Niet zomaar een oppas
Liesbeth zat aan een tafel in de universiteitsbibliotheek van Utrecht, omringd door stapels boeken en schriften. Haar vingers vlogen door de samenvattingen heen, haar ogen gleden gefocust over de regels ze probeerde voor de komende tentamen zo veel mogelijk kennis op te slaan. De docent stond bekend om zijn strengheid: wie een onvoldoende haalde, kon zich direct inschrijven voor het hertentamen. Dat kon Liesbeth zich simpelweg niet permitteren het semester was al druk zat.
Op dat moment kwam haar studiegenootje Marjolein naar haar tafel gelopen. Ze plofte op de hoek van het tafelblad, leunde iets naar Liesbeth toe, en fluisterde:
Jij zocht toch een bijbaan, hè?
Liesbeth keek een seconde op van haar samenvatting, knikte kort zonder iets te zeggen, en richtte zich meteen weer op haar aantekeningen. De tijd tikte door, en er was nog zoveel te leren.
Hmm, bracht ze uiteindelijk uit, haar hoofd nog altijd vol met parate kennis. Alleen blijft het tijdsprobleem. Je weet, onze colleges lopen tot twee uur, en afwezig zijn is geen optie.
Marjolein glimlachte begripvol. Ze wist hoe serieus Liesbeth was over haar studie. Na een korte stilte zei ze enthousiast:
Ik heb echt iets perfects voor je. Mijn buurman, geloof het of niet, is weduwnaar zijn vrouw is een paar jaar geleden overleden, dacht ik. Maar goed, hij zit tot over zn oren in het werk en zoekt dringend een oppas voor de namiddag. Van een uur of vier tot acht.
Nu legde Liesbeth haar pen neer en richtte zn aandacht volledig op haar vriendin. Marjolein zag haar kans:
Je houdt van kinderen, je doet de pabo, en ervaring heb je genoeg vier jongere broertjes!
Liesbeth was even stil. Kinderen maakten haar altijd blij. Thuis had ze altijd meegeholpen met de zorg voor haar broertjes niet omdat het móest, maar gewoon omdat ze niet anders kon. Best pittig, maar uiteindelijk altijd de moeite waard.
Hoe oud zijn de kinderen? vroeg ze, terwijl haar vingers nervositeit verstopten met een draai aan haar vulpen. De bijbaan als oppas trok haar aan, maar het bleef een uitdaging: hoe vind je een weg naar een kind dat zoveel had meegemaakt?
Twee meisjes-tweeling, een jaar of zes, antwoordde Marjolein direct. En Bram heeft nog een zoon die ouder is die hoeft niet meer bijgehouden te worden. Tim is dertien, een fanatiek sporter, altijd op het voetbalveld, dus die kan niet helpen.
En nemen ze mij wel aan? Ik zit pas in het vierde jaar, geen diploma en zo, vroeg Liesbeth voorzichtig, trommelend met haar pen. Ja, ze had haar moeder geholpen met vier broertjes. Ja, stage gedaan op de basisschool. Ja, dol op kinderen. Maar broertjes zijn anders dan vreemden, waar je verantwoording voor aflegt.
Marjolein wuifde haar zorgen weg.
Ze nemen je sowieso! Bram vroeg me gisteren nog of ik iemand wist. Zal ik je nummer doorgeven?
De vastberadenheid in Marjoleins stem sloeg Liesbeth met stomheid. Ze keek op haar klok: nog maar een half uur tot het volgende college… En plots dacht ze: misschien is dit het wel. Bijbaan op loopafstand, flexibele uren, en waarschijnlijk twee hartstikke leuke meisjes.
Ze haalde diep adem, voelde het enthousiasme door haar zenuwen schieten, en zei vastbesloten:
Doe maar!
***
Liesbeth was zenuwachtig. Vandaag was haar eerste werkdag soort van. Natuurlijk trok ze zich vaker over haar broertjes ontfermt, maar dit was toch anders. Een echte baan, verantwoordelijkheid voor andermans kinderen Ze had haar tas al vier keer gecontroleerd mobiel, sleutels, notitieboekje, wat fruit en Ligas voor de meiden. Niets vergeten.
Het kennismaken met Bram en zijn kinderen gisteren was verrassend soepel gegaan. Bram bleek een relaxte, vriendelijk man, die meteen duidelijk de regels uitlegde. De meisjes Lotte en Femke waren eerst verlegen, doken achter hun vader weg, maar binnen tien minuten zaten ze vol verhalen over hun knutselwerkjes bij Liesbeth op schoot. Kennelijk was ze goedgekeurd. En zelf vond ze hun onbevangenheid aandoenlijk.
