Ik ben 21 jaar. Vijf jaar geleden nam mijn moeder haar tweede man mee naar ons huis. Sinds het eerste moment dat ik hem zag, mocht ik hem al niet. Hij werkt als schoonmaker. Hij stond bij ons voor de deur met twee koffers, maar begon meteen mij opdrachten te geven en zich boven mij te gedragen. Echt een vervelende vent. Ik snap nog steeds niet wat mijn moeder in hem ziet. Zijn salaris is waardeloos en hij betaalt alimentatie aan zijn ex-vrouw. Ik heb nooit goed met hem op kunnen schieten. In het begin hield ik me stil, maar na een tijdje kregen we steeds ruzie. Na mijn VWO ben ik toegelaten tot de universiteit om geneeskunde te studeren, met een beurs nog wel.
Als kind al droomde ik ervan arts te worden. Ik doe mn best om goede cijfers te halen, al is het pittig op de geneeskundefaculteit. Gelukkig krijg ik een studiebeurs. Zes maanden geleden begon die man opmerkingen te maken dat ik maar op hun zak leefde: Je bent volwassen, maar hangt nog aan je moeders rokken. Wij moeten je eten, kleding en schoenen betalen. Op jouw leeftijd werkte ik al. Hij draaide alles zo dat ik geld in het laatje moest brengen en vond dat ik moest werken, omdat er altijd te weinig geld was. Het ergste is dat mijn moeder hem nog gelijk gaf, zogenaamd om mij wat bij te brengen en mij op het goede spoor te zetten.
Ze zei tegen mij: Je zou best een bijbaantje kunnen nemen, het is zwaar voor ons om alles te betalen, wij zijn ook geen machines. Twee dagen geleden, s avonds, zei die man opeens dat volwassen kinderen eigenlijk op zichzelf zouden moeten wonen. Ik keek geschrokken naar mijn moeder, maar zij hield haar mond, dus was ze het er blijkbaar mee eens.
Ik ben toen maar naar mijn kamer gegaan. De volgende ochtend begon mijn moeder over gisteravond: Het wordt me te zwaar, ik sta met mijn rug tegen de muur. We maken voortdurend ruzie. Jij hebt altijd commentaar, het huis is nooit rustig. Ik wil gewoon rust en mijn eigen leven. Hij heeft gelijk, je bent volwassen en je hoort op eigen benen te staan. Je hebt een maand de tijd om iets te vinden en dan wil ik dat je uit huis gaat. Ik ben totaal overdonderd. Nooit gedacht dat mijn moeder mij zo makkelijk zou wegsturen. Dit vergeef ik haar nooit.
