Het cadeau voor mijn dochter Floor op haar verjaardag, een tatoeage met een vlinder op haar pols, zorgde onverwachts voor flink wat onrust binnen de familie. Haar ogenschijnlijk onschuldige droom om een tatoeage te nemen, werd het middelpunt van verhitte discussies. Vooral oma Jannetje maakte zich grote zorgen en wist niet goed hoe ze haar kleindochter moest helpen van die besmetting af te komen. De vriendinnen van Floor gooiden er nog een schepje bovenop: ze waarschuwden voor mogelijke gevolgen zoals uitzetting van de universiteit, minder kans op een baan, of problemen bij het vinden van de ideale partner.
Oma Jannetje nam Floors ouders flink de maat omdat ze hun dochter deze beslissing hadden laten nemen. Volgens haar hadden ze beter moeten nadenken en hadden ze haar moeten betrekken bij het besluit voordat ze haar meenamen naar de tattooshop in Amsterdam. Floors ouders zagen er echter geen kwaad inhet ging maar om een klein, sierlijk tatoeaatje. Bovendien, ze was achttien, volwassen genoeg om eigen keuzes te maken. Ze waren trots op haar studieresultaten en vonden dat ze haar lang gekoesterde wens mocht vervullen.
Maar Jannetje behoort tot een andere generatie waarin tatoeages vooral werden geassocieerd met zeelieden of mensen van dubieuze reputatie, en zij keurde het sterk af. Floors ouders probeerden uit te leggen dat tijden veranderen: tatoeages zijn tegenwoordig een vorm van zelfexpressie en allang geen teken van criminaliteit meer. Het meningsverschil zette het generatieverschil genadeloos in de schijnwerpers.
Uiteindelijk waren Floors ouders gelukkig dat hun dochter blij was met haar verjaardagscadeau, terwijl Jannetje nog steeds moeite had zich aan te passen aan de moderne tijd. De vraag blijft: hadden Floors ouders in moeten grijpen en haar de tatoeage moeten ontzeggen? Het antwoord daarop blijft subjectief; meningen verschillen sterk, afhankelijk van culturele waarden en generatie. Sommigen vinden dat ouders meer invloed moeten uitoefenen op beslissingen van hun kinderen, vooral als ze jong en impulsief zijn. Anderen zeggen juist dat als iemand eenmaal volwassen is, je zelf verantwoordelijk bent voor je keuzes, hoe ver deze ook afwijken van familietradities.
