Weet je, mijn goede vriend Daan haalde vaak mijn dochter op van school. We kennen elkaar al vanaf de basisschool, altijd in dezelfde wijk gewoond, ongeveer tegelijkertijd een gezin gesticht, en mijn dochter is maar een jaartje ouder dan zijn zoon. Omdat we allebei fulltime werken, gebeurde het meestal dat onze vrouwen de kinderen naar school brachten. Tot Daans ouders hem een auto cadeau deden. Daan was er zo trots op dat hij meteen aanbood om voor werktijd niet alleen zijn zoon, maar ook mijn dochter mee te nemen. Wij vonden dat natuurlijk geen probleem mijn vrouw en ik waren er blij mee.
Vanaf dat moment reed Daan dus elke ochtend met beide kinderen naar school toe. Soms haalde hij ze aan het eind van de middag ook weer op. Hij was nog een beetje aan het wennen in het verkeer; leren welke route het handigst was van huis naar school en dan door naar zijn werk. Alleen, drie maanden na die auto gekregen te hebben, werd Daan een beetje te relaxed achter het stuur. Hij dacht inmiddels dat hij Max Verstappen was, maar kreeg een klein ongeluk. Het stelde gelukkig niet zoveel voor: een kras op de passagiersdeur en een flinke bult op zijn voorhoofd, maar sindsdien durft hij eigenlijk niet meer te rijden. Er gaan zelfs geruchten dat hij die auto wil verkopen en weer lekker met de tram of bus naar zijn werk wil gaan. Prima, natuurlijk, maar dat betekent nu wel dat alle kinder- en familieklusjes opeens weer op mijn schouders en in mijn auto terechtkomen.
Op zich help ik mijn vrienden graag, maar het begint een beetje uit de hand te lopen. Eerst was het alleen de kinderen naar school brengen, maar nu moet ik ineens zijn schoonmoeder ergens heen brengen, zijn vrouw afzetten bij het ziekenhuis en op haar wachten, zijn zoon naar judo brengen Ik lijk wel de privéchauffeur van zijn hele familie geworden te zijn! En het voelt rot om nee te zeggen, want hij heeft ons ook vaak geholpen, vooral met het halen en brengen van onze dochter. Alleen, die terugbetaling staat inmiddels totaal niet in verhouding tot wat ik allemaal voor hem doe.
Het is ook lastig om onderuit te komen, want ja, het blijft wel je goeie vriend. Dus, elke dag hoop ik stiekem dat hij gewoon zn rijangst overwint, weer de autosleutels pakt, en mijn leven weer wat rustiger wordt. Want eerlijk, ik zie het niet zitten om tot mn pensioen zijn familie rond te rijden in mijn oude Volvo…
