Na twaalf jaar huwelijk vroeg mijn vrouw ineens of ik niet eens met een andere vrouw uit eten en naar de film wilde gaan.
Ze zei: Ik hou van je, maar ik weet zeker dat er een andere vrouw is die ook heel graag tijd met jou doorbrengt.
Die andere vrouw waar ze het over had, was mijn moeder. Al bijna twintig jaar was ze weduwe.
Door mijn werk en onze drie kinderen kwam het er maar weinig van dat ik haar met regelmaat bezocht.
Die avond pakte ik de telefoon en nodigde haar uit: of ze zin had om samen met mij uit eten te gaan en een filmpje te pakken.
Is er iets gebeurd? Is alles wel goed? vroeg ze meteen, een beetje ongerust.
Dat heeft ze altijd, zodra de telefoon s avonds laat gaat, denkt ze meteen dat er slecht nieuws is.
Ik dacht, het lijkt me fijn om eens gezellig samen wat te doen, zei ik.
Na even stil te zijn geweest, antwoordde ze: Dat zou ik heel graag willen, jongen.
Die vrijdag na het werk reed ik naar haar toe. Ik was wat zenuwachtig, maar toen ik bij haar huis stopte, zag ik haar al klaar staan bij de voordeur, ook een beetje gespannen.
Ze stond in haar netste jurk, die ze had aangeschaft voor haar laatste verjaardag, en haar grijze haar zat netjes in de krul. De jas had ze stijlvol over haar schouder gehangen.
Ik heb het aan mijn vriendinnen verteld, zei ze, terwijl ze bij me in de auto stapte. Ze vonden het geweldig dat mijn zoon me mee uit eten zou nemen.
We reden naar een restaurant hier in de buurt, geen sterrenzaak, maar warm en gastvrij. Arm in arm liep ze binnen, een tikje deftig alsof ze zelfs koningin Máxima was.
Aan tafel moest ik haar helpen met de menukaart; haar ogen konden de kleine letters niet meer lezen.
Terwijl ik haar voorlas, betrapte ik haar op een glimlach waarin ik iets herkende van vroeger.
Weet je nog, toen je klein was, las ik jou de menukaart voor, zei ze zachtjes.
Het is tijd dat ik wat terugdoe, grapte ik.
Tijdens het eten hadden we het heerlijk samen, eigenlijk praatten we gewoon bij over allerlei dingen die de laatste tijd in ons leven speelden. Het voelde zo natuurlijk dat we pas doorhadden dat we te laat voor de film waren toen we afrekenden.
Toen ik haar na afloop thuis bracht, zei ze: De volgende keer ga ik met jou uit eten, en dan betaal ik.
Daar stemde ik glimlachend mee in.
En thuis vroeg mijn vrouw: Hoe was het vanavond?
Geweldig, veel mooier dan ik ooit had verwacht, antwoordde ik, oprecht blij.
Een paar dagen later kreeg mijn moeder plotseling een zwaar hartinfarct. Ze overleed, het ging allemaal vreselijk snel en ik voelde me leeg; ik had niet eens iets voor haar kunnen doen.
Enkele dagen na haar overlijden kreeg ik een envelop van het restaurant. In de envelop zat de rekening van ons etentje, met een handgeschreven briefje erbij.
Ik heb alvast betaald voor ons tweede etentje. Voor het geval we het niet meer samen konden doen. Dan is er in ieder geval voor twee personen betaald: voor jou en je vrouw. Ik kan je niet uitleggen hoeveel het voor me betekende, dat jij me hebt meegenomen uit eten.
Ik hou van je, jongen.
Dit etentje werd een waardevolle herinnering, die me leerde hoe belangrijk het is om tijd te maken voor de mensen die je dierbaar zijn, voordat het niet meer kan.
