We waren al meer dan tien jaar getrouwd, Bart en ik. Het leek allemaal koek en ei: we hielden van elkaar, we hadden een prachtige dochter en genoten volop van het gezinsleven. Totdat Bart op een dag één van zijn oude studiematen tegen het lijf liep, die hem spontaan een baan aanbood met een riant salaris. Bart hapte meteen toe, en vanaf dat moment kon ik wel fluiten naar een rustig leven.
Hij kwam steeds later thuis, vaak zuchtend en met een gezicht als een oorwurm. Soms kwam hij zelfs helemaal niet opdagen. Het contact met zijn dochter was zo ongeveer op het niveau van een praatpaal. Toen gebeurde het: Bart kwam op een avond thuis, hand in hand met een jong grietje dat amper haar eigen fiets mocht besturen. Zonder blikken of blozen sommeerde hij mij mijn koffers te pakken, onze dochter te grijpen en het huis dat nota bene op mijn naam stond te verlaten.
Ik dacht écht dat ik droomde. Smeekte hem nog even te wachten tot de zon op was, maar Bart stond erop: we stonden pardoes op straat, in de stromende regen met niks dan een koffer en een knuffel van onze dochter. Ik had precies één optie: terug naar het oude boerderijtje van mijn oma in een Brabantse boerengat. Dat huis stond erbij alsof de eerste de beste storm het zou wegpissen. Het dak lekte, de muren bogen en de ramen waren, laten we zeggen, een vage herinnering aan glas.
De buurvrouw woonde er nog steeds. Ik kende haar uit mijn jeugd; ze was net een wandelende encyclopedie vol kwaaltjes. Steeds vaker vroeg ze me om te helpen met boodschappen, het bed opmaken of de kippen vangen geen dag hetzelfde, eigenlijk. Na een poosje besloten mijn dochter en ik de koe maar bij de horens te vatten: we kochten er nog een paar koeien bij en begonnen verse melk te verkopen, eerst aan het dorpswinkeltje, later zelfs aan supermarkten in Eindhoven en Tilburg.
Op een dag kreeg ik ineens een telefoontje van mijn schoonmoeder, die mij al in geen jaren had gesproken. Uit pure eerlijkheid heb ik haar gelijk verteld dat ik totaal geen zin had in een kopje koffie en bijpraten over vroeger. Maar ja hoor, toen ze hoorde dat ik het goed deed, roddelde ze dat meteen door naar haar oogappel. En alsof de duvel ermee speelde: een paar dagen later stond Bart op de stoep. Hij viel bijna van zijn dure schoenen door de verandering: het boerderijtje was een plaatje geworden, een glimmende Volvo stond voor de deur, en ik straalde als een kaaskoningin in de zon.
Ik gaf hem een blik die duidelijk maakte dat hij voortaan net zo welkom was als een polderstorm op Koningsdag. Mijn dochter was inmiddels al zo zelfstandig als een echte Nederlandse; zij miste zon vader niet eens meer. Dus toen Bart weer zielig stond te draaien, vroeg ik één van mijn werknemers een boom van een vent om hem even vriendelijk naar buiten te escorteren. Voilà, zo eenvoudig kan een nieuw begin zijn.
