Elke ochtend word ik wakker door het zachte gehuil van Lieke. Zo klein, zo volmaakt. Haar vingertjes sluiten zich om mijn duim wanneer ik haar oppak, en op dat moment lijkt alles op zijn plek te vallen.
Goedemorgen, lieverd, fluister ik terwijl ik haar uit het wiegje til. Heb je lekker geslapen?
Uit de keuken hoor ik Jans zware voetstappen. Hij is altijd een stille man geweest, maar sinds Lieke werd geboren is hij nog meer teruggetrokken.
Ben je weer aan het praten tegen jezelf? vraagt hij als hij in de deuropening verschijnt, met die ondoorgrondelijke blik.
Nee, ik praat tegen Lieke.
Hij zucht en strijkt met zijn hand door zijn haar.
Marieke, we moeten eens praten.
Straks, antwoord ik terwijl ik haar zachtjes wieg. Eerst moet ze eten.
Ik zie hem weggaan en voel kort een steek van schuld. Ik weet dat Jan het moeilijk heeft, maar Lieke heeft mij nodig. Ze is zo kwetsbaar, zo afhankelijk van mij.
Overdag, als hij naar kantoor is, volgen Lieke en ik ons eigen ritme. Ik zing haar slaapliedjes, was haar voorzichtig, lees haar verhaaltjes voor. Ze luistert met die lichte, nieuwsgierige oogjes, alsof ze alles begrijpt.
Papa gaat van je houden, zeg ik terwijl ik haar verschoon. Hij heeft gewoon tijd nodig om eraan te wennen.
s Avonds, wanneer Jan thuis is, vind ik altijd wel een reden om Lieke mee naar een andere kamer te nemen. Hij kijkt niet naar haar, vraagt nooit naar haar. Soms hoor ik hem huilen in de badkamer en begrijp niet waarom.
Op een avond, nadat ik Lieke naar bed heb gebracht, tref ik Jan op de bank met een foto in zijn handen.
Wat heb jij daar? vraag ik.
Hij kijkt op, zijn ogen rood.
Weet je nog?
Het is de echo. Onze eerste echo, acht maanden geleden. Ik weet het nog precies: de opwinding, onze plannen, de namen die we samen uitzochten.
Natuurlijk weet ik het, zeg ik, terwijl ik naast hem ga zitten. Dat was toen we hoorden dat Lieke zou komen.
Jan sluit zijn ogen en tranen lopen over zijn gezicht.
Marieke… Lieke is er niet.
Hoe bedoel je? Ze slaapt toch gewoon in haar kamer?
Nee, lieverd. Er is geen babykamer. Geen wiegje. Geen Lieke.
Ik sta abrupt op.
Je bent gek! Natuurlijk is ze er! Ik heb haar net naar bed gebracht!
Ik ren naar de kamer, Jan volgt me. Hij doet het licht aan.
De kamer is leeg. Geen wiegje, geen mobiel aan het plafond, geen kleine kleertjes waarvan ik dacht dat ik ze vanochtend nog heb gewassen. Alleen stoffige dozen en oude meubels.
Lieke fluister ik.
We zijn haar kwijtgeraakt, zes maanden geleden, Marieke, zegt Jan met gebroken stem. Op 32 weken. De navelstreng De artsen zeiden dat er niets aan te doen was.
De beelden komen terug als scherven: het ziekenhuis, de stille monitoren, mijn lege armen.
Maar ik draag haar elke dag Geef haar te eten Ze lacht naar me
Jan slaat zijn armen om me heen als ik instort.
Je hebt een deken gedragen, lieverd. Tegen een deken gepraat. Ik heb je zien wiegen, verschonen. Ik heb gewacht tot je het weer zou herinneren, tot je naar mij terug zou keren.
Ik kijk naar mijn lege handen en voel voor het eerst in maanden hoe leeg ze zijn. Het gewicht dat ik dacht te voelen, de fluisteringen die ik dacht te horen, verdwijnen als mist.
Lieke mijn Lieke
Ik weet dat het pijn doet, fluistert Jan. Ik voel het elke dag. Maar we moeten samen verder, zonder haar, maar samen.
Die nacht huil ik, voor het eerst sinds de begrafenis waar ik geen herinnering aan had. Ik huil om mijn kindje dat nooit thuis kwam, om mijn man die mij zag verdwijnen in een droom en geduldig wachtte tot ik terugkwam, om alle dagen die door rouw zijn gestolen.
Maar ook huil ik van opluchting, omdat ik eindelijk kan beginnen met helen.
En Jan is hier, wachtend op mij, zoals hij altijd deed.