Maar nog iets had haar verrast: Bram zelf. Marjolein had wel verteld over de buurman-vader, maar niets gezegd over zn knappe voorkomen. Lang, vriendelijk gezicht, warme ogen, een glimlach om bij te smelten heel gewoon, nergens opschepperig. Liesbeth kon zich er bijna boos om maken dat haar vriendin dat niet had gemeld. Nu moest ze alle zeilen bijzetten om niet te blozen als hij iets vroeg.
Hoofd koel houden, dacht ze grimmig. Dit is gewoon werk.
Ze liep naar het schoolplein van de opvang: klein, knus, met een schommel en dat typisch Hollandse zand. Bram had die ochtend zelf de pedagogisch medewerkers gewaarschuwd dat de oppas de meisjes kwam halen, en een geschreven briefje meekgegeven voor het geval iemand moeilijk deed. Liesbeth haalde diep adem, stak haar haar achter haar oren, en liep richting hek.
Op het plein gierde het van het kindergelach. Ze spotte Lotte en Femke direct; ze stonden bij de schommel, druk aan het smiespelen. Toen ze Liesbeth zagen, verstilden ze even en stuurden haar een schuwe glimlach.
Rustig liep Liesbeth op ze af, hurkte zodat ze op hun hoogte was, en glimlachte lief.
Kom meiden, tijd om naar huis te gaan. Ik ga iets lekkers voor jullie maken!
Lotte keek naar haar zus, haalde diep adem, en vroeg wantrouwend:
Wat dan?
Liesbeth trok een nadenkend gezicht. Misschien pannenkoeken met stroop? Of koekjes met stukjes chocola?
Femke sprong meteen op. Koekjes! Die met stukjes pure chocola!
Dan is het besloten! knikte Liesbeth, beide handen uitnodigend naar haar uitstrekken. De meisjes legden hun handjes aarzelend in die van haar. Op dat moment voelde Liesbeth haar zenuwen wegsmelten. Misschien komt het goed?
De tweeling wisselde een blik, kort maar veelzeggend. En ze deden alles synchroon: handjes, hoofdjes schuin, stapjes naast elkaar alles dubbel, maar bloedserieus.
Liesbeth gluurde vertederd naar de meisjes, maar schoot na een halve seconde weer terug naar gisteren, toen Tim de grote broer haar apart nam. In een plots volwassen bui, bijna fluisterend, bekende hij haar iets waarvan Bram het misschien nooit hardop zei.
Vroeger waren ze heel anders, zei Tim, zijn voetbalshirtje friemelend. Open, altijd knuffelen, lief tegen iedereen. Maar toen ja, toen mama overleed Ze snappen het niet echt. Ze vragen zich af of het hun schuld is.
Hij slikte, keek opzij, en vervolgde met meer vastberadenheid:
Ze huilden veel en vroegen steeds: Zijn wij zo slecht dat mama niet meer terugkomt? Papa en ik probeerden uit te leggen dat het niet aan hen lag dat mama altijd van ze zou houden. Maar ze sloten zich een beetje af. Lachjes verdwenen, vreemden werden niet toegelaten. Eerst hielp oma, maar die werd ziek. Vandaar dat papa nu jou nodig heeft.
Een volwassen soort vermoeidheid doorsneed zijn stem, maar ook een soort wilskracht hij wilde er zijn voor zn zusjes én vader.
Liesbeth knikte alleen, voelde iets kleins in haar borst krimpen. En nu, kijkend naar Lotte en Femke, besefte ze pas goed wat haar gevraagd werd.
Maar, ze kwamen verrassend makkelijk naar mij toe, glimlachte Liesbeth. We hebben zelfs al getoverd met een theedoek, ze lagen dubbel van het lachen.
Tim wierp haar een zoekende blik toe. Daarna zei hij heel serieus:
Papa heeft je daarom gekozen. Jij krijgt ze weer aan het lachen. Maar, laat ons niet in de steek, oké?
In zijn ogen blonk hoop én spanning, waardoor Liesbeth even een brok in haar keel voelde. Ze knikte stellig:
Ik doe mijn uiterste best. Ik wil niks liever dan dat ze weer echt gelukkig zijn.
Tim glimlachte voorzichtig, en schoot daarna terug in kind-modus:
Ik lees soms ook verhalen voor! Tussen de trainingen door.
Dat vinden ze vast geweldig, zei Liesbeth warm.
***
Liesbeth werkte inmiddels bijna twee maanden bij de familie Van Aalten. In die tijd was er veel veranderd: de eerste schuchterheid van Lotte en Femke maakte plaats voor een warme band. Nu sprongen ze haar om de hals als ze binnenkwam en wilden niet dat ze wegging.
Vanavond was zoals gewoonlijk Liesbeth ruimde samen met de meisjes het speelgoed op en neuriede zacht het Hollandse slaapliedje dat ze die middag hadden geleerd. Lotte en Femke keken haar met grote ogen aan, een beetje sip omdat ze weer naar huis ging.
