Vandaag schrijf ik weer in mijn dagboek. Het is nu twee jaar geleden dat mijn kleindochter Lianne, toen dertien jaar oud, voor haar jaarlijkse vakantie bij mij kwam logeren in Haarlem. Voordat ze puber werd, deelde Lianne altijd al haar geheimen met mij; we hadden een bijzondere band en ik verheugde mij maanden op haar komst. Maar toen ze ouder werd, vond ze het steeds minder leuk: geen vrienden, geen bioscoop, alles leek zo saai vergeleken met Amsterdam waar haar ouders wonen. Lianne is het enige kleinkind dat ik heb; mijn dochter kreeg pas later een tweede kindje.
Op een dag bracht mijn schoonzoon Lianne naar mijn huis. Mijn dochter was hoogzwanger en ze vonden het een goed idee voor de frisse lucht en om mijn leven wat op te fleuren. Ik was alleen maar blij, want ik houd veel van Lianne en ze lijkt zo op haar moeder: net een kopie. Haar komst had ook financiële voordelen, want vroeger leefde ik van mijn AOW, maar nu kreeg ik elke week veertig euro van mijn schoonzoon om Lianne te onderhouden. Ik liet haar nergens in tekortkomen.
Lianne was totaal niet gewend om in huis te helpen, maar dat vond ik niet belangrijk. Het is een zegen om iemand te hebben met wie je over het leven kan praten. Later begon ze te klagen over mijn eten. Ze wist dat haar vader mij royaal geld gaf, zodat ik haar alles kon geven wat ze wilde. Het deed me verdriet, want ik had juist allerlei lekkernijen in huis gehaald zodat ze nooit honger zou hebben, laat staan zou afvallen.
De klachten hielden niet op ik praatte volgens haar te hard, en mijn broer Gerard, die sinds zijn scheiding bij mij woont, was volgens Lianne een hopeloze vent. Hij zong altijd dronken volksliedjes, precies op het moment dat ze boeken voor haar verplichte zomerlijst moest lezen dat stoorde haar enorm.
Twee weken later, heel vroeg in de ochtend, ontstond er ruzie. Iemand had haar krentenbol opgegeten. Lianne barstte in tranen uit en ik probeerde uit te zoeken wie haar traktatie opgegeten had. Toen belde ze haar vader en vroeg hem geld over te maken. Mijn schoonzoon kwam ‘s avonds meteen naar Haarlem om te kijken wat er aan de hand was.
Door alle drama van Lianne werd de situatie verkeerd begrepen. Mijn dochter nam afstand van mij en sindsdien heb ik Lianne niet meer op vakantie gehad. Die dag heeft me diep geraakt. Ik heb geleerd dat het niet altijd werkt om iemand gelukkig te willen maken met geld of lekkernijen. Wat kinderen echt nodig hebben, is aandacht, begrip en liefde iets wat nooit met euros is uit te drukken.
