Lang geleden, in een zomer die nu in mijn herinneringen vervaagt, was ik op vakantie aan de Noordzee, samen met mijn goede vriend Frank. We zaten rustig op het terras van een strandpaviljoen in Scheveningen, aan een vers broodje haring en koude limonade, toen ik opmerkte dat er bij het ijskraam naast het café plotseling een groep mensen samenklonterde. Frank werd direct nieuwsgierig en wenkte dat we moesten gaan kijken.
Tot onze schrik lag er een meisje, een echte Annelies zo’n naam hoor je alleen in Holland bewusteloos op het zand. Haar moeder zat naast haar, snikkend en probeerde panisch haar dochter bij te brengen. Frank bleef ijzig kalm. Hij pakte een fles water, sprenkelde die over Annelies en voelde haar pols. Even later zei hij kordaat tegen mij: “Bel snel de ambulance!” Hij wist meteen wat er moest gebeuren kunstmatige hartmassage.
Binnen enkele minuten arriveerde een ambulance van Den Haag. De verpleegkundigen namen Annelies voorzichtig over. Voordat ze haar meenamen, bedankten ze Frank nogmaals. Die dag had Frank het leven van Annelies gered. Ik was niet zozeer verbaasd over zijn heldhaftigheid, maar vooral over het feit dat vrijwel iedereen eromheen gewoon stond te kijken, sommigen maakten zelfs fotos, anderen staarden alleen maar. Het liet me nadenken; wellicht zou ik net als velen ook verstijft zijn en niet weten wat te doen. Maar het belangrijkste was dat Annelies gered was die dag.
De ochtend erna, zaten we weer op hetzelfde terras aan het ontbijt met verse koffie en appeltaart. Opeens stopten er drie glimmende, buitenlandse autos voor het paviljoen. Frank keek bewonderend: Wat een prachtige wagens, zo eentje zou ik wel willen. Zes mannen stapten uit, met een statige uitstraling je zag zo dat ze van buiten de Randstad kwamen. Ze liepen recht op ons af. Eén vroeg: Wie heeft gisteren Annelies gered? Ik wees direct naar Frank. Ze leken streng, maar hun ogen zochten alleen een gesprek, geen ruzie.
De mannen bedankten hem vol warmte, en drukten de autosleutels van één van hun wagens in zijn hand. Het bleek dat zij de broers waren van Annelies; ze konden niet anders dan Frank hun dank tonen, want hij had hun enige zus haar leven teruggegeven. Frank stond er beduusd bij. Al drie jaar had hij gespaard voor een auto, maar steeds kwam het er niet van. En nu, op een dag die begon als iedere andere, kreeg hij er één zomaar in zijn handen gelegd.
Zo herinner ik die dag, vol Hollandse nuchterheid en ontroering, een dag waarop het leven veranderde door een heldendaad en dankbaarheid iets wat zelfs de meest gewone stranddag tot een blijvend monument in je geheugen maakt.