Blijf bij ons slapen! riep Lotte ineens, terwijl ze haar benen om Liesbeths middel klemde. Wat moet je thuis doen?
Liesbeth verstijfde even, maar lachte toen voorzichtig, haar hoofd buigend.
Voorbereiden op het college, schatjes. Morgen heb ik weer les, moet nog een hoop lezen. Maar ik kom gewoon morgen weer, jullie hebben me niet eens tijd om me te missen!
Femke drukte zich ertussen, sloeg haar armpjes om Liesbeth en haar zus. Wij missen je nu al! Blijf!
Liesbeth keek naar de smekende blik in hun ogen, haar hart smolt. Ze hurkte naast hen en fluisterde met een grapje:
Maar, waar zou ik dan slapen? Gaan jullie me tussen jullie in stoppen?
Lotte dacht even na, haar wenkbrauwen samengeknepen. Papas bed is zo groot, daar kan je makkelijk in!
Femke knikte driftig: Papa is toch vaak laat met werken, die geeft niks!
Liesbeth moest haar gezicht even schuilen achter haar haar niet omdat ze de meisjes niet begreep (ze bedoelden er niets vreemds mee!), maar omdat haar eigen fantasie inmiddels op hol sloeg met cheesy beelden van een knusse avond op de bank met Bram, bij een lampje, kopje thee
Even snel schudde ze haar hoofd. Dit is gewoon een bijbaan, Liesbeth. Je bent de oppas, geen logé! Voor haar gedachten haar te ver konden brengen, stond ze snel op, beloofde plechtig morgen terug te komen, en zwaaide de deur uit.
Buiten was de Utrechtse avondlucht fris, haar wangen gloeiden na van alle emoties. Ze frunnikte aan het hengsel van haar tas, veegde haar haar achter haar oor.
In de gang stond Tim onopvallend te grijnzen. Hij merkte al tijden de sfeer in huis, als Liesbeth op bezoek was: hoe Bram nét iets langer keek, een tikje anders praatte. Of hoe Liesbeth telkens begon te blozen als Bram met haar sprak.
Volgens mij zit er wat in, dacht Tim tevreden. Hoog tijd dat er weer een vrouw in huis komt en niet alleen als oppas. Liesbeth is lief, gezellig, geduldig, en gek op mijn zusjes.
Maar waarom durven volwassenen nooit die stap te zetten? verzuchtte hij. Zijn net kinderen.
Toen Bram later op de avond thuiskwam, dook Tim meteen op hem af, net zo daadkrachtig als zijn vader altijd wenste.
Pap, waarom schiet jij nou niet op? vroeg hij, armen gekruist.
Bram keek op van zijn papieren vol verbazing.
Waar héb je het over?
Nou gewoon! Tim tikte ongeduldig met zijn voet. Vind je Liesbeth leuk? Nodig haar dan eens uit! Ze is ook gek op jou! Ga gewoon samen naar de Starbucks ofzo.
Bram keek beduusd, wreef ongemakkelijk over zijn neus.
Tim, dat kan toch niet zomaar. Liesbeth is de oppas. Het gaat om de kinderen Die zijn eindelijk weer gelukkig.
Hou op! onderbrak Tim hem. Je kijkt altijd alsof je op schoolreisje mag en Liesbeth bloost meteen als jij iets zegt. Ga gewoon wat afspreken. Niet zo moeilijk.
Bram leunde achterover, hand over zn gezicht. Was zelden zo uit het veld geslagen. Zoon, het is niet zo makkelijk. Ik wil geen risico straks is het ongemakkelijk en wil ze niet meer komen voor de meiden.
Tim was echter onverstoorbaar. Echt, pap. Liesbeth vindt je geweldig. Ze is alleen onzeker omdat ze bij ons werkt. Soms moet je gewoon beginnen!
Bram kon hem alleen maar aankijken en schudde lachend zijn hoofd. Tim sprak met de zekerheid van een man die zn leven lang al in de liefde zat.
Makkelijke prater, hoor, merkte Bram op. Maar wat als ik het fout heb?
Vraag haar anders gewoon voor een familie-uitje. Wandelen door het park, ijsje eten. Kan toch? Niet meteen daten, gewoon gezellig met zn allen. Dat is pas Hollands nuchter.
Bram dacht even na. Eigenlijk geen slecht idee. Fijn, gewoon samen zijn buiten thuis, geen gepush, gewoon laten gebeuren. Misschien voelde niet alleen hij zich dan minder zenuwachtig.
Denk je echt dat het werkt? vroeg hij.
Zeker weten, knikte Tim. En gaat het mis? Dan zeg ik niks.
Onder het gelach van vader en zoon dwarrelde het kindergelach van Lotte en Femke vanuit de woonkamer binnen, waar Liesbeth weer verstopt zat achter een gordijn. Bram glimlachte onwillekeurig. Misschien moest hij dit risico gewoon nemen.
