Ik ben enig kind, officieel jarenlang gewenst, maar ik geloof niet dat ze wisten wat ze kregen. Op mijn 23e, terwijl ik vijf maanden zwanger was, begon ik serieus te twijfelen of ik wel echt uit het juiste nest kwam. Mijn ouders zijn inmiddels ruim in de zeventig en financieel zijn we allemaal zo krap als een stroopwafel zonder stroop. We wonen met zn allen in een gehuurde flat in Rotterdam en het eind van de maand is bij ons al op de vijftiende bereikt. Mijn man en ik studeren én werken, maar eerlijk is eerlijk, het levert net genoeg op voor wat supermarktbrood; geen roomkaas, hooguit wat pindakaas in de aanbieding.
We zijn op het randje van huisuitzetting geweesttwee keer zelfs! De huurbaas had zijn koffers al bijna voor ons gepakt en vrienden moesten inspringen met geleende euros. Resultaat? Schuld tot over onze oren en soms is er alleen nog hutspot zonder worst. Af en toe geven mijn ouders wat boodschappen mee, zon tas vol praktische Albert Heijn-aanbiedingen. Ze vonden het doodzonde dat we na jaren daten nog niet getrouwd waren, dus een jaar geleden zijn we naar het gemeentehuis gegaan en hebben we ja, ik wil gezegd. Hadden zij weer wat rust. Toen wilde mijn moeder bijna meteen kleinkinderen.
Mijn moeder was er dol op om te zeggen dat je maar beter jong kinderen kan krijgen, anders word je zon oude moeder net als ik, Marieke! Maar goed, wij waren daar nog helemaal niet klaar voor. Kinderen zijn leuk, maar ze eten meer dan alleen lucht en liefde. En toen kwamen mijn ouders ineens met zon typische Hollandse deal op de proppen: We geven jullie een flink bedragdaar kun je een huisje buiten de stad van kopen! Wij gaan dan naar het platteland, en jullie krijgen dit appartement. Regel het maar! We dachten er even over na en dachten toen, ach, waarom niet? Dan hoefden we tenminste niet te kiezen tussen een nieuwe luier of een pak melk. Mijn moeder claimde zelfs dat zij fulltime oppasoma zou worden, zodat ik gewoon kon doorstuderen. Topplan!
Financiële steun, hulp met alles voor baby en mama, alles werd beloofd. Maar hè: belofte maakt schuld, maar blijkbaar niet bij mijn ouders! Ze hebben geen cent betaald, nog geen hydrofiele doek of boxpakje gekocht. Mijn moeder belde vooral om te vragen of ik alles al geregeld had voor de bevalling, terwijl het enige wat geregeld was, mijn lege bankrekening was. Laat Mark maar een derde bijbaan nemen! zei ze dan. Als ik haar aan hun fantastische aanbod herinnerde, zei ze doodleuk dat ze dat nooit hadden beloofd en noemde ze ons onverantwoord. Toen mijn dochter Lieke werd geboren, doken die beloofde centen opeens weer op in het gesprek, maar mijn man en ik waren er wel klaar mee. We hebben, met veel kunst- en vliegwerk, gewoon zelf een huis gekocht. En we weten nu: op je familie kun je rekenen, zolang je geen rekenmachine nodig hebt.
