Op vakantie op het platteland namen we onze huiskat Mees mee uit Amsterdam. In het dorp woonde al zijn broer, Gijs. Gijs kreeg zijn bijnaam vanwege zijn grote ogen die een beetje uitpuilden daar zijn ze in het dorp niet zo subtiel mee.
Voor Mees begon het verblijf wat stroef. Ondanks zijn bescheiden formaat, domineerde Gijs als een echte dorpschef. Hij joeg Mees telkens weg bij het voer en kon erbij blazen als een gast bij Jinek wiens mening niet wordt gehoord.
Gijs maakte toen een klassieke fout van iemand die denkt onaantastbaar te zijn hij viel zijn broer aan, recht voor onze ogen. Mees wuifde lui zijn poot als een dame met een waaier in de opera, tot hij ineens toch een flinke hoek gaf. We moesten Gijs daarna uit de vuilnisbak vissen.
Zo werd Mees, geheel onverwachts en op zijn eigen sullige wijze, de baas van de kattenhiërarchie. Op het platteland zien ze katten vooral als nuttig: Mees werd deze winter alleen maar gespaard van muizen vangen omdat het buiten vroor dat het kraakte.
De maaltijden waren allesbehalve gestructureerd. In de stad kreeg hij altijd zijn brokjes op vaste tijden in een luxe bakje en werd hij vriendelijk geroepen door de conciërge. Op het platteland was eten geven een creatieve interpretatie. Het duurde even voor Mees eraan gewend was.
Door de stress kwamen zijn oerinstincten snel terug. Regelmatig trof ik hem ‘s nachts met zijn snuit diep in een pan op het fornuis. Gijs, die op zijn post bij het krukje zat, blies wanhopig en waarschuwde zijn broer dat ik eraan kwam. Mees keek lui op en mauwde: Geen zorgen, deze hoort erbij. Je moest hem eens zien zoeken naar kaas in het donker.
Op een dag besloten we dat Mees er klaar voor was en zetten hem buiten in de sneeuw. Toen hij zich omdraaide, was zijn hele snuit wit en hij keek alsof hij de balans van zijn leven opmaakte droevig, net als Al Pacino in een beroemd filmscène. Daarna mocht hij niet meer naar buiten.
Later kwamen Gerbens vrienden (onze zoon) langs. We nestelden ons knus in de woonkamer en ik las de kinderen een stukje voor uit een verhaal van Nescio. Precies op het moment dat het ging over een boze stiefmoeder die in een zwarte kat veranderde, piepte de deur snerpend open en paradeerde Gijs, de kat, naar binnen.
Tot onze pech had Mees zijn broer inmiddels geleerd deuren te openen, met een enkele tik van zijn poot. De woonkamer was klein, toch renden we alle kanten op. Eén jongetje moesten we uit het bovenlicht halen gelukkig was zijn oma alert want die zorgde altijd goed voor hem.
O ja het is misschien goed om nu te melden dat Gijs pikzwart is, echt helemaal zwart.
Zelden zie je dat klassieke literatuur zo’n aardverschuiving veroorzaakt bij hedendaagse kinderen.
Uiteindelijk leerden we allemaal, mens en dier, dat het leven vaak anders loopt dan gepland en dat een beetje humor helpt om zelfs de spannendste momenten samen te doorstaan.
