Mijn oma vierde onlangs haar zeventigste verjaardag. Ze ziet er opvallend jong uit, eerder als een vrouw van zestig. Met haar opgewekte persoonlijkheid vindt ze alleen zijn maar saai. Ondanks dat ze alleen woont in haar knusse eenkamerappartement in Amsterdam, bloeit ze op door sociale contacten. Mijn moeder, daarentegen, is vijftig, rustig en evenwichtig. Qua karakter staan ze lijnrecht tegenover elkaar. Oma is energiek en levendig, en het liefst omringd door mensen.
Vorige week belde oma ‘s ochtends vroeg mijn moeder op en zei met een zwakke stem dat ze dacht ernstig ziek te zijn, en vreesde dat haar tijd op aarde bijna om was. Kortom, ze voelde zich niet lekker.
Ongerust stormden we, nog in onze pyjamas en totaal van ons stuk gebracht, naar haar huis. We openden de voordeur met trillende handen, bang om te laat te komen. Tot onze verbazing lag oma rustig in bed. Mijn moeder controleerde haar bloeddruk, die iets aan de hoge kant was niet vreemd op haar leeftijd. We wilden de huisarts bellen, maar oma wees dat van de hand en stond erop dat ze zich alweer wat beter voelde. Opmerkelijk genoeg kroop ze uit bed en nodigde ons uit voor thee. Ze had heerlijke appeltaart gebakken gisteren al. We keken elkaar verbaasd aan. Nog geen halfuur geleden klonk ze alsof haar stem elk moment kon verdwijnen, nu zette ze thee en zette ze gebak op tafel.
Het belangrijkste was dat ze springlevend was en ogenschijnlijk gezond.
Sindsdien belt ze ons vaak op, telkens met de boodschap dat ze zich beroerd voelt en niet uit bed kan komen van de zwakte. Ik stelde voor dat ze zich misschien liet opnemen in het ziekenhuis, gezien haar leeftijd. Maar dat idee wees ze ferm af; ze was ervan overtuigd dat wie het ziekenhuis in Amsterdam binnengaat, het huis niet meer terugziet. Om haar gerust te stellen zijn we samen naar de huisarts gegaan. Hij onderzocht haar uitgebreid, luisterde aandachtig naar haar zorgen en adviseerde wat standaard medische tests.
In het gesprek verzekerde hij ons dat hij, gezien haar leeftijd, geen ernstige gezondheidsproblemen zag. Hij raadde ons aan haar wat vaker op te zoeken, en benadrukte hoe belangrijk familiecontact is. Nu brengen we haar vrijwel elke dag een bezoek, ze woont immers om de hoek. Ondanks onze suggestie dat ze bij ons introk, wilde ze daar absoluut niets van weten; ze bleef vasthouden aan haar geliefde appartement aan de Amstel, waar ze tot haar laatste dag wil blijven wonen.
