Er wordt wel eens gezegd dat we zelf verantwoordelijk zijn voor alles wat er in ons leven gebeurt, en dat we dus ook zelf de schuldige zijn. Zoals je vandaag kiest, zo leef je morgen zo simpel klinkt het vaak.
In mijn leven heb ik ooit een serieuze inschattingsfout gemaakt, namelijk toen ik besloot mijn toekomst te verbinden aan een man die alles behalve serieus was. In mijn jeugd was ik zo smoorverliefd op Pim, dat ik mezelf ervan probeerde te overtuigen dat hij vast wel zou veranderen speciaal voor mij natuurlijk. Lekker naïef, typisch dus. Maar als we eerlijk zijn: mensen zijn nu eenmaal wie ze zijn. Dus zelfs na de geboorte van onze zoon, Jeroen, bleef Pim net zo onbetrouwbaar als altijd.
Elke maand hoorde ik weer wat nieuws over een avontuurtje van hem. Via de buren, vrienden, en zelfs mijn eigen zus het nieuws verspreidt zich hier in Rotterdam als de geur van versgebakken stroopwafels. Ik voelde me te kakken gezet én gekrenkt allemaal tegelijk. Na vijf jaar stug volhouden, heb ik de handdoek maar in de ring gegooid. Scheiding dus. Gelukkig was Pim niet gierig uitgevallen: in ruil dat ik geen alimentatie zou eisen, liet hij het appartement aan mij. Daar had ik dan maar weer bijvangst.
Jeroen en ik besloten er echter niet te blijven herinneringen genoeg daar. Ik heb het appartement verhuurd en ben met mijn kind ingetrokken bij mijn moeder in Leiden, vooral omdat zij wel wat hulp kon gebruiken. Zo kabbelden we samen voort.
De huur die ik kreeg van het appartement ging rechtstreeks naar Jeroen. Voor kleding, schooluitjes, computergames je kent het. Met mijn schamele bijbaantjes dekte ik dan nog de boodschappen, de nutsvoorzieningen en de medicatie voor mijn moeder, die al jaren aan haar bed gekluisterd was. Ik was ervan overtuigd dat Jeroen al deze inspanningen waardeerde. Nu, 57 jaar jong, ben ik nog steeds bezig de diabetes te slim af te zijn, ben ik voortdurend in de weer met insulinespuiten en streef ik ernaar zo lang mogelijk vol te houden.
Door mijn ziekte kan ik niet meer werken, en zeg nou zelf: wie zit er nog te wachten op een vrouw van mijn leeftijd met meer medische staat van dienst dan carrièrejaren? Daarbij heb ik amper pensioen opgebouwd, want alles wat ik ooit aan banen heb gehad van schoonmaakster tot cassière in de supermarkt was altijd tijdelijk en meestal zwart bijverdiend; je moest toch ergens aan die euros komen, nietwaar? Het enige wat me inmiddels op de been houdt, is de huurinkomsten van dat vermaledijde appartement.
En nu komt het: Jeroen, 31 inmiddels, heeft vorige maand ineens besloten te trouwen en kwam doodleuk met het verhaal dat hij mét zijn kersverse vrouw in datzelfde appartement wil gaan wonen. “Ja mam, we willen gewoon starten met zn tweetjes,” zei hij, alsof hij een halfje bruin ging kopen bij de bakker.
Toen ik voorzichtig opmerkte dat ik dan geen cent meer zou hebben om van te leven, zei hij iets in de trant van: “Dat is jouw probleem, mam.” Geen greintje gêne, niks. En daar sta je dan, zonder buffer, zonder spaargeld, met een medische lijst waar een huisarts jaloers op zou zijn, en een energierekening die met de dag hoger lijkt te worden. Ja hoor, wat moet je dan nog? Wat bezielt een zoon om zijn moeder zo in de kou te laten staan? Echt, het leven is soms net een slechte mop alleen vergeet je soms om te lachen.
