, en laat rustig los wat er niet toe doet als bladeren in de herfst langs een gracht in Delft.
Ouderdom maakt je niet minder het maakt je dieper, wijzer, vollediger. Dus begroet je elke nieuwe verjaardag niet met vrees, maar met dankbaarheid: voor de wijsheid die je hebt verzameld, voor de kracht die je hebt ontdekt, voor de bijzondere persoon tot wie je nog altijd verder groeit, met elk dubbeltje dat aan de bakkerij wordt betaald, met elke tocht door de polderwind steeds meer jezelf.
