Oma kwam terug van vakantie en bracht haar kleindochter een jurkje mee dat ze in Frankrijk had gekocht. Ze zei dat het jurkje was voor bijzondere feestdagen en grote gelegenheden, en dat het echt niet geschikt was om zomaar elke dag te dragen.
Tot groot verdriet van Fenna stonden er in de nabije toekomst helemaal geen bijzondere gelegenheden op de agenda. Het enige serieuze evenement waar ze heen moest, was het optreden van het kinderkoor. En daar moest ze heen omdat haar moeder en oma dat zo graag wilden, niet echt omdat ze zat te springen om de eindeloos saaie repetities.
Maar ja, dat jurkje hing daar in de kast. Zon echt prachtgeval, waardoor ze zich net een prinses kon voelen! Fenna deed vervolgens op het koor zó haar best, dat zelfs de dirigent dacht: wie is dat fanatieke meisje ineens? Thuis zong ze, in de klas zong ze, zelfs opa en de buurvrouw kenden het optreden al uit hun hoofd, maar Fenna bleef haar toonladders oefenen alsof haar toekomst ervan afhing.
En toen, eindelijk, kwam de grote dag. Toen Fenna het jurkje uit de kast haalde, dacht ze even dat het vanzelf naar haar toe zweefde. Haar moeder strikte er een knalroze lint met een flinke strik omheen, haar blonde krullen zaten perfect, en Fenna voelde zich minstens een koninklijke majesteit. Precies zoals ze het zich voorgesteld had.
Eenmaal aangekomen in de concertzaal, stuitten ze meteen op de presentatrice van het concert. Die meldde vrolijk dat het koor natuurlijk in zwart-wit moest verschijnen, zoals altijd!
Fenna stond op het punt in huilen uit te barsten. Haar droom van het schitterende jurkje dreigde in rook op te gaan; een wit bloesje en zwarte rok waren ineens de enige opties.
Gelukkig had haar moeder precies op tijd een plan. Ze gaf Fenna een stevige knuffel en fluisterde in haar oor: Nou meisje, dan gaan oma en ik extra goed naar jou kijken hoor. En duwde haar voorzichtig de coulissen op. Fenna, lichtelijk in trance van emoties, liep niet naar haar vertrouwde plekje op de tweede rij, maar belandde pal vooraan, midden op het podium. Het was te laat om nog te wisselen, want de eerste tonen van het orkest klonken al. Dus stond Fenna daar, pontificaal zichtbaar, in haar opvallende jurk.
Achteraf bleek het concert stiekem georganiseerd voor Franse gulle gevers op de eerste rij. Uiteraard viel Fenna als enige in kleur al meteen op. De sponsors waren laaiend enthousiast over haar stem én haar lef om zo te schitteren.
De directrice en de presentatrice deden ineens of het zo gepland was, stelden Fenna uitgebreid voor, en tot haar verbazing kreeg ze cadeaus én een uitnodiging om een keertje naar Frankrijk te komen.
Fenna was door het dolle heen. Haar magische jurkje bleek een ticket naar een zonovergoten land, waar ze mag zingen in een echte concertzaal, tussen grote sterren.
Sinds die legendarische dag is Fenna echt dol op zingen. Het jurkje is al snel te klein geworden, maar ze zou het nooit wegdoen. Soms haalt ze het nog weleens uit de kast, strijkt de plooien glad en droomt even weg van grote bühnes en lange tafels met stokbrood en Franse kaas.
