Dagboek 14 juni
Vandaag is een dag die ik nooit zal vergeten. Het leven zit soms zo vol onverwachte wendingen dat je hart ervan ineenkrimpt. Op de Dam, midden tussen het verkeer, terwijl ik richting huis reed na een bezoek aan het ziekenhuis, zag ik opeens mijn dochter, Annelies, samen met mijn kleine kleindochter Maud in de armen, bedelend om wat eurocenten. Ze droegen vieze kleren en waren duidelijk uitgeput. Mijn eerste gedachte was: Annelies, waar is het huis dat ik je heb gegeven? Waar zijn jullie spullen, het spaargeld dat ik elke maand overmaakte?
Er streek een ijzige koude over mijn rug. Ze stond daar, gehavend, haar gezicht bleek en vermoeid, haar haren in de war, Maud een rood gezichtje van de hitte en stille tranen.
Ik draaide het raam open.
Annelies
Ze schrok, keek verschrikt omhoog, en probeerde haar gezicht te verbergen.
Papa, alsjeblieft ga gewoon door.
Maar ik kon dat niet. Al toeterden de automobilisten achter me, ik stapte uit en hield de deur voor haar open.
Kom. Nu instappen.
Toen we wegreden, zette ik meteen de airco aan. Het was even stil. Maar ik hield het niet meer:
Waar is jullie appartement? Waar is de auto die ik op jouw naam heb gezet? Ik heb jullie toch altijd gesteund, waar is al dat geld gebleven? En waar is je man?
Annelies beet op haar lip. Toen stroomden de tranen over haar wangen.
Haar stem was bijna onhoorbaar: Thomas en zijn moeder hebben alles afgepakt ze hebben me het huis uitgezet, de auto meegenomen, het geld afgepakt. Ze zeiden dat als ik me zou verzetten, ze Maud van me zouden afpakken.
Ik stopte direct langs de Prinsengracht. Ze dook in elkaar alsof ze een uitbrander verwachtte. Maar ik kon alleen haar koude, tengere hand vasthouden.
Weet je, meisje, zei ik, ik weet precies wat mij te doen staat.
Wat ik daarna deed, heeft iedereen versteld doen staan.
Ik reed niet direct naar mijn huis, maar naar het politiebureau op het Leidseplein. Ze raakte meteen in paniek.
Papa, doe dit niet Ze zeggen dat niemand me toch gelooft.
Maar ik keek haar aan en antwoordde rustig: Jawel, want het huis staat op mijn naam.
Samen met twee agenten reden we naar het appartement in de Pijp dat ik haar had gegeven. De deur werd opengedaan door Thomas. Bij het zien van de politie werd hij bleek. Zijn moeder begon direct te schreeuwen over haar zogenaamde rechten.
Ik haalde alleen zwijgend de papieren tevoorschijn.
Deze mensen wonen hier illegaal. Het geld dat ik aan mijn dochter gaf is gestolen. De auto, op haar naam, is door hen afgepakt.
Het werd doodstil in huis.
De agenten stelden wat vragen, nog een paar. Na een kwartier werden Thomas en zijn moeder afgevoerd, schreeuwend en huilend, in handboeien.
Het appartement, de auto en het geld werden officieel aan Annelies teruggegeven. Ik keek hoe ze daar stond, met Maud beschermend op haar arm. Voor het eerst sinds maanden zag ik een voorzichtige glimlach om haar lippen.
Maar daarmee liet ik het niet zitten. Met wat connecties zorgde ik ervoor dat het onderzoek grondig werd gedaan en dat dreigingen, diefstal en het op straat zetten van mijn dochter als jonge moeder niet zomaar werden weggezet als familie-ruzietje. Ze zullen hun straf krijgen.
Ik weet het zeker. En ik zal alles doen om mijn dochter en kleindochter veilig te houden.
