Niemand weet dat ik niet hun biologische moeder ben. Nu zitten Maartje en Daan alweer in groep drie van de basisschool.
Vroeger werkte ik in een kraamkliniek. Ik had altijd al een zwak voor babys. Ze ruiken na de geboorte zo heerlijk naar melk. Ik was helemaal op mijn plek in dat werk en droomde ervan om ooit zelf moeder te worden.
Niet lang daarna trouwde ik met Pieter en begonnen we te fantaseren over een gezin samen. Maar na verloop van tijd bleef mijn buik leeg. Na herhaald vruchteloos proberen liet ik me onderzoeken bij de huisarts en in het ziekenhuis. Toen kreeg ik te horen dat ik zelf geen kinderen kon krijgen. Het was een zware klap. Ik was bang om het Pieter te vertellen. Straks zou hij bij me weggaan, dacht ik. Maar Pieter zei dat hij van me hield en altijd bij me zou blijven, wat er ook gebeurde.
Toen we langzaam hadden geaccepteerd dat we met zn tweeën zouden blijven, kreeg het leven ineens een onverwachte wending. Op mijn werk werd een jonge vrouw met een tweeling opgenomen. Ze bracht een gezonde jongen en een meisje ter wereld. De moeder liet een brief achter waarin stond dat ze afstand moest doen van haar kinderen. Ze was wees, had niemand om haar te steunen, en de vader van de kinderen was er vandoor gegaan toen hij hoorde dat ze zwanger was.
Samen met Pieter besloot ik de verantwoordelijkheid te nemen voor de tweeling. We vulden snel alle papieren in en na alle officiële procedures was ons gezin eindelijk compleet.
Nu zijn Maartje en Daan alweer grote kinderen en niemand vermoedt dat ik hun biologische moeder niet ben. We lijken veel op elkaar, zeggen de mensen om ons heen vaak. We hebben Maartje en Daan nog niets verteld over hun achtergrond omdat we willen wachten tot ze daar oud genoeg voor zijn.
Ik ben ongelooflijk dankbaar dat alles zo is gelopen.