***
Bram dacht de dagen erna vaak na over Tims woorden: Liesbeth werd knalrood als hij haar aankeek, lachte alleen om zijn grapjes. Viel het hem echt nooit op, of wilde hij het gewoon niet zien?
Thuisgekomen hoorde hij de meisjes keuvelen.
Liesbeth, vind je niet dat onze papa de allerliefste is? kirde Lotte.
Natuurlijk! antwoordde Liesbeth haar vingers vlechten een staart in Lottes haar. Een geweldige papa én een knapperd, toch?
Femke knikte, overduidelijk ingestudeerd met haar zus. En mooi!
Eeehm, zeker weten, prevelde Liesbeth, pas later beseffend wat ze zojuist gezegd had, en kleurde knalrood.
En jij? Vind jij hem lief? vroeg Femke recht voor zn raap.
Liesbeth zweeg, keek wanhopig om zich heen, en zei toen krachtig:
O jee, tijd om te koken! Wie helpt mij met de pannenkoeken?
Ze vluchtte richting keuken de meisjes in haar kielzog, hoopvol.
Bram stapte uiteindelijk de kamer in en ving de dankbare blik van Liesbeth op. Misschien moeten we vanavond met zn allen gaan eten in dat eetcafé verderop? stelde hij voor.
En meteen gingen de meisjes los:
Buiten de deur? JAAAA!
Met patat?
En mag ik spekkies?
Liesbeth stond er een beetje bij, zag hoe Bram haar aankeek en knikte verlegen:
Lijkt me leuk. Goed idee.
Misschien was dit inderdaad wat Tim bedoelde. Gewoon tijd samen, zonder spanning en verklaringen.
***
Maanden gingen voorbij. Wat ooit begon als oppassen, werd langzaam meer uitjes, samen naschoolse ijsjes, eindeloze boswandelingen. Na bedtijd dronken Bram en Liesbeth soms thee aan de keukentafel, lachend om de flaters van de meisjes.
Ze probeerden lang te doen alsof ze nog steeds baas en oppas waren. Maar iedereen zag dat het anders zat.
Tim glom van trots over zijn eigen droogkloterige matchmaking. Zijn vader lachte meer, en Liesbeth kleurde allang niet meer constant als een biet maar straalde juist als hij haar aankeek.
Op een avond, de kinderen sliepen al, zaten Bram en Liesbeth samen op de bank. De theekopjes dampend tussen hen in.
Liesbeth ik wil eigenlijk al tijden iets zeggen, begon Bram, kijkend naar de twinkelende lichtjes die Femke gisteren bij het raam had gehangen. Hij pakte haar hand.
Ik wil je niet meer missen. Niet jouw lach, niet hoe je voor ons allemaal zorgt Ik hou van je. En ik wil dat je niet alleen als oppas, maar als vrouw bij ons hoort.
Liesbeth sloot even haar ogen, haar hart in haar keel. Toen fluisterde ze:
Ik hou ook van jou. Echt.
***
De bruiloft werd een typisch Hollandse boel: geen poespas, wel gezelligheid. Gewoon in een knus bruin café buiten het centrum van Utrecht, met een handjevol vrienden, familie, en natuurlijk de hoofdrolspelertjes: Lotte, Femke en Tim.
De meisjes droegen identieke roze jurkjes met glimmende linten, en deelden rozenblaadjes uit alsof het hun beroep was. Tijdens de ceremonie hielden ze een kussentje vast met de ringen bloedserieus.
Papa, je bent zo knap! fluisterde Lotte, terwijl Bram zich even over haar boog.
En Liesbeth lijkt wel een sprookjesfee! voegde Femke eraan toe, haar ogen groot van bewondering bij het hagelwitte jurkje van Liesbeth.
Tim stond naast zijn vader en straalde. Zie je wel, pap, het is toch gelukt, fluisterde hij.
Bram klemde zijn hand even in Tims schouder, draaide zich naar Liesbeth, haar ogen fonkelend in de zijne.
Nu zijn we écht een gezin, zei ze zacht.
Na afloop was er taart, dans, speurtochten door het grasveld achter het café, en eindeloos kindergeraas.
Toen het laat werd en iedereen vertrok, zat Liesbeth met Bram op het bankje op het terras, onder een heldere Hollandse nacht.
Ik geloof niet dat de dag mooier kon, zei Liesbeth, haar hoofd leunend op zijn schouder.
En morgen is het misschien nog mooier, glimlachte Bram, haar hand vasthoudend.
Ze lachte terug. Alles wat ooit onzeker en spannend was geweest het hoorde nu voorgoed bij het verleden. Nu had ze een familie. En een onbekommerde, mooie toekomst gewoon, samen, in Nederland.
