Mijn vriend zegt dat hij van me houdt, maar echt gekozen heeft hij nooit voor mij. Al drie jaar speelt dit. Drie jaar zien we elkaar stiekem. Drie jaar hoor ik dezelfde beloften. Drie jaar ben ik in een relatie die alleen bestaat als zijn vrouw nergens in de buurt is.
Toen ik hem leerde kennen, wist ik niet dat hij getrouwd was. Na een paar maanden kwam de aap uit de mouw: ze leefden gewoon nog samen als een normaal stel. Maar ja, toen zat ik er al tot over mijn oren in.
Vanaf het begin was alles gebonden aan voorwaarden. We konden alleen afspreken op specifieke dagen, tussen strikte tijden, en altijd op plekken waar we niemand kenden de obscure bruine cafés buiten Amsterdam die zelfs Google Maps niet leek te vertrouwen. Hij kon nooit blijven slapen. Reizen met mij? Vergeet het maar. Een foto samen op mijn Instagram? Zelfs daar mocht geen hint van hem opstaan.
Appte ik hem s avonds en kreeg ik geen antwoord, dan wist ik hoe laat het was. Verdween hij in het weekend, dan wist ik ook wel waarom. Zijn echte leven was ergens anders. Het mijne draaide om de gaten die hij liet vallen.
Talloze keren heb ik hem direct gevraagd of hij zijn vrouw gaat verlaten. Steeds weer kalm, volwassen. Dat antwoord kende ik intussen uit mijn hoofd: Ja, maar nu nog niet. Hij wachtte op het juiste moment. Het was allemaal niet zo makkelijk. Er moest nog van alles geregeld worden. Zij kon niet zonder hem. Hij wilde haar geen pijn doen. Die zinnen kan ik inmiddels dromen ik ben ze zelfs gaan haten. Altijd weer een nieuw excuus, een nieuwe deadline, een nieuwe hoop.
Ik was degene die zich steeds aanpaste. Mn agenda omgegooid, plannen afgezegd. Ik heb mezelf aangeleerd niet te veel te vragen om de dramas te beperken. Als hij met haar op vakantie ging, hield ik mn mond. Vierden ze een jubileum? Dan deed ik of mn neus bloedde. Kwam hij bij mij na een echtelijke ruzie, mocht ik hem troosten.
Ik was de luisteraar. De begripvolle. De wachtende. Maar gekozen werd ik nooit.
Er waren momenten waarop ik dacht: dit keer ga ik echt. Hij heeft ooit gezegd dat hij al met een advocaat had gesproken. Ik zei opnieuw dat ik zo niet gelukkig was. Zocht weer een huurwoning. Hoopte weer. Gooide weer alles op het spel.
En toch gebeurde er altijd iets zijn werk, familie, geld, of simpelweg het is nu niet het juiste moment. Dus bleef ik. Bevroren in een verhaal dat nergens naartoe ging.
Ondertussen draaide de wereld gewoon door. Mijn vriendinnen gingen trouwen, verhuizen, plannen maken. Ik loog. Zei dat ik alleen was, of iets vaags had zonder label. De waarheid durfde ik niet te vertellen. Ik wist hoe het klinkt. Ik wist wat ze zouden zeggen. Maar ik bleef toch. Niet omdat ik dom was, maar misschien omdat ik dacht dat ik van hem hield. Soms weet ik het zelf niet eens meer.
Het pijnlijkste was niet eens dat hij haar niet verliet. Het pijnlijkste was dat hij nooit openlijk voor mij koos. Als zij ook maar iets begon te vermoeden, verdween hij uit mijn leven. Was er spanning bij hun thuis, was ik ineens lucht. Als hij moest kiezen tussen mij aankijken of haar tevreden houden koos hij altijd haar kant.
Ik was geen eerste keuze, ik was de reservebank. Degene die mocht wachten.
Ik ben nog steeds bij hem. Maar ik ben niet meer dezelfde. Ik wil hem, maar ik ben moe. Moe van het begrip tonen. Moe van wachten. Moe van genoegen nemen met kruimels tijd en liefde.
Ik heb raad nodig om een knoop door te hakken. Herkent iemand dit?
Wat zou je tegen deze vrouw zeggen als ze tegenover je stond?
