Mijn Marga heeft allang geen twintig of zelfs dertig jaar meer, maar we delen een warme en open band vol vertrouwen. We vertellen elkaar alles of nou ja, meestal toch. Ik weet meestal precies wanneer de kleinkinderen ziek zijn, wanneer haar schoonzoon voor zaken op pad is, en hoor zelfs af en toe wat roddels over Margas collegas op kantoor. Zelf heb ik niet veel nieuws te brengen, maar laatst heb ik een vrouw ontmoet. Niet lang geleden is ze naast mij komen wonen en we raakten voor het eerst aan de praat toen we samen bij het postkantoor in de rij stonden voor onze AOW.
Volgens mij vindt zij mij net zo leuk als ik haar, maar omdat we er nog nooit over gepraat hebben, durfde ik het aan Marga niet te vertellen.
Op een vrijdagavond was ik met mijn dochter aan het bellen, toen de bel klonk het was Sofie, mijn buurvrouw. Tegen mijn dochter zei ik dat ik zo zou terugbellen, maar dat kwam er niet van in de keuken wachtten nog warme poffertjes en goed gezelschap. Aan de keukentafel schonk ik Sofie een kop thee in, we spraken over van alles, en ik hoorde mijn telefoon niet die ik in de gang had laten liggen.
Mijn stommiteit en doofheid bezorgden Marga heel wat zorgen. Ze dacht dat er iets met mij was gebeurd, belde de ambulance, en kwam samen met haar schoonzoon in vliegende vaart naar mij toe gereden.
Sofie en ik zaten in de keuken, toen ineens mijn dochter samen met de verplegers binnenstormde. Op dat moment voelde ik me echt slecht zoiets had ik nog nooit meegemaakt.
Papa, waarom nam je niet op? Ik was bang dat je iets overkomen was, snauwde Marga later, terwijl ze Sofie schuin aankeek.
Toen Sofie zich even terugtrok richting het toilet, begonnen mijn schoonzoon en Marga mij meteen uit te horen: wie was deze vrouw, hoe lang kende ik haar al, en waarom bracht ze poffertjes? Ik stond wat schaapachtig, maar moest wel bekennen dat het mijn buurvrouw was met wie ik recent meer optrok.
Zo erg zelfs dat je je telefoon niet meer hoort? zuchtte Marga, terwijl ze me vriendelijk maar plagerig aankeek. Goed dan, sorry papa, dat we jouw contacten onderbraken.
Nog nooit voelde ik me zo beschaamd. Het was alsof ik weer zestien was, en mijn eigen dochter mijn ouder die me op een afspraakje betrapt.
Sofie kwam weer terug in de keuken, pakte wat poffertjes in voor de kinderen, en Marga nodigde haar meteen uit voor een familiediner, om haar beter te leren kennen. Sofie vond het allemaal prima. Toen de kinderen vertrokken waren en wij later samen in de keuken zaten te praten over het hele ambulance-incident, pakte Sofie plots mijn hand vast. Mijn wangen kleurden rood.
Nu moest ik Marga alles wel opbiechten. Zij zou mij waarschijnlijk ondervragen en giechelen over mijn nieuwe romance. Maar ach ik? Ik denk dat ik ook wel mag genieten van een beetje avontuur op mijn oude dag. Wat ik geleerd heb: je bent nooit te oud voor verrassingen en warmte zelfs niet als je telefoon uitstaat.
