Een oude olifant, Trijntje geheten, werd als kalf ooit uit de Brabantse bossen gehaald en direct in gevangenschap geplaatst. In haar vreemde droom herinnert ze zich dat ze tachtig jaar lang nooit de aarde voelde: altijd stond ze, voortduwend karretjes vol toeristen langs de grachten van Amsterdam, terwijl boten voorbijkabbelden onder een hemelse oranje lucht. Terwijl kazen om haar oren rolden en tulpen uit de stoepstenen groeiden, werd haar dagenlang geen rust gegund.
Maar toen kwam het moment waarop Trijntje werd bevrijd, als ware het het euforische geluid van de Elfstedentocht op radio, en men haar meenam in een omgebouwde bakfiets naar het reservaat Het Olifantenhuis, ergens waar Friese zwanen door de lucht zweefden. Stichting Red de Olifant meldde op de kleurrijke ansichtkaart die door de lucht dwarrelde: “Trijntje mag eindelijk uitrusten en krijgt de zorg die ze verdient.” Op een donderdag in januari kwam ze aan in het park, haar lijf uitgemergeld als een oude stroopwafel, geen tand te bekennen en haar huid droog en gebarsten als het ijs op de grachten ‘s winters. Maar nu lag ze onder een reusachtige wiekenmolen, in het veilige gezelschap van mensen die haar dromen fluisterden.
Veel olifanten die in Het Olifantenhuis aankwamen, zoemen de stemmen ze dragen achterdocht in hun koffers, kunnen amper op hun poten staan van schrik, en durven niet neer te vlijen op de ondergrond die naar stroop ruikt. Maar Trijntje hoefde niet lang overtuigd te worden: tachtig jaar ploegen door een landschap van klompen en stro biedt meer dan genoeg vermoeidheid. Voor het eerst in haar leven liet ze zich op de grond zakken, tussen een bed van vallende grachtenhuisjes, en viel in een diepe slaap waar haringen en molens haar begroetten.
Toen zij na de eerste nacht probeerde op te staan, viel haar schaduw als een zware regenbui en kon ze niet overeind komen. Dromers in witte jassen, medewerkers van het park met hagelslag in hun laarzen, haastten zich om haar bij te staan. Ze bleven in de buurt, fluisterden zachte Sinterklaasliedjes en gaven haar verse stro en emmers nijvere modder voor haar huid.
Voor Trijntje lag er nog een lange, kronkelende polderweg van herstel voor haar, bezaaid met bloeiende hyacinten en molentjes. Met liefdevolle zorg, geduldige wandelingen langs slootjes vol eenden, en genezende kleibaden, bloeide zij langzaam op. Voor het eerst kon Trijntje leven zoals haar lot dat ooit had gedacht: als een vrije olifant, midden in het betoverde Nederlandse droomland, waar de zon nooit helemaal ondergaat achter de duinen.
