Mijn ouders verdienen niets anders dan minachting. Ik betreur het dat ik in zo’n gezin ben geboren. Ik ben me ervan bewust dat ik hiermee waarschijnlijk weinig begrip zal krijgen, misschien word ik zelfs veroordeeld, maar ik wil toch mijn mening uiten. Vertel mij, waarom krijgen mensen die in het leven helemaal niets bereikt hebben toch kinderen? Met welk doel? Om diezelfde armoede voort te zetten? Waarom denken zij niet na over wat die kinderen te wachten staat? Ik kom uit zo’n gezin: mijn ouders hebben werkelijk niets bereikt. Geen opleiding, geen beroep, niet eens een eigen huis. Het enige wat ze hebben gedaan, is mij en mijn vier zussen op de wereld zetten. Waarom? Ja, het lijkt erop dat ik niet gelukkig ben met mijn geboorte. Maar zo was het. Mijn hele jeugd werd ik uitgelachen, omdat ik arm was, omdat mijn moeder schoonmaakster was en mijn vader timmerman. Leraren zeiden dat ik nooit iets zou bereiken en dat mijn toekomst op straat zou zijn. Waar heb ik dat aan verdiend? Alleen omdat mijn ouders niet waren zoals ze hadden moeten zijn. Daarom ben ik boos op hen, en heb ik geen contact meer. Ondanks deze omstandigheden heb ik mezelf opgeraapt, keihard gewerkt, ben gaan studeren, heb alles zelf betaald. Nu heb ik alles bereikt, maar mijn arme verleden blijft me achtervolgen. Helemaal nu mijn verloofde juist uit een rijk en ontwikkeld gezin komt, met ouders die hoogopgeleid en intelligent zijn. Ik voel me er niet op mijn plek. Ik schaam me zelfs om hen te ontmoeten. Wat moet ik doen? Ik weet het niet. Armoede zit altijd in mijn hoofd, net als die grijze dagen waarin men het me steeds onder de neus wreef.

Weet je, soms vraag ik me echt af waarom sommige mensen überhaupt kinderen krijgen als ze nauwelijks rond kunnen komen. Mijn ouders tja, ik voel er eigenlijk alleen maar schaamte en boosheid over, en ergens vind ik dat best erg om te zeggen, maar ik moet het gewoon kwijt. Ze hadden allebei niks: geen diploma, geen vak, we woonden in een krappe huurflatje in een saaie wijk in Rotterdam, en geld was er nooit genoeg. Ze hebben vijf dochters op de wereld gezet, ik inclusief. Maar waarvoor eigenlijk? Om generatie op generatie in hetzelfde kringetje van armoede te blijven ronddraaien?

Als kind voelde ik me altijd minder. Andere kinderen riepen dat ik naar mottenballen rook, want mn moeder werkte als schoonmaakster op een basisschool en papa was timmerman. Leraren hadden mij al afgeschreven, zeiden dat uit zon gezin toch niks goeds kan komen. Dan stond je daar in je kringloopjurkje, rood van schaamte en toch boos. Al die opmerkingen, dat knaagt aan je. En eigenlijk zijn mijn ouders daar debet aan, want zij brachten me toch in deze situatie. Daarom heb ik nu ook nauwelijks contact met ze.

Maar goed, ik heb mezelf bij elkaar geraapt. Heb gespaard, gewerkt in de avonduren, was vakkenvuller bij Albert Heijn in Delfshaven, later nog bediening in een café op de Nieuwe Binnenweg. Ik heb uiteindelijk zelf de studie rechten aan de Erasmus Universiteit betaald. Nu heb ik een mooie, vaste baan en over geld hoef ik me geen zorgen meer te maken. Maar toch, die schaduw van vroeger hangt altijd over me heen.

En het knaagt extra omdat mijn verloofde juist uit een superluxe milieu komt: zijn ouders wonen in een grachtenpand in Amsterdam en hebben allebei gestudeerd, praten over klassieke muziek aan tafel en maken verstandige grappen. Als ik daar bij ze aan tafel zit, voel ik me gewoon het arme meisje van de overkant, weet je? Ik weet soms niet hoe ik mezelf moet gedragen. Schaamte is altijd aanwezig, net als het stemmetje van toen: Jij hoort hier niet bij. Ik weet niet wat ik ermee aan moet. Mijn verleden lijkt me altijd te achtervolgen, ook nu alles goed gaat.