**Dagboek**
Het was een rustige avond, net als elke andere. Mijn vrouw en ik lagen onder de dekens, terwijl onze zesjarige zoon en éénjarige dochter al lang en breed in hun kamertjes sliepen. Niets wees op onraad. Totdat, rond drie uur s nachts, onze labrador Bram stilletjes de slaapkamer binnenkwam.
Bram, een trouwe metgezel van acht jaar, was altijd braaf en gehoorzaam. Hij kwam nooit op bed, maar die nacht was alles anders. Zonder aarzelen liep hij naar mijn slapende vrouw, legde zijn poten op haar borst en begon zachtjes te blaffen.
Mijn hart bonsde in mijn keel. Waarom deed hij dit? Hij was altijd zo rustig. Toen drong het tot me door: er was iets mis. Ik schudde mijn vrouw wakker en fluisterde haar toe stil te zijn. Er klonk een zacht gekraak van de houten vloer in de gang.
Bram positioneerde zich tussen ons bed en de deur, zijn oren gespitst. Ik pakte mijn telefoon en belde 112. Met de kinderen schuilden we in de badkamer, terwijl Bram op wacht bleef staanalert en klaar om in te grijpen.
Zeven minuten duurden een eeuwigheid. Toen klonk er een stem van buiten: *”Politie! Blijf waar je bent!”*
Twee inbrekers waren via het raam naar binnen gekomen, denkend dat ze ongestoord konden stelen. Maar ze hadden Bram onderschat. Onze hond had ons gered. Als dank kreeg hij een gigantisch bot en een warm deken. Sindsdien slaapt hij voor onze deuronze trouwe bewaker.
**Les van de dag:** Soms waarschuwen degenen die niet kunnen praten het hardst. Luister naar ze.
