Lieve dagboek,
Soms denk ik na over hoe je iemand zo lang uit het oog kunt verliezen, zelfs als je in dezelfde stad woont. Zo gaat het met Fenna en mij. We hadden nooit veel contact, ondanks dat we beiden nog steeds in Utrecht wonen. Onlangs hoorde ik via gemeenschappelijke vrienden dat Fenna het moeilijk had. Ik voelde me bezorgd om haar en besloot op bezoek te gaan, gewoon om haar te laten weten dat ik er voor haar ben.
Toen ik eenmaal bij haar was, vertelde Fenna me met tranen in haar ogen dat ze haar baan was verloren. Haar man werkte vooral zwart en ze hadden het zwaar met de stijgende kosten van hun huishouden, vooral nu ze hun kleine dochtertje moesten verzorgen. Het raakte me diep. Ze is tenslotte mijn zus. Ik bood meteen aan haar te helpen, op welke manier dan ook.
Maar toen ik naar huis fietste, voelde ik een knoop in mijn maag. Hoe oneerlijk het leven toch kan zijn. De volgende dag heb ik alles waar ik zonder kon kleding, huishoudelijke spullen, speelgoed ingepakt en naar Fenna gebracht.
Langzaamaan begon niet alleen ik, maar ook andere familieleden en zelfs buren haar te ondersteunen. Mijn tante uit Rotterdam gaf warme winterjassen, een nicht bracht kinderschoenen die amper gedragen waren. Iedereen deed iets. We brachten boodschappen langs, simpele dingen als havermout, aardappelen en fruit, en af en toe wat lekkers voor hun dochtertje gewoon, zodat ze het gevoel hadden dat er toch iemand om hen gaf. De man van Fenna zagen we zelden en ik nam aan dat hij lange dagen maakte om toch maar het hoofd boven water te houden.
Op een ochtend besloot ik vóór mijn werk langs te gaan, in plaats van ‘s avonds. Toen trof ik een beeld dat me niet lekker zat: voor het huis stond een grote, luxe Volvo XC60 geparkeerd, glanzend en bijna nieuw. Even later kwam de man van Fenna naar buiten, stapte in en reed weg. Het voelde vreemd. Mijn nieuwsgierigheid won het van mijn beleefdheid en ik vroeg Fenna direct naar de auto.
Ze vertelde me, zonder blikken of blozen, dat ze een flinke lening bij de Rabobank hadden afgesloten om de auto te kopen en dat ze daar elke maand flink op afbetaalden. Ik was met stomheid geslagen. Dus, zei ik uiteindelijk, jullie zitten financieel aan de grond, leven van onze steun, maar rijden wel in een auto van bijna 40.000 euro? Ik besefte ineens dat alles niet was wat het leek. De hulp die wij met liefde hadden gegeven, werd niet gebruikt zoals we dachten.
Het deed pijn, maar vanaf dat moment heb ik afstand genomen. Ik heb onze familie verteld wat ik had ontdekt. Ze moesten weten waar hun hulp naartoe was gegaan, de afgelopen maanden.
Soms vraag ik me nog af of ik het goede heb gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: iedereen verdient transparantie, zeker binnen de familie.
