Mijn zoon belde me vanmiddag op. Mam, ik kom vanavond even langs. Eh met iemand. Hij sprak zo voorzichtig dat ik meteen doorhad: dit was er eentje waar ie serieus over nadacht. Blijft ze slapen? vroeg ik, zogenaamd achteloos. Nee, gewoon voorstellen, joh. Niks speciaals. Maar uit zijn stem hoorde ik al dat niks speciaals schrikbarend belangrijk was.
Ik zei dat het prima wasen voor ik het wist, stond ik alweer in de keuken. Tsja, wat doet een Nederlandse moeder in paniek? Juist, bakken! Dus zette ik de oven aan en begon aan mijn beroemde schuimrol. Terwijl het eiwit klopte, vroeg ik me af wat voor meisje het zou zijn. Jong, hip, misschien een beetje recht voor zn raap, misschien juist muisstil. Die lippen, daar had ik nog geen seconde aan gedacht.
Ze kwamen. Mijn zoon, Thijs, liep voorop. Mam, dit is Fenna. Ik keek op en toen moest ik echt even slikken. Mijn eerste blik was namelijk niet op haar jas, haar schoenen of haar tas gericht, maar op die lippengroter dan de halve Albert Heijn-voorraad zuurstokken bij elkaar. Glimmend. Alsof ze haar mond in de wasstraat had gestoken.
Fenna stak haar hand uit. Leuk u te ontmoeten. Ik glimlachte automatisch terug. Even flitste het door me heen: als mijn overleden schoonmoeder dit had meegemaakt, hadden alle buren in de flat daar tot aan Sint Maarten over gelachen. In mijn tijd waren zulke lippen geen trend, maar een cultureel fenomeen.
We gingen aan tafel. Thijs klapte haar de stoel toe, schoof servetten voor haar neus en leek wel een kruising tussen een ober en een peuterleidster. Fenna legde haar telefoon pal naast haar bordkennelijk ook aan tafel uitgenodigden begon:
Ja, ik let dus heel erg op mijn voeding. Dat is nu wel zon beetje normaal, toch?
Dat is verstandig, zei ik vriendelijk. Gezondheid boven alles! Dat vond ik inderdaad, al dacht ik stiekem dat als ik mijn hele leven geen brood zou eten, ik waarschijnlijk een gevaar voor de samenleving was geworden.
Ik eet bijna geen brood meer, voegde ze toe.
Ik knikte dapper verder. Maar toen ik de schuimrol binnen droeg, lichtte Thijs gezicht helemaal op. Mam, zelf gebakken?
Zou toch raden, jongen! Of dacht je dat ik bij de HEMA bestel?
Fenna keek achterdochtig naar de rol, vervolgens naar mij en weer terug, haar neus optrekkend alsof ze een pakketje van PostNL rook. Mooi hoor. Maar dit is dus echt puur suiker en vet. Een regelrechte caloriebom.
Ik hield mijn mond. Ik probeerde het écht. Thijs lachte zenuwachtig. Ja, mams bakwerk is altijd top.
Fenna glimlachte zuur. Geen twijfel aan. Maar ik eet zulk spul niet.
Nu begon het bij mij te koken, hoor. Niet om de rol, maar om haar toon. Ik keek eerst naar Thijsdie keek stijf naar zijn theeen toen naar haar. Opeens dacht ik: als ik nú niks zeg, blijf ik straks altijd zwijgen.
Dus ik zette mijn beker nét iets te hard neer. Ach, ieder zijn meug. Wij gewone mensen nemen het zoals het komt.
Fenna keek me met haar grote ogen boven die opgepompte lippen aan. Ze glimlachte zoals je tegen een hardnekkige TomTom glimlacht die alweer de verkeerde route pakt. Ik wist direct: dit wordt een avondje vol verrassingen.
Het werd inderdaad muisstil aan tafel na mijn gewone mensen-opmerking. Thijs dook in zn Earl Grey, Fenna nipte zwijgend van haar Spa blauw en keek me nieuwsgierig aan, nu zonder haar standaard Instagram-glimlach. Ik bedoelde het niet verkeerd, hoor. Het is nu gewoon een andere tijd. We letten meer op onze gezondheid.
Dat snap ik, meid. Bij ons ging gezondheid vooral over of je tenminste één keer per jaar niet verkouden was, antwoordde ik.
Mam, kom op riep Thijs direct ertussendoor. Hij probeerde krampachtig iedereen te vriend te houden, en ik vond het niet eens ergeerder geestig én tragisch.
Fenna keek weer naar de rol. Maar waarom maakt u dan zoveel zoetigheid? Het is gewoon ongezond.
Ik schoof mijn vork weg. Waarom maakt iemand zijn lippen zo dik dat je amper kunt eten? Maar ik zeg toch ook niks?
Thijs keek wanhopig. Mam
Fenna werd vuurrooddie lippen werden zowaar nog groteren bitste terug:
Dat gaat u helemaal niks aan.
Precies, zei ik, en mijn schuimrol gaat jou dan weer niks aan.
Doodse stilte. De telefoon trilde, maar niemand gaf een kick. Thijs zag eruit alsof hij zich het liefst als kaas in een boterham wilde verstoppen. Ik dacht: tja, soms moet je gewoon eerlijk zijnal is dat niet altijd wat men verwacht.
Fenna stond op. Dank voor het eten, maar ik moet gaan.
Natuurlijk, zei ik, ik houd je niet tegen.
Thijs liep met haar mee naar de gang. Hun gemompel was niet te volgen, maar ik hoorde wel haar felle weet jij wel hoe ze tegen me doet en zijn zuchtende ach, wacht nou efkes. Toen ze de deur achter zich dichtsloeg, was het opeens zo stil dat ik zelfs de ouderwetse klok boven het gasfornuis hoorde tikkendat ding dat ik al jaren wilde vervangen maar nooit deed.
Na tien minuten kwam Thijs terug. Hij keek naar de restjes schuimrol. Moest dat nou, mam?
Hoe dan wel, jongen? Blijmoedig knikken en hopen dat ie in de smaak valt terwijl ik ondertussen wordt afgeblaft?
Hij zuchtte. Je snapt het niet het is gewoon anders nu.
Wat ik snap is dat als iemand in mijn huis komt en mijn eten meteen afkraakt, dat niks met gezondheid te maken heeft, maar met manieren.
Het duurde lang voor hij weer wat zei. Ze komt niet meer, zegt ze.
Nou, ik had ook niet meteen plannen om haar op te zoeken, hoor.
Hij glimlachte hol. Weet je, ik word soms zo moe van al dat tellen en dat mag niet.
Ik schoof de rol zijn kant op. Dus eet nou maar. En drink je thee vóór hij koud is.
Hij nam een hap. Lekker, mam.
We zwegen, maar dit keer was het een fijne stilte. Toen stond hij op, gaf me een knuffel en zei: Jij bent toch een aparte.
En jij bent gewoon een brave jongen, grapte ik terug.
Pas laat die avond zat ik nog in de keuken, met de laatste stukjes schuimrol. De wereld verandert, dacht ik. En ik hoef echt niet alles te pikken. Soms is het gewoon genoeg om lekker jezelf te blijven, al is dat niet altijd volgens het boekje.
